The Tingler

Ik ben William Castle, de regisseur van de film die u zal zien.

Ik voel me verplicht u te verwittigen

dat sommige van de sensaties en fysieke reacties

welke de acteurs op het scherm voelen,

voor het eerst sinds het bestaan van de speelfilm

ook bepaalde mensen uit het publiek zullen ervaren.

Ik zeg "bepaalde mensen" omdat sommige personen gevoeliger zijn

voor deze mysterieuze, elektronische prikkels.

Deze beproefde, gevoelige mensen

zullen bijwijlen een vreemde rilling voelen.

Anderen zullen het amper merken.

Panikeer niet. Er bestaat een afweermiddel.

Telkens wanneer u een rilling voelt,

lucht het meteen op als u gilt.

Wees niet beschaamd uw mond te openen en het uit te schreeuwen.

De persoon naast u gezeten, krijst waarschijnlijk ook.

En vergeet niet:

Een schreeuw op het gepaste moment kan uw leven redden.

Wie ben jij? -Ik ben niemand.

Tenzij je hier hoeft te zijn, -Ik zal je niet storen.

Je kunt hier niet komen zonder een pasje.

Volstaat dit?

Excuses. Ik wist niet dat het om familie ging.

De broer van mijn vrouw. -Tracht om niet in zwijm te vallen.

Dat gebeurt niet.

Een vriend zijn begrafenis bijwonen, is een ding.

We waren niet bepaald vrienden.

Ik woonde de executie bij, en mijn bedoeling is,

Is de stoel steevast dodelijk? -Ik heb geen weet van een uitzondering.

In de stoel, voelen ze pijn?

Niet als het naar behoren gebeurt. Dat denk ik toch.

Zelfs een lichte schok is pijnlijk.

Plaats een elektrode doorweekt met een zoutoplossing op je hoofd

een tweede aan je been, en jaag er 2.000 volts door.

Laat me weten of het pijn doet.

Als het effectief is, waarom dan dit?

Ik heb het zelf altijd onnodig gevonden.

Maar het is nu eenmaal de wet.

Een autopsie moet meteen volgen op een executie.

Interessant.

De man zijn wervels zijn gebroken. Haast in twee gespleten.

Tweeduizend volts.

Elektriciteit had hier geen hand in.

Ik ken dit verschijnsel van bij mensen die erg bang waren

net voor ze stierven.

Er bestaat een kracht in ons die kennis te boven gaat.

De kracht van de angst.

We weten dat ze krachtig genoeg is om de wervelkolom te verbrijzelen.

Maar wat het is,

waarom ze verschijnt en vergaat, weten we niet.

Ik hoop het ooit te ontrafelen.

Mogelijk is het dat wat over de ruggengraat siddert bij angst.

Exact.

Siddert?

Het is tot veel meer in staat.

Vreemd. Ik experimenteer reeds jaren met deze kracht.

Ik had er geen naam voor, tot nu.

Ik zal het "de Siddering" noemen.

Voer je al de schouwingen hier uit? -En die voor het rechtsgebied.

Het knoopt aan met mijn experimenteel werk met angst.

Heel wat mensen sterven bang. Maar hoeveel van angst.

Sterven van angst?

Niet volgens de overlijdensakte.

Angst veroorzaakt enorme spanning in het lichaam.

Indien er niet van bevrijd, kunnen ze onze dood betekenen?

Zo dacht ik er nog niet over na.

Ik denk al jaren aan niets anders.

Die man zijn wervels zijn gebroken.

Angst op zich is daartoe niet in staat.

Iets wezenlijks en krachtig kraakte die beenderen.

En op de akte

vul ik in dat hartfalen de oorzaak was

als gevolg van een elektrische schok.

Zijn verdiende loon voor het

koelbloedig ombrengen van die twee vrouwen.

Wat?

Hij doodde twee vrouwen. In mijn straat.

Er was een speurtocht. Uiteindelijk konden ze hem vatten.

Ik weet zelden wie ze zijn of wat ze deden.

Ik denk dat ik het niet wil weten.

Wetenschap is bijwijlen schrikwekkend onpersoonlijk.

Gezien hij de broer was van mijn vrouw,

Ben je gereed?

Kun je mij een lift naar de stad geven, Doc?

Met plezier, mijnheer?

Mijn naam is Oliver Higgins.

Iedereen noemt me gewoon Ollie.

Waar woon je?

Er bestaan niet veel bioscopen meer als deze.

Je moest eens weten hoeveel mensen deze oude films nog komen kijken.

Niet enkel om wat te lachen. -Van jou?

Mijn vrouw is de eigenaar.

We beheren de zaak wel samen.

Een biertje, of koffie, Doc? -Koffie, graag.

Goed, ik woon verderop. Ik zeg even mijn vrouw gedag.

Ik ga naar boven om koffie te zetten.

Ik zal straks openen.

Zullen we, Doc?

Het is ouderwets, maar zo heeft ze het graag.

Melk en suiker? -Neen. zwart alstublieft.

Jullie houden de zaak slechts met jullie twee draaiende?

Je zou staan kijken van hoeveel werk er in kruipt.

Het poetsen op zich al.

Dweilen, vegen, stofzuigen, de stoelen en de lopers.

Een keer per week, alles. Zelfs het plafond.

Ook achter de schermen en onder de stoelen.

Het is een pak werk, geloof me. -Zo te horen, ja.

Kom een keer langs, Doc.

Sommige stomme films zijn net zo goed als de hedendaagse.

Al zijn de geluiden en kleuren en doeken enorm groot.

Ik wil de oude Charlie Chaplin films wel opnieuw bekijken.

We vertonen die jaarlijks. Ik zal je verwittigen.

Mijn vrouw.

Laat maar, ze komt wel naar ons.

Ze moet eerst haar handen wassen.

Martha?

Dit is Dokter Warren Chapin.

Ze zegt dat ze net haar handen heeft gewassen.

Ze is doof en stom.

Ze kan liplezen, als men haar recht aanspreekt.

Hoe maakt u het, mevrouw Higgins?

Excuseer haar, ze schudt nooit handen.

Handen dragen bacteriën, zegt ze.

Zeg haar dat ze volkomen gelijk heeft.

Ze kan geen geluid maken, noch geluiden horen.

Geen stembanden? -Helemaal geen.

Het is een stoornis.

Het kost ons vijf $ per week aan handdoeken.

Je koffie, Doc.

Dank je.

Spijt me. Wat onhandig van mij.

Mijn schuld. -Het is maar een sneetje.

Ga de tas uit mijn wagen halen.

Steeds hetzelfde liedje. Een druppel bloed en ze valt flauw.

Sommige mensen kunnen geen bloed zien.

Zag je hoe ze verstarde net voor ze flauwviel?

Dat is altijd zo.

Interessant.

Bij gebrek aan stembanden kan ze haar angst niet uitgillen.

Dus bouwt haar angst op, tot het ondraaglijk wordt.

Daarom valt ze in zwijm?

Het is niet echt flauwvallen. Eerder een psychosomatisch ontsnappen.

Daar had ik nog niet aan gedacht.

Doe jij open. Ik kom zo naar beneden.

Tijd om het loket te openen.

We gaan eerst naar beneden. Ze vertrouwt niemand met de safe.

Dank je voor de uitnodiging, Ollie. Excuses voor de overlast.

Het geeft niet.

Bedankt voor de lift. Het spijt me van,

Tot ziens, mevrouw Higgins. Vergeef me de storing.

Ze zegt gedag en hoopt dat de wonde niet ernstig blijkt.

Het is niet erg.

Dag, tot ziens.

Dag, Doc. Veel geluk met je experiment.

Dank je.

Hallo, Lucy. Waar is mijn toegewijde echtgenote?

Waar is David?

Vertel een keer, Warren.

Wat met al die regeltjes die ik leerde

over wat jongedames horen te doen?

Zoals een afspraakje minstens tien minuten laten wachten.

En niet laten merken of ze zich afvraagt of hij wel opdaagt.

Allemaal mijn schuld.

Soms wens ik,

nu bijvoorbeeld, dat hij niet bij jouw in dienst was.

Dat hij -Wat? In Perzische tapijten handelde?

Dat is nog erger.

Een alledaagse bureelbediende. Huisje tuintje boompje.

En een scherpe geest in de ziekteleer opgeven?

Ach, neen.

Ik hou van David zoals hij is.

Ik wil hem niet veranderen.

Jeetje, is dat abnormaal?

Vernieuwend.

Isabel ging een uur geleden de deur uit.

Hoe moeten we haar aanpakken?

Ze vergooit haar leven. -Het is niet haar schuld.

Een echtgenoot die al zijn tijd doorbrengt in een labo.

Niet houd van formele feestjes en indommelt tijdens de opera.

Ze gaat haast elke nacht stappen. Met schoften van mannen.

Ik schaam me voor mijn zus.

Lucy, zodra David en ik dit experiment voltooien,

heb ik meer tijd voor haar. En hij voor jou.

Ik wacht eeuwig op Dave indien nodig.

Maar waarom is het nodig, Warren?

Ontfermen houdt toch niet in dat men mag overheersen?

Je had alweer woorden met Isabel?

Steeds opnieuw, ja.

Ik ben te jong. David is te arm.

Als ik handel zonder haar goedkeuring,

geeft ze me mijn deel van het geld niet.

Ik zal met haar praten.

Wat verschil kan dat maken?

Je weet maar nooit.

Heb je al iets gegeten? -Nog niet.

Ik bereid wel wat. -Neen, ik hoef niets.

Warren, je moet eten.

Hak mijn kop eraf.

Kook me in olie.

Jongeman?