Approved for Adoption (Couleur de peau : Miel)

APPROVED FOR ADOPTION

Mijn naam is Jung.

Ik ben hier geboren, ergens in Korea.

Ik verliet 't land toen ik vijf was.

Nu ben ik bijna 44 en kom ik hier voor de eerste keer.

Dit is m'n verhaal.

't Verhaal van 'n kind dat z'n land verlaat

omdat iemand op 'n dag schreef:

"Goed voor adoptie."

"Huidskleur: honing".

Sinds het staakt het vuren was getekend in 1953

bleef de grens tussen Noord- en Zuid-Korea

op de 38ste parallel.

Deze broedermoord

kost het leven aan meer dan 4 miljoen mensen.

Beeld je de gescheiden families in.

Het aantal weeskinderen, achtergelaten.

Deze dramatische situatie sprong Harry Holt in het oog.

Vorig jaar adopteerden hij en z'n vrouw Bertha

acht Koreaans-Amerikaanse weesjes.

Z'n derde reis naar Korea,

brengt het aantal kinderen opgenomen door Amerikaanse families op 76.

Dit maakt van Harry Holt de peetvader van deze geadopteerde kinderen.

Tot vandaag blijven Bertha en Harry Holt

deze zorgzame missie verderzetten.

Ik bleef zes maanden bij de Holts.

M'n eerste adoptiefamilie wou me niet meer

nadat ze hoorden dat ik 'n litteken had.

Het was maar 'n blauwe plek. Ik hoop dat ze 'n hond namen.

Anders was ik misschien Amerikaan, Deen, Noor.

Sinds 1950 zijn er wereldwijd 200.000 Koreanen geadopteerd.

Ik kwam in België terecht op 11 mei 1971.

Mevr. Tibout, uw zoon.

U hebt z'n paspoort, z'n SIS-kaart.

Gelieve naar de dokter te gaan binnen 48 uur.

De kinderen hebben diarree, ze moeten 'n dokter zien.

Volgende familie.

Zeg hallo tegen de camera.

Ben je blij? Je Koreaantje is er eindelijk.

Film ook zijn sandalen. - Niet bewegen.

Hij heeft 'n armband. - Die mag nu af.

Als we hem verloren, zou niemand weten dat jij de vader bent.

Cédric, stop. - Wanneer gaan we naar huis?

Ga alvast met oma. - Oké.

Film ons als we thuis aankomen.

Hoe vinden jullie je nieuwe broer?

Moe maar leuk.

Mag hij in mijn kamer slapen? - Nee, de mijne.

We zien wel. Kom op. - Jongens slapen in dezelfde kamer.

Hij zegt niet veel. - Hij spreekt geen Frans.

Hij zal 't snel leren.

Mogen we hem Igor noemen?

Nee. 't Is Jung. Niet, schat?

Wordt het "Yung" uitgesproken?

Is het niet "Chung", of "Djung"?

Je bent erger dan de kinderen. 't Is Jung.

Ik weet 't, schat. Hij is hier, dat is belangrijk.

Hij lijkt niet op een Igor.

Met mij kwamen een tiental andere Koreanen naar het dorp.

Voor sommigen was het "chique" een Koreaantje te adopteren.

Zoals 'n nieuwe auto kopen, maar je moet er meer voor zorgen.

Voor mijn adoptieouders waren auto's niet belangrijk.

Ik heb me altijd afgevraagd waarom ze me adopteerden, ze hadden al 4 kinderen.

Catherine, de oudste, had een sterk karakter.

Cédric was even oud als ik.

Coralie, die hield van dansen en romantische verhalen.

En Gaëlle, de jongste.

Kom, we gaan naar de zwier.

Alsof hij je verstaat. - Ja, ik weet het.

Eerst 'n versnapering. - Mag ik 'n Cola?

Dit is je thuis. - Alsof hij je verstaat.

Hij trekt 'n grappige bek. - Ja.

Verdorie. - Zag je dat?

Hij drinkt de cola op. - Hij had dorst.

Hij moet nog veel leren...

Ze passen zich snel aan.

Wil je fietsen?

Fietsen... Fiet-sen.

Ga er maar op.

Mama, Jung wil fietsen maar hij kan het niet.

Ik zorg ervoor.

Zo, op de fiets, en nu trappen.

Trappen, vooruit, trappen.

Ik kon al fietsen op m'n 4 jaar.

Dat zal wel. - Pas op.

Zo, dat moest gebeuren.

Laat maar schat, ik hou me ermee bezig.

Vooruit zoon, als je valt moet je 't opnieuw proberen.

M'n nieuwe mama was niet geduldig.

't Kon me niets schelen.

Ik hield van haar zoals ze was.

Ik had nog nooit zoveel speelgoed gehad.

Ik had elke dag voldoende te eten.

Ik vergat de straat, het weeshuis.

Ik kreeg 'n tweede leven, 'n tweede kans.

Ik vergat m'n moedertaal terwijl ik Frans leerde.

Wees niet bang. Ik kan het. - 't Is te gevaarlijk.

Kom op, Coralie.

Nee Jung, ik zei nee.

Als ik niet mag, vertel ik mama dat je kaka in 't bos bos deed.

Dat is chantage. - Ik wil wel.

Nee, Gaëlle, 't is gevaariijk.

Pas op Coralie, ik weet je kaka liggen.

Je hoeft niet bang te zijn. Kijk hoe goed ik kan mikken.

Goed, ik haal de punt er af.

Ik vind het echt geen goed idee.

Bangerik. Kom Gaëlle, zet je hier.

Niet bewegen. - Oké.

Nee, Jung, niet doen.

Stil, Coralie.

Jullie zijn gek. - Zwijg.

Contratie...

Je stak haar oog uit.

Wat krijg ik als ik het niet aan mama zeg.

Ik kan niet liegen tegen mama.

En ook...

Ik ben bang dat ze het gaat zeggen.

Maar nee. Ik beloofde haar 2 frank en 'n Mickey Mouse sleutelhanger.

Ik heb maar één oog maar jullie babbelen over mij.

Dat vind ik niet leuk.

We hadden het niet over jou.

Zeg niets over m'n kaka. Beloofd?

Kaka.

Haast je kinderen, oma komt eten.

Ga maar. Ik kom.

Ik moet altijd eerst gaan.

Het is altijd hetzelfde.

Hij haalt stommiteiten uit en ik mag een smoes verzinnen.

Wat is er met je oog?

Niets mama, ik ben op een steen gevallen.

Op 'n steen?

Kom, we gaan 't ontsmetten.

Coralie, ga je omkleden. Oma komt zo.

Jung! - Ja, mama. Ik kom...

Coralie, je had beter moeten oppassen.

't Gebeurt altijd op 'n slecht moment.

Mama, 't doet pijn.

't Is gezwollen. We doen er ijs op.

IJs?

Niet die voor het dessert.

Oma is er en we zijn niet klaar. - Ik ga wel.

Oma.

Cédric, m'n schatje.

Steek dit in je zak. - Bedankt, oma.

Oma is er.

Hoe gaat het mama?

Goed.

Je ziet er goed uit. - Kom je?

Dag lieve kleinkinderen.

Gaëlle, wat heb je aan je oog?

Het... is een geheim.

Wat een bende.

4 kinderen is wel wat.

Vijf kinderen. - We zijn met vijf.

Sorry, ik vergeet steeds je Aziaatje...

Djung, niet?

Overal waar ik kom, ben ik een toerist.

In Europa, ben ik een Aziaat.

Maar hier?

Gedurende 40 jaar verloochende ik Korea en z'n inwoners.

Ik hield ze zelfs verantwoordelijk voor m'n ontworteling.

Maar iets houdt me ik de ban sinds ik in Seoel ben.

Zien de Koreanen me als een van hen?

Ik bekijk ze, bestudeer ze,

observeer ze.

Als m'n blik die van 'n oud vrouwtje kruist, soms, meermaals zelfs...

denk ik steeds aan m'n moeder.

Je biologische ouders niet kennen, heeft 'n voordeel.

Je kan ze je inbeelden hoe je wil.

Je was vast een alleenstaande moeder.

Je hield van me met hart en ziel

tot je niet meer voor me kon zorgen.

Ik neem het je niet kwalijk me te hebben achtergelaten.

Telkens ik aan je dacht,

voelde ik je aan mijn zijde.

Je leek vlakbij te zijn.

En toch zo ver.

Ik dacht niet vaak aan m'n vader.

Of ik stelde me hem voor als Amerikaans soldaat van Ierse afkomst

die hield van op de doedelzak te spelen.

Doedelzak... Wat 'n onzin.

Jung.

Ik zocht je overal. - Ik ging wandelen.

Wandelen? Dat is saai.

Kijk wat ik kocht.

Super. - Handen omhoog.

Cowboy. - Dit is geen grap. Niet bewegen.

Mag ik ook eens? - Ik koop je er een met oma's geld.

Kom.

We gaan naar de boerderij van de Willmotes.

We doen alsof we in Death Wish spelen.

Ik ben Charles Branson.

Ik ben Eddy Merckx en ik draag de gele trui.

Nog een peuter. - Jij wou het zo.

Heet ze Jung? - Grapjas.

Hoe heet ze, papa? - Lee Sung-Sook.

Zeg het. - Lee Zung-Chook.

Nee, Lee Sung-Sook.

Het is te moeilijk.

Mama en ik besloten haar Valérie te noemen.