The Interest of Love (사랑의 이해)

‎(เมื่อเราเข้าใจรัก)

‎(ข้าราชการระดับเก้า)

‎(ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา)

‎ไม่ต้องก็ได้ครับ

‎แต่ฝนตกหนักอยู่นะคะ

‎อย่างกับฝนหน้าหนาวเลย

‎อีกไม่นานอากาศคงหนาว

‎ไม่ชอบเลย

‎อย่างน้อยหน้าหนาวก็มีหิมะ

‎คุณคงชอบหิมะสินะคะ

‎ไม่ชอบเหรอครับ

‎ถ้าแค่ดูก็สวยอยู่หรอก ‎แต่มันไม่มีประโยชน์อะไรเลย

‎เห็นแล้วก็อารมณ์ดีไม่ใช่เหรอครับ ‎เพราะมันสวยนี่นา

‎คุณคงชอบอะไรสวยๆ งามๆ สินะ

‎มีคนไม่ชอบของสวยงามด้วยเหรอครับ

‎เห็นพวกเราเหรอคะ ‎สักพักแล้วสินะ

‎เลิกกันแล้วเหรอครับ

‎ทำไมถึงยังมาหาฉันอีกล่ะคะ

‎คุณคิดว่าเรื่องของเรา ‎มันจะเป็นไปได้เหรอคะ

‎ผมรับมือได้ทุกอย่างละครับ

‎ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร

‎ฉันว่าเดี๋ยวมันก็คงหยุดลงแล้ว…

‎ฝนน่ะค่ะ

‎(เมื่อเราเข้าใจรัก)

‎(ตอน 14)

‎(ธนาคารเคซียู)

‎นี่ ปีนี้มีมากี่อันล่ะเนี่ย

‎มีปฏิทินใหญ่ 10,000 ฉบับ ‎ปฏิทินเล็กอีก 20 กล่องครับ

‎เฮ้อ คงได้นั่งม้วนปฏิทินกัน ‎ทั้งคืนแหงเลย

‎นี่มันธนาคารหรือโรงงานปฏิทินกันแน่

‎เข้าไปเถอะครับ ผมทำเอง

‎อะไรของนาย

‎นายก็รู้ว่าฉันไม่ใช่คนพวก…

‎คอยกินแรงชาวบ้านไปทั่วนะ

‎เดี๋ยวก็ปวดหลังหรอกครับ

‎ฉันเซียนปีนเขานะ

‎ฉันเลยมีกล้ามเนื้อแกนกลาง ‎และท่อนล่างที่ดีและแข็งแรง

‎โอ้

‎- ให้วางไว้ไหน ไว้ไหน ‎- ส่งมาครับ

‎ได้สิ ขอบใจนะ

‎งั้นฝากด้วยนะ สู้เขานะ

‎- สวัสดีครับ ‎- อือๆ

‎นี่ พวกนายสองคน ‎มีเรื่องอะไรกันเหรอ

‎ปกติเห็นตัวติดกันจะตาย ‎ทำไมดูเกร็งๆ ใส่กันล่ะ

‎พ่อแง่แม่งอนเหรอ

‎สงสัยเขาจะหมดรักผมแล้ว

‎นั่นแหละที่ฉันรู้สึก เจ้าตัวปัญหา

‎ผมช่วยขนรอบนี้รอบสุดท้าย ‎แล้วจะไปสาขาย่อยนะครับ

‎วนมาอีกรอบแล้วนะ สิ้นปีน่ะ

‎ได้เวลาม้วนปฏิทินแล้ว

‎เพราะต้องมานั่งม้วนเจ้าพวกนี้ ‎ฉันถึงไม่กินกระทั่งคิมบับ

‎ธนาคารจำเป็นต้องเตรียมของพวกนี้ ‎ให้ลูกค้าจริงเหรอ

‎ปฏิทินมันจะไปเกี่ยวกับเงินได้ยังไง

‎เฮ้อ ปวดไหล่ไปหมดแล้ว

‎แต่ก็เห็นแอบเก็บกลับบ้านสองฉบับตลอด

‎ใกล้จะสิ้นปีแล้วใช่ไหม

‎สำหรับคนที่สร้างผลกระทบแง่ลบ ‎แก่สาขาของเรา

‎นี่จึงเป็นโอกาสสุดท้าย ‎ในการกอบกู้ผลการปฏิบัติงานให้ดีขึ้น

‎แล้วก็อย่าพากันแจกปฏิทินมั่วซั่ว

‎แจกเฉพาะลูกค้าวีไอพี ‎ที่ช่วยกระตุ้นยอดของสาขาเราได้

‎การเตรียมงานประมูลที่ตลาดยองโพ ‎เป็นยังไงกันบ้าง

‎ผมมอบหมายให้พนักงานที่สนิทสนม ‎กับผู้ค้าในตลาดที่สุดไปแล้วครับ

‎ซึ่งยางซอกฮยอน…

‎หัวหน้าโซกยองพิลก็ไม่อยู่ที่นี่ ‎ขอดูก่อนนะ…

‎เช้านี้ระหว่างไปแจกปฏิทิน ‎ผมจะไปขอให้พวกเซ็นอนุญาตครับ

‎หัวหน้าฮาซังซูจะรับผิดชอบ ‎งานนั้นครับ

‎อ้อ จริงสิ

‎วันนี้คุณอันขอลา ‎หาคนไปแทนเธอด้วยนะ

‎เอาละ เลิกประชุมได้

‎ใครจะไปประจำสาขาย่อยแทน

‎- ทำไมทุกครั้งที่… ‎- ฉันจะไปเองค่ะ

‎เอางั้นเหรอ งั้นก็ดี

‎อันซูยองนี่นะ ‎รอบที่แล้วก็ลากะทันหันแบบนี้

‎คงยังเสียใจอยู่แหละครับ

‎เธออาจแกล้งทำเหมือนไม่เป็นไร ‎แต่ต้องอับอายต่อหน้าคนทั้งสาขา

‎มันไม่ใช่ความผิดคุณอันนี่คะ ‎เธอเป็นเหยื่อนะ

‎นั่นเป็นความผิดเธอนั่นแหละ

‎รปภ.จองน่ะ จิตใจอ่อนโยนดีงาม ‎แววตาใสซื่อของเขามันฟ้อง

‎แต่เธอดันไปทำให้เขาเดือด…

‎ผมออกไปขอลายเซ็นก่อนนะครับ

‎เป็นอะไรของเขา

‎ซังซูเหวี่ยงอย่างกับเด็ก ‎เพิ่งจะแตกหนุ่ม

‎ฉันเดินไปเองก็ได้นะ

‎งั้นให้ฉันจอดไหม

‎รูดซิปปาก

‎มันหนวกหู ปิดๆ ไปเถอะ

‎(ยาที่ต้องใช้ใบสั่งแพทย์)

‎ไม่สบายเหรอ

‎ไม่สบายแล้วไง ‎ไม่เกี่ยวกับรุ่นพี่นี่

‎มันไม่เลวร้ายไปกว่าคราวนั้นหรอก

‎ตอนนั้นเธอก็เจ็บเหรอ

‎จำไม่ได้แล้วละ

‎- ขอบคุณนะครับ ‎- ค่ะ ไว้แวะมาอีกนะคะ

‎สวัสดีครับ

‎- นี่ครับ ‎- ขอบคุณนะคะ

‎อันนี้เป็นเอกสารยินยอม ‎สำหรับงานประมูลสิ้นปีนี้ครับ

‎ช่วยเซ็นให้หน่อยได้ไหมครับ

‎- สวัสดีครับ ‎- เข้ามาก่อนสิ

‎- นี่มันอะไร ‎- ผมเอาปฏิทินมาให้ครับ

‎อ๋อ ปฏิทินเหรอ

‎ใหญ่กว่านี้ไม่มีเหรอ

‎มันเพิ่งมาวันนี้ เดี๋ยวอาทิตย์หน้า ‎ตอนแวะไปธนาคารผมเอาอันใหญ่ให้ครับ

‎- อือ ก็ได้ ‎- แล้วก็…

‎อือ

‎เอกสารยินยอม ‎สำหรับงานประมูลสิ้นปีครับ

‎ช่วยเซ็นหน่อยได้ไหมครับ

‎- แค่เซ็นตรงนี้เหรอ ‎- ใช่ครับ

‎ปากกาไม่ติดแฮะ

‎โอ้ จริงด้วยครับ

‎งั้นรอเดี๋ยวนะ ฉันว่าฉันมีปากกาอยู่

‎ครับ

‎(อันซูยอง)

‎วันนี้ลาสินะครับ

‎ไม่ได้มีเรื่องอะไรใช่ไหมครับ

‎ฉันก็โทรไปรบกวนคนงานยุ่ง ขอโทษนะ

‎ไม่หรอก ไม่เป็นไร

‎แล้วนี่บ้านใครเหรอ

‎แล้วทำไมรถเธอถึงพังยับล่ะ

‎เธอนี่มันเกินต้านแล้วสินะ

‎ที่อยู่บ้านรุ่นพี่ซังซูน่ะ

‎ฉันว่าฉันไม่ควรไปที่นั่น ก็เลย…

‎ถ้าซ่อมเสร็จแล้ว ‎จะให้เอารถไปไว้ไหนล่ะ

‎บ้านฉันเลย ขอบคุณมากนะ พี่

‎โอเค

‎(ธนาคารเคซียู)

‎ลูกพี่ลูกน้องเธอรออยู่ข้างนอกแน่ะ

‎- รู้ได้ยังไง ‎- รู้อะไร

‎ก็ฉันไม่เคยแนะนำให้รู้จัก ‎แล้วรู้ได้ไงว่าเป็นญาติฉัน

‎พี่คะ หรือว่า…

‎พี่รู้จักคนคนนั้นเหรอ

‎คุณพ่อเธอไปรู้มาว่า…

‎พ่อของโซกยองพิลติดคุกข้อหาฉ้อโกง

‎เขาเป็นแฟนคนแรกของเธอนี่นา ‎คุณพ่อเธอเลยห่วงเป็นพิเศษ

‎ท่านบอกว่ามันคนละคนกัน

‎ท่านไม่ถือสาที่เธอคบกับลูกอดีตคนคุก

‎แล้วยังไง

‎แล้วพี่ทำอะไรลงไป

‎ฉันก็เลยไปหาเขา…

‎แล้วบอกให้เขาเลิกกับเธอ

‎เขาไม่ได้พูดเรื่องนี้เลยเหรอ

‎(โรงแรมเจทัวริสต์)

‎ตื่นได้แล้ว มากินอะไรหน่อยสิ

‎ฉันเอาของกินในงานแต่งมาฝาก

‎ไม่เป็นไรครับ ผมไม่นึกอยากกินเลย

‎การเลิกกันมันไม่ได้พิเศษอะไรหรอก

‎เวลาคบกันทุกคนต่างก็แบ่งปันกัน ‎ทั้งเรื่องดีเรื่องร้าย

‎ทำแบบนี้รังแต่จะทำร้ายตัวเองนะ

‎ฉันรับรองว่าตอนนี้ ‎ผู้หญิงคนนั้นคงกินอิ่มนอนหลับ

‎ช่วงสิ้นปี พนักงานธนาคารอย่างเรา ‎ต้องนั่งม้วนปฏิทินกันนิ้วแทบหลุด

‎จะมีใครรู้บ้างไหมนะ

‎ฉันบังคับนิ้วตัวเองไม่ได้แล้ว

‎ตอนนี้หมอนรองกระดูกฉันคงเคลื่อน ‎จนร้าวไปทั้งคอทั้งหลังแล้ว

‎นี่คงลามต่อจนฉันร้าวสะโพกไปหมดแล้ว

‎เราม้วนกันต่ออีกสิบฉบับ ‎แล้วพอแค่นี้ไม่ได้เหรอคะ

‎ไม่พอหรอก ‎ไม่ทันพักเที่ยงคงแจกลูกค้าหมดแล้ว

‎ม้วนต่ออีกสัก 30 ฉบับ ‎แล้วค่อยกลับแล้วกัน

‎แบบนี้มันทำงานหนักเกินไปนะคะ

‎ทำไมไม่ม้วนมาให้พร้อม ‎ตั้งแต่แรกเลยล่ะ

‎ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าต้องมา ‎นั่งทำแบบนี้แทนที่จะได้กลับบ้าน

‎แต่เมื่อเวลาผ่านไป ถ้านึกย้อนกลับมา ‎มันคงเป็นความทรงจำที่ดีแน่เลย

‎วันนี้ฉันสร้างความทรงจำพอแล้วละ

‎แต่มันเป็นที่สุด ‎ของความเลวร้ายเลยนะคะ

‎ผู้ช่วยยางก็ไม่อยู่ ‎หัวหน้าโซก็ไม่อยู่

‎ผู้ช่วยพัคก็ไปทำงานข้างนอก ‎คุณอันก็ลาหยุดวันนี้

‎ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ‎ฉันก็คงลาหยุดเหมือนกัน

‎(ปฏิทิน สุขสันต์วันปีใหม่)

‎(หัวหน้าแผนก ฮาซังซู)

‎ขอเจอสักครู่ได้ไหมครับ ‎ผมมีอะไรจะให้น่ะ

‎ทำไมเสียงเป็นแบบนั้นล่ะครับ

‎ไม่สบายเหรอครับ

‎เปล่าค่ะ ฉันไม่เป็นไร

‎ผมขอเข้าไปหน่อยนะครับ

‎(ร้านขายยาอรุณสวัสดิ์)

‎(ร้านขายยาอนนูมี)

‎ขอโทษนะครับ

‎เมื่อวานเพื่อนผมตากฝนมาหนักเลยครับ

‎ขอแผ่นเจลลดไข้ ‎กับยาลดไข้ด้วยครับ

‎เราต่างเจ็บปวด ‎ด้วยเหตุผลที่แตกต่างกัน

‎ค่ำคืนอันยาวนานที่ไม่รู้ ‎จะไปจบตรงไหนของเราทุกคน

‎เมื่อเวลาผ่านไป ‎เราอาจได้มองย้อนกลับมา

‎นี่ครับ

‎เราอาจจะหวาดหวั่นกับ ‎สิ่งที่กำลังจะเข้ามา

‎คืนนั้น เราอาจกล้ำกลืน ‎ทุกสิ่งทุกอย่างไว้…

‎เงียบๆ

‎ฉันพร่ำกระซิบบอกกับตัวเอง

‎"มันไม่ได้มีอะไรพิเศษ"

‎"เพียงแค่รัก"

‎"สิ่งแสนธรรมดา"

‎"แค่เพียงความรัก"

‎อาจจะไม่อร่อยเท่าไรนะครับ

‎(ยาลดไข้)

‎ระเบียงมันดูโล่งๆ น่ะครับ

‎ที่สาขาย่อยเป็นยังไงบ้างคะ

‎ไม่ได้กลับไปมหาลัยนานแล้ว ‎ได้กลับไปก็ดีนะคะ

‎แต่ก็ทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองแก่

‎อย่างนี้นี่เอง

‎อย่างน้อยเจอหน้ากัน ‎ก็ทักกันบ้างก็ได้มั้ง

‎เห็นประกาศ ‎เรื่องโยกย้ายพนักงานหรือยัง

‎มันทำไมเหรอ

‎ในที่สุดนายก็ได้ย้ายเหรอ