முதல் 200 வரிகள்.
ช่วยด้วย
ช่วยด้วย
ช่วยด้วย
ช่วยด้วย
ช่วยด้วย
พี่มาก
นี่ก็ผ่านมากี่เพลาแล้ว
ยังไม่เห็นจะมีผู้ใดมาช่วย
ข้าศึกก็โอบล้อมเข้าจากทั้งจตุรทิศ
ฝ่ายเรา
ก็บาดเจ็บล้มตายกันระนาว
หากถ้าเป็นเยี่ยงนี้ต่อไป
เห็นที
เราต้องเป็นฝ่ายผ่ายศึก เป็นแม่นมั่นแล้วเกลอเอ๋ย
พูดไรของมึงเนี่ย
เชยชิบหายเลย
มึงเป็นคนโบราณไง
พลทหารมาร์คบาดเจ็บ
เฮ้ย ไอ้มาร์ค
โอ๊ย.....
ผมเป็นไรมากป่าวหมอ
ไม่เป็นไรหรอกครับ
แค่ขาพลิกอ่ะ
ขาพลิกหรอ
โห่ ไอ้ห่า
แล้วแม่งก็ร้องซะ
กูนึกว่าม้ามแตก
กูจะได้กลับพระโขนงมั้ยเนี่ย
อีนากเมียกู ป่านนี้ก็คงจะคลอดแล้ว
เราต้องมาตายที่นี่จริง ๆ หรอวะเนี่ย
แม่งเอ้ย
พวกมึงจะท้อกันทำไมวะ
มึงไม่เคยได้ยินเรื่องชาวบ้านบางระจันหรอ
นายทองเหม็น
นายจันหนวดเขี้ยว
ต่อสู้กับข้าศึกตั้งหลายพัน
เอ่อ..
แต่สุดท้าย ทุกคนก็ตายหมดไม่ใช่หรอวะ
เหรอ
โทษทีว่ะ
กูยังอ่านไม่ถึงอ่ะ
งั้นมึงลองดูอย่างนายขนมต้มดิ
ขนมต้มหรอ
กูชอบกิน อยู่ไหนอ่ะ
อยู่ไหนอ่ะ อยู่ไหนอ่ะ
โอ๊ย
งั้นมึงลองอย่างพระยาพิชัยดิ
ตอนข้าศึกบุกเมืองพิชัยอ่ะ
ท่านต่อสู้จนดาบหัก
มีมั้ย ที่ท่านจะคิดยอมแพ้
แต่นี่ดาบเราก็ยังอยู่
แขน ขา ก็ยังอยู่ครบ
ไอ้สัด
ขอโทษพี่
ดาบอย่างเดียวก็ได้
แล้วทำไมเราจะสู้ไม่ได้
เย้.....
ฆ่ามัน
ฆ่ามัน
อุ๊ย
มันมีปืนว่ะ กูลืมไป
โอ๊ย....
มึงไหวป่าววะไอ้มาร์ค
เออ ไอ้ชิน
ไหน ๆ ก็จะตายกันหมดแล้ว
กูถามไรมึงอย่างได้ป่าววะ
ทำไมมึงต้องไว้ผมทรงเหี้ยนี่ด้วยวะ
ก็ตอนเด็ก ๆ อ่ะ ช่วงโรคห่าระบาดอ่ะ
กูเกือบตาย
แม่กูเลยไปบนว่า ถ้ากูรอดอ่ะ
ต้องไว้ทรงนี้ตลอดชีวิต
เป็นกูกูยอมเป็นโรคห่าตาย ดีกว่าไว้ผมทรงอุบาทเนี่ย
อย่างกะตาตุ่มหมาแน่ะ ไอ้เหี้ย
ทีผมมึงอ่ะ
กูแฟชั่นโว้ย
นี่ก็ยิงจังเลยไอ้เหี้ย
ไอ้มาร์ค มึงมีอะไรจะฝากฝังป่าววะ
กูไม่ฝากอะไรทั้งนั้นน่ะ
ยังไงกูก็ต้องกลับไปเจอหน้าลูกเมียกูให้ได้
กูไม่ยอมตายอยู่ที่นี่แน่ ๆ
พวกมึงก็เหมือนกัน
พี่มากขา..
พี่มากขา..
พี่มากขา..
มึงลงมาทำไม
บอกให้เข้าบ้าน เร็ว
พี่มากขา..
พี่มากขา..
พี่มากขา..
พี่มากขา..
ขาเยอะเกินแล้ว กูไม่ให้มึงเล่น
เล่นด้วยก็ไม่ได้
ไม่จ่ายสด อดเล่นโว้ย
มา มา มา
นี่มึงจะสับยันเช้าเลยป่าวเนี่ย
มึงไปเล่นไพ่ลีลามั้ยอย่างเงี้ย
พ่อมึงเป็นเกาจิ้งไง
เร็ว ๆ เล่น ๆ เร็ว ๆ
เฮ้ย อะไรเนี่ย
2 เด้งโว้ย
เหี้ย กูบอด
ฮ้า...กูแต้มเดียว แดก
อ้าวเฮ้ย เป็นไรวะ
กูเจ็บแผลว่ะ
นี่กูไม่อยากจะเชื่อเลยนะเนี่ย มึงจะรอดมาได้เนี่ย
มึงเนี่ยแม่งโคตรหนังเหนียวเลยว่ะ
กูต้องขอบใจพวกมึงมากนะโว้ย ที่พากูมาส่งถึงนี่
เฮ้ย พวกกูต่างหากที่ต้องขอบใจมึง
ถ้าพวกกูไม่ได้มึงอ่ะ ป่านนี้คงตายห่าไปแล้ว ไอ้มาร์ค
เออ จริง ๆ แล้วชื่อกูต้องออกเสียงว่า
มาร์ค
ฮึ
มาร์ค มาร์ค
มึงเรียกกูว่ามากก็ได้
จริง ๆ แล้วคนที่เรียกกูว่ามาร์ค
ก็มีอยู่คนเดียวคือแด๊ดดี้
แต่เค้ากลับไป ยูไนเต็ด สเตท ออฟ อเมริกา กับพวก มิชชันนารี แล้วอ่ะ
ที่หมู่บ้านกู เค้าเรียกกูว่ามาก
กูตึ้บเลยว่ะ
เฮ้ย พวกเรา เข้าเขตพระโขนงแล้วว่ะ
เฮ้ย ถึงแล้วหรอ
ถึงสักทีโว้ย
คนไปไหนหมดวะ
ขอบใจนะลุง
จ้า
นาก
นาก
นากจ๋า
พี่กลับมาแล้วจ้า
นาก
อีนากมันขี้อยู่ป่าว
อุ่ย นาก
นากหายไปไหนมา
เค้าตกใจแทบแย่อ่ะ
เค้าคิดว่าเค้าจะไม่ได้เจอตัวเองแล้วซะอีกอ่ะ
อย่าร้องไห้ซิตัวเอง
เดี๋ยวไม่หล่อนะ
ตัวเองรู้ป่าว
ตอนเค้าไปรบอ่ะ
เค้าคิดถึ๊ง คิดถึง
คิดถึงตัวเองมาก ๆ เลยอ่ะ
เค้าคิดถึ๊ง คิดถึง ๆ ๆ ๆ
คิดถึงตัวเองที่สุดในโลกเลยนะ
มึงว่าไอ้มากมันไหวป่าววะ
ตัวเองอ่ะ คิดถึงเค้าบ้างป่าว
ไม่อ่ะ
ทำไมอ่ะ
ตัวเองไม่รักเค้าแล้วหรอ
จะบ้าหรอ
คิดถึงซิ
ล้อเค้าเล่นหรอ
อย่าล้อเล่นดิ
แบ๊วเหลือเกิน
นาก แล้วลูกเราอ่ะ
เล่นอยู่มุมโน้นจ้ะ
ไหน มาหาพ่อมาลูก
เอ้ย หน้ามันหล่อเหมือนพ่อมันเลยโว้ย
เนี่ย เค้าตั้งชื่อมัน ตามที่ตัวเองชอบเลยนะ
จริงหรอนาก
ไอ้แดง
ไอ้แดงลูกพ่อ
ชื่อแดงแม่งน่าตื่นเต้นตรงไหนวะ
เออ นั่นดิ
คนใช้บ้านกูชื่อยังหรูกว่านี้เลย
เฮ้ย พวกมึง
นี่นากเมียกู
หวัดดีจ้ะ
นากจ๋า นี่เพื่อน ๆ พี่เองจ้ะ
นี่ไอ้เอ
ไอ้เต๋อ...ไอ้เผือกแล้วก็ไอ้ชินจ้ะ
เฮ้ย แล้วพวกมึงเอาไงกันต่อวะ
สงสัยคืนนี้คงหาเรือออกไปยากแล้วว่ะ
คงต้องค้างที่นี่สักคืนน่ะ
มึงจะค้างคืนเดียวทำไม
มึงก็อยู่ที่นี่ต่อไปเลย
รอสงครามสงบก่อนแล้วค่อยไป
บ้านตรงข้ามเนี่ย ตั้งแต่ป้ากูตายก็ไม่มีใครอยู่แล้ว
เรือก็มีให้พวกมึงใช้
เหี้ย
แล้วป้าจะมาหาเราป่าววะ
ไอ้ชิน ผีหลอกมึงหัวโกร๋นแน่
เฮ้ย พวกกูค้างคืนเดียวก็พอว่ะ
เกรงใจ
เฮ้ย
คนเค้าอุตส่าห์มีน้ำใจ มึงไปปฏิเสธเค้าได้ไงเนี่ยฮะ
มึงนี่เสียมารยาทนะไอ้เอ
เนอะ
เมียไอ้มากแม่งโคตรแจ่มเลยว่ะ
เฮ้ย...ใจเย็นโว้ย เมียเพื่อน
ตัวเองรู้ป่าว
เค้าเป็นนายทหารที่เลวมากเลยอ่ะ
ทำไมอ่ะ
ตอนเค้าไปรบอ่ะ
เค้าไม่เคยคิดถึงสยาม
ไม่เคยคิดถึงประเทศชาติเลย
เค้าคิดถึงแต่ตัวเองอ่ะ
น่าจับยิงเป้ามั้ยหล่ะ ไอ้ทหารคนเนี้ยะ
เอ้อ
น่ายิงให้ตายไปเลย
ตัวเองรู้ป่าว
No comments yet. Be the first to leave one.