Kittenhood

Ένα πρωϊνό, στη γαλλική ύπαιθρο,

ένα γατάκι γεννιέται σ' ένα αγρόκτημα.

Καθώς οι μήνες κυλούν, θα εξελιχθεί σε γνήσιο κυνηγό.

Τί θα του απομείνει από τα ένστικτα των αιλουροειδών;

Οι γάτες έχουν εξημερωθεί από τον άνθρωπο

και οι άνθρωποι παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ύπαρξή τους.

Ειδικά στο Τόκυο, όπου τις κανακεύουν σαν χνουδωτά παιχνίδια,

μερικές φορές περνούν ολόκληρη τη ζωή τους

σε αυτά τα ιδιόρρυθμα μέρη τα λεγόμενα ''Γατο-Καφετέρειες".

Μίλια μακρυά, στην Ελλάδα, γάτες τριγυρνάνε ελεύθερες,

αφημένες στα χέρια της μοίρας.

Γι' αυτές τα αιλουροειδή ένστικτα είναι θέμα επιβίωσης.

Τρεις γάτες, τρία πεπρωμένα, τρεις κόσμοι.

Θαυμαστές, συγκινητικές ιστορίες, για να ανακαλύψουμε

τα μυστικά αυτών των τόσο οικείων σε μας πλασμάτων.

Ο ήλιος ανατέλλει

και ο αγρότης με τα ζώα του έχουν ήδη ξυπνήσει.

Ένα τυπικό πρωϊνό στη γαλλική ύπαιθρο.

Στον αχυρώνα, μια νέα ιστορία αρχίζει.

Σε μια γωνίτσα κουρνιάζουν, ανάμεσα σε άχυρα, πέντε γατάκια.

Σε μια κρυψώνα διαλεγμένη από τη μάνα τους,

για να τα προστατέψει από τα στοιχεία της φύσης,

καθώς και από αρπακτικά που μπορεί να περάσουν από κει.

Αυτή η συμπεριφορά έχει κληροδοτηθεί

στη γάτα από τους προγόνους της.

Αυτά τα εξημερωμένα γατάκια ανήκουν στην οικογένεια των αιλουροειδών

και μοιράζονται πολλές ομοιότητες μεταξύ τους.

Όπως τα ξαδέρφια τους, τα λιοντάρια και οι τίγρεις, έχουν στρογγυλό κεφάλι

με έναν επίπεδο μυ και νύχια που τα απλώνουν και τα μαζεύουν κατά βούληση.

Αυτή η μικρή γούνινη μπάλλα σε γκρίζο και λευκό ονομάζεται Μωρισέτ.

Θα την παρακολουθήσουμε να μεγαλώνει και να ενηλικιώνεται.

Το τελευταίο μισάωρο φαίνεται πολύ ανυπόμονη.

Αυτή είναι η μάνα της και η πηγή της θρέψης της.

Οι 8 θηλές της είναι υπέρ αρκετές

για τα μωρά αυτής της γέννας.

Αλλά και πάλι, πρέπει να παλέψουν για να βρουν μία θέση.

Και η Μωρισέτ είναι καλή στο να προστατεύει τη δική της.

Χορτάτα, τα σχεδόν μίας εβδομάδας γατάκια,

βυθίζονται σ' έναν ανήσυχο ύπνο.

Ο εγκέφαλός τους προκαλεί την κίνηση των μυών τους

και σπασμοί συνοδεύουν τον ύπνο τους.

Αυτό το στάδιο ονομάζεται ''σεισμικός ύπνος''

και θα μειωθεί καθώς θα μεγαλώνουν.

Μια βδομάδα πέρασε.

Τα μάτια της Μωρισέτ είναι ορθάνοιχτα,

αλλά δεν μπορεί ακόμα να δει.

Ψάχνει να βρει τη μάνα της

βασιζόμενη στην αίσθηση της όσφρησης.

Σέρνεται, επειδή δεν μπορεί ακόμα να σταθεί στα αδύναμα πόδια της.

Τα μικρά της άκρα δεν είναι αρκετά δυνατά

για να σηκώσουν το βάρος της των 200 γραμμαρίων.

Το νιαούρισμα είναι ο τρόπος της για να καλέσει τη μητέρα της.

Η Μωρισέτ είναι ανήσυχη από την απουσία της

και κλαίει για να τραβήξει την προσοχή της.

Όταν τελικά η μητέρα επιστρέφει, είναι ώρα για μπάνιο.

Οι γάτες είναι καθαρές από ένστικτο

και η μητέρα βεβαιώνεται πως ο χώρος της μένει καθαρός.

Γλείφει τις έδρες των γατιών της καθαρίζοντάς τες

και αφήνει στη γούνα τους τις φερομόνες της.

Το άλλο θετικό είναι πως έτσι

τα ξυπνάει πριν από το γεύμα τους.

Επειδή θηλάζουν μικρές ποσότητές τη φορά,

αυτό πρέπει να γίνεται ανά μία ώρα, ακόμη και τη νύχτα.

Έτσι πίνουν ποσότητα περίπου ίση προς το 25% του βάρους τους καθημερινά.

Σε δύο εβδομάδες ξέρουν ήδη

πώς να προκαλέσουν την παραγωγή γάλακτος:

ζυμώνοντας την κοιλιά της μητέρας τους.

Μερικές ενήλικες γάτες, αν έχουν πρόωρα απογαλακτισθεί,

παρουσιάζουν αυτό το ανακλαστικό για να ηρεμήσουν.

Στα αγροκτήματα δεν γεννιούνται γατάκια όλον τον χρόνο,

αλλά κατά τις εποχές που υπάρχει ζέστη,

όπως τα περισσότερα θηλαστικά στα εύκρατα κλίματα.

Στις γεννήσεις εμπλέκεται μια ορμόνη,

η μελατονίνη, που εκκρίνεται την άνοιξη, καθώς οι μέρες μεγαλώνουν.

Η φύση ξέρει τι κάνει.

Έτσι τα γατάκια θα έχουν μπροστά τους μερικούς μήνες,

για να μάθουν να περπατούν πριν έρθει το φθινόπωρο.

Έναν μήνα μετά,

να πώς είναι ένα γατάκι έξι εβδομάδων.

Η Μωρισέτ δεν μπορεί ακόμα να σταθεί καλά στα πόδια της,

αλλά το ένστικτό της την σπρώχνει να πάει λίγο παραπέρα.

Τα γατάκια έχουν περιέργεια για τα πάντα.

Η αγαπημένη δραστηριότητα αυτών των 5 γατιών είναι το παιχνίδι.

Παίζουν κυρίως παλαίβοντας.

Οι κανόνες είναι απλοί:

δάγκωσε, χτύπα, και ρίξ' τον άλλον κάτω.

Αυτό το παιχνίδι της πάλης θυμίζει

τα λιονταράκια στη σαβάννα.

Συμπεριφορά των αιλουροειδών για να μαθαίνουν να παλεύουν

δίχως τραυματισμούς.

Αν η Μωρισέτ ήταν μοναχοπαίδι,

η μάνα της θα την είχε από κοντά στην εκπαίδευσή της.

Αλλά σ' ένα γατομάνι από πέντε μικρά,

αφήνει τα αδερφάκια να κάνουν παρέα μεταξύ τους.

Μια καθησυχαστική αγκαλιά επίσης σημαίνει

μια στρατηγική επιβίωσης: να παραμένουν ζεστά.

Για να αναπτυχθούν σωστά,

τα γατάκια κοιμούνται σχεδόν 20 ώρες τη μερα.

Ο χρόνος αυτός είναι απαραίτητος για την ανάπτυξή τους.

Η Μωρισέτ είναι πια πάνω από 2 μηνών

και οι μέρες της στον αχυρώνα πλησιάζουν στο τέλος τους.

Τώρα που απογαλακτίζεται δεν χρειάζεται τη μητέρα της

και είναι ολοφάνερα το πιο τολμηρό γατάκι αυτής της γέννας.

Τα άλλα τέσσερα γατάκια κάθονται φοβισμένα στη γωνιά,

ενώ η αδερφή τους επιδίδεται σε περιπέτειες.

Η Μωρισέτ δεν το ξέρει,

αλλά ο αγρότης την παρατηρεί

και βλέπει το φυσικό της ταλέντο στο κυνήγι,

καθώς κυνηγάει τα αδελφάκια της.

Αυτά τα χέρια είναι του μελλοντικού της κύρη.

Όπως γίνεται συνήθως,

οι γάτες δίνονται στους ιδιοκτήτες τους αμέσως μόλις απογαλακτιστούν.

Στην άγρια φύση, στην ηλικία των έξι μηνών

οι άγριες γάτες απορρίπτονται από τις μητέρες τους.

Σε ηλικία ενός έτους, για τους λύγκες, και δύο ετών, για τις τίγρεις.

Η ζωή της οικόσιτης γάτας είναι πολύ διαφορετική.

Τα γατάκια απομακρύνονται από τις μητέρες τους,

μεταξύ δύο και τριών μηνών, αμέσως μόλις απογαλακτιστούν.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα γατάκια προσαρμόζονται εύκολα

σε νέο περιβάλλον κατά τις εννέα πρώτες εβδομάδες της ζωής τους.

Είναι σημαντικό για ζώα που προστατευουν την περιοχή τους

να ανακαλύψουν νωρίς το μελλοντικό τους σπίτι

και να ανακαλύψουν νωρίς τα ζώα που ζουν εκεί.

Αλλά πριν ξεκινήσει τον έλεγχο για παράσιτα στο αγρόκτημα,

η Μωρισέτ πρέπει πρώτα να προσαρμοστεί στο νέο της σπίτι.

Όταν φτάνει για πρώτη φορά, η Μωρισέτ μένει στην κουζίνα,

για να της δοθεί η ευκαιρία να ανακαλύψει το νέο περιβάλλον.

Στις γιορτές, τα στολίδια του Χριστουγεννιάτικου δέντρου

παρέχουν ένα ιδανικό πεδίο εκπαίδευσης.

Η ψιψίνα δεν ξέρει πού να πρωτοκοιτάξει.

Η προσοχή της στο καθετί είναι πολύ σύντομη,

μόλις μερικά δευτερόλεπτα, μέχρι να πάει στο επόμενο παιχνίδι.

Όσο αυτό κινείται, το χτυπάει

σαν να ήταν ποντίκι.

Μύγα είναι αυτό εκεί;

Η εκμάθηση του κυνηγιού απαιτεί εντατική εκπαίδευση.

Όλες αυτές οι κινήσεις θα φανούν χρήσιμες

στην πραγματική ζωή, όταν θα μεγαλώσει.

Αλλά πρέπει να μάθει να είναι πιο διακριτική.

Και να περιμένει λίγο περισσότερο,

πριν συναντήσει τα υπόλοιπα ζώα του αγροκτήματος.

Σ' ένα οικείο περιβάλλον,

την αιλουροειδή φύση της οικιακής γάτας

δεν είναι πάντα εύκολο να τη διακρίνει κανείς.

Αλλά στην Ελλάδα είναι πολύ πιο εμφανής.

Για μερικές γάτες η ζωή δεν είναι τόσο εύκολη.

Και αυτό το γραφικό περιβάλλον στο Αιγαίο Πέλαγος

δεν εγγυάται μια ειδυλλιακή ζωή.

Σ' ένα νησί κοντά στις ακτές της Αθήνας,

αδέσποτες γάτες ζουν σε αποικίες.

Έχοντας έρθει από τους πειρατές που κατέλαβαν το λιμάνι

μέχρι τον 19ο αιώνα,

ο πληθυσμός τους έχει αυξηθεί πολύ λόγω της απουσίας αρπακτικών.

Αλλά τα σημαδεμένα τους προσωπάκια

δείχνουν την σκληρή πραγματικότητα πίσω από τις καρτ-ποστάλ.

Εδώ βλέπουμε ένα πυρρόξανθο ορφανό.

Κοκκαλιάρικο και αδύναμο, το γατάκι πρέπει ν' αγωνιστεί για την επιβίωσή του.

Είναι υποσιτισμένο και δεν φαίνεται να καλοπερνάει

τις δροσερές νύχτες στις αρχές του φθινοπώρου.

Παραδίπλα, τρία πιο τυχερά γατάκια παίζουν παλεύοντας,

ενώ ο μικρός κοκκινοτρίχης τα κοιτάει.

Ένα από αυτά είναι αρκετά επιδέξιο για να σκαρφαλώσει σε δέντρο

και να προσπαθήσει να κυνηγήσει για τροφή.

Ο λόγος που αυτά τα τρία μικρά είναι πιο εύρωστα από τον ξανθούλη

είναι ότι η μητέρα τους είναι εκεί γύρω, τα παρακολουθεί

και τους δίνει τροφή.

Η μητέρα θέτει τους κανόνες.

Μοιράζει το γάλα της ταΐζοντάς τα εναλλάξ.

Κάπου αλλού, θα ήταν πιο ανεπτυγμένα,

αλλά εδώ, το γάλα της μητέρας τους,

είναι συχνά η μόνη πηγή διατροφής.

Αυτό εδώ έχει τυφλωθεί από το ένα μάτι,

από μια λοίμωξη οφειλόμενη στον υποσιτισμό.

Για τη μητέρα είναι επίσης αγώνας να βρει τροφή για να φάει.

Αφήνοντας τα γατάκια σε ασφαλές μέρος,

ξεκινά να ψάχνει για τροφή, ανεξάρτητα από το τι καιρό κάνει.

Η επιβίωση της οικογένειάς της εξαρτάται από αυτήν.

Στο λιμάνι περιμένει την κατάλληλη στιγμή.

Η σωτηρία έρχεται από τη θάλασσα.

Για δεκαετίες οι ψαράδες

συνηθίζουν να ταΐζουν τις γάτες

και έχουν γίνει, θα λέγαμε, οι φύλακες άγγελοί τους.

Αλλά η μητέρα αυτή δεν είναι η μόνη που σκέφτεται έτσι.

Κάθε τόσο μια βάρκα καταφτάνει

και ένα εκπληκτικό θέαμα λαμβάνει χώρα.

Όλη η αποικία των αδεσπότων συγκεντρώνεται,

για να επωφεληθεί από τα ψάρια,

που είναι είτε πολύ μικρά είτε ακατάλληλα για πώληση.

Όπως οι τίγρεις, έτσι και οι γάτες συχνά είναι μοναχικές.

Τα αδέσποτα ζώα ανέχονται μόνο

πλάσματα που τους είναι οικεία κοντά σε πηγές τροφής.

Τα μεγαλύτερα αρσενικά εξυπηρετούνται πάντα πρώτα.

Κατώτερη στην ιεραρχία, η μαύρη θηλυκιά, πρέπει να περιμένει

μέχρι να χορτάσουν οι κυρίαρχες γάτες.

Όταν οι γάτοι έχουν φάει,

η μητέρα τελικά καταφέρνει να πάρει το μερίδιό της.

Τρώει το γεύμα της

και καταφέρνει να φέρει πίσω λίγο για τα μικρά της.

Ψηλά στο νησί,

τα γατάκια δελεάζονται ν' αφήσουν την κρυψώνα τους