The Incredible Journey

Een Ongelooflijke Reis

Het gebeurde in de late nazomer...

die tijd van 't jaar dat de Canadese herfst zich zo kleurrijk aankondigt.

Er hangt verandering in de lucht...

veel dieren zijn onderweg...

en het hart vult zich met heimwee.

Het is een tijd van komen en gaan.

Een tijd van bedrijvigheid en vreemde rusteloosheid.

Maar elke avond valt de natuur weer in slaap...

waarna de vredige nacht volgt.

Het was in dit jaargetijde...

en in dit wilde deel van Canada dat dit verhaal begon.

Een man genaamd John Longridge...

bracht de avond door met enkele oude vrienden.

Deze drie waren goed gezelschap.

Voor een vrijgezel als hij was het alsof hij een gezin had.

Wassen doen we op de vloer.

Maar de situatie was minder rooskleurig dan hij leek.

Dit was namelijk niet het ware thuis van deze dieren.

En deze man, hoe aardig hij ook is...

was niet hun echte baasje.

Dat verklaart de eenzame blik in de ogen van deze jonge retriever.

Mr Longridge, hoort u mij? -Ik versta u niet.

Mrs Oakes? -Ja, ik ben het, Mr Longridge.

Verstaat u mij? -Jawel.

Hoe laat vertrekt u morgenochtend?

Zo rond zevenen.

Dat is helaas te vroeg voor mij.

Mrs Oakes, u valt weer weg.

Er zit nog iemand op de lijn.

Winifred, ben jij dat? Hang onmiddellijk op.

Winifred? Ik hoor je nog steeds.

Mr Longridge, ik kan er op z'n vroegst om negen uur zijn.

Prima.

Weet u dat zeker? Is negen uur voor u haalbaar?

Zeker. Voordat u hier bent, zal ik de twee honden en de kat...

Mr Longridge?

De charme van het platteland.

Dat was jullie vriendin, Mrs Oakes.

Zullen we even een rondje gaan rennen?

Kom op, jullie tweeën.

Dit waren pas z'n eerste huisdieren, maar hij kende hun behoeften.

Hij wist hoe ze genoten van hun strooptochten in het duister.

Hij wist dat ze vanzelf weer terug kwamen.

Beste Mrs Oakes.

De koffie is op.

Gaarne meer bestellen.

Ik ga met de honden...

en met Tao uiteraard...

nog even wandelen voordat ik wegga.

Maak je dus geen zorgen over ze.

Ze redden zich uitstekend.

Geen beren tegengekomen? Konijnen? Stinkdieren? Katten?

Kom binnen, Luath. De kou komt binnen.

De retriever was 's nachts graag op zichzelf...

dus sliep hij in de keuken.

De comfortminnende Siamese kat koos voor een plekje bij de haard.

Maar de bulterriër nam alleen genoegen met de grote slaapkamer.

De oude Bodger had z'n eigen mand met z'n eigen deken.

Maar het was een gewiekst beestje.

Zodra de beste man in slaap viel...

sloop de hond uit z'n mand en ging hij op het grote bed liggen.

Zo ging het praktisch elke nacht.

Maar deze avond viel de man niet in slaap.

Hij verwonderde zich erover dat hij drie huisdieren had...

die eigenlijk van een ander waren.

Het gebeurde op een weekend bij professor Hunter.

De Hunters waren z'n beste vrienden.

Hij was hun dochters peetvader...

en een soort oom van hun zoon.

Zodoende koesterde hij tevens genegenheid voor hun huisdieren.

Bodger, spring dan. Pak de bal.

Het was vandaag zondag, en dan bleef hij altijd eten.

Er was vandaag een opwindende telegram bezorgd.

Ze bieden me een beurs aan in Oxford.

Lees maar.

"Een reeks van 12 colleges, plus onderdak voor u en uw gezin."

"Hopelijk stemt u in."

Wat fantastisch.

Dit ga je toch wel doen?

Het is goed voor m'n carrière en Nancy vindt het ook goed.

Nancy vond het meer dan goed. Iedereen was dolenthousiast.

Maar ze waren daarbij wel iets belangrijks vergeten.

Mama, wat doen we met Tao terwijl we van huis zijn?

Inderdaad. Wat doen we met Bodger?

Ik moet toegeven dat ik daar niet bij heb stilgestaan.

Geen zorgen, we brengen ze naar een goed dierenpension.

Tao toch niet? Die houdt er niet van om opgesloten te zitten.

Hij zit daar lekker met andere katten.

Hij haat andere katten.

Dat is juist gezond voor hem. Hij lijkt te denken dat hij een hond is.

Laten we dit later bespreken en John er niet mee lastig vallen.

Ik heb de oplossing.

Ik zit in m'n eentje in een groot leeg huis.

Ik ken de dieren, zij kennen mij.

Jullie hoeven ze niet onder te brengen. Ze blijven bij mij.

Als de rest eenmaal op bed lag...

ging de kat steevast op rooftocht.

Een schaduw. Een mot. Een straal maneschijn.

Overal zag hij iets spannends.

Maar op deze avond pakte z'n tocht niet helemaal handig uit.

Zonder het te weten...

zette hij de deur open voor hun ongelooflijke reis.

De volgende ochtend...

was John Longridge vroeg uit de veren.

De eerste dag van de eendenjacht had hij nog nooit gemist.

En vandaag was het zover.

Luath, beste jongen...

ik weet dat je graag mee wil, maar het kan helaas niet.

Je kunt je vrienden toch niet achterlaten?

Luath, dat doe je voor het eerst.

Ouwe charmeur.

Jij bent hier de stabiele geest...

dus jij neemt die twee op sleeptouw, goed?

Au revoir.

Ineens waren de dieren alleen. Voor zover zij wisten, voor eeuwig.

Er viel een lange stilte.

Een stilte die zich leek uit te strekken tot aan de horizon.

Tot er plots stemmen klonken.

Stemmen van wilde ganzen.

Wilde ganzen op weg naar huis.

De jonge hond kon deze aandrang goed begrijpen.

Zelf voelde hij z'n heimwee ook oplaaien.

De drie dieren waren inmiddels echte vrienden geworden.

Als de een ergens heen ging, volgde de rest al gauw.

De dieren gingen op weg naar huis.

Maar ze wisten niet dat dat 300 km verderop was.

Ze wisten alleen dat ze naar het westen moesten, de zon achterna.

De ongelooflijke reis was begonnen.

Vreemd, ik zie de dieren nergens.

Normaal wachten ze ons altijd op.

Mr Longridge heeft ze vast binnenshuis gehouden.

Dat zal wel, ja.

Neem je de stofzuiger mee, Bert?

Die ondeugende rakkers. Waar zitten ze nou?

Bodger? Luath?

Waar zit hij toch, die ouwe schavuit?

Hij is vast naar de school gegaan. -Er ligt geen briefje.

Om met de kinderen te ravotten.

En de kat dan? Die zou nooit meegaan naar de school.

Luath? Tao?

Kom dan, poes.

Bodger, kom dan.

Luath? Tao?

Bodger?

Buiten zijn ze niet.

Vast op jacht.

De kat misschien, dat zou kunnen.

Maar de honden zijn nooit ver weg.

Maak je toch geen zorgen.

Waar zit het stopcontact? -Recht voor je neus.

Kijk nou toch.

Toch nog een briefje van Mr Longridge. Dat is gek.

Er staat: "Ik neem de honden mee, en Tao natuurlijk ook".

Wat bedoelt hij nou?

Dat hij de dieren bij zich heeft.

Waarom zei hij dat dan niet aan de telefoon?

Wacht even, ik weet het weer.

Aan de telefoon wilde hij net iets gaan zeggen toen hij plots wegviel.

Goed, hij heeft de honden en de kat bij zich.

Niks om je zorgen om te maken dus.

Nou, ik sta er wel van te kijken...

hoe plotseling mensen van gedachten kunnen veranderen.

Niemand wist dus dat de dieren vertrokken waren.

En ze waren inmiddels al een hele tijd onderweg.

Vrij vlot na het vertrek was er een natuurlijke verdeling ontstaan.

De jonge hond was de leider.

Hij had immers de grootste drang naar huis.

De oude hond was meer een volger...

die het prima vond als een ander de weg wees.

Hij was hier eigenlijk te oud voor, maar hij probeerde het toch maar.

De kat ging alle kanten op.

Soms liep hij voorop, dan weer een stuk naar achter.

Soms maakte hij kleine uitstapjes.

Terwijl de honden trouw hun route volgden...

was de kat een spring-in-'t-veld.

Jagen vond hij heerlijk.

In de middaguren van die eerste dag begonnen ze zich moe te voelen...

van de lange wandeling.

Ze staken de neuzen even bij elkaar...

en zelfs hun ambitieuze jonge leider vond dat ze moesten pauzeren.

Zodra hij was bijgetankt, liep de retriever verder.

Hij ging er vanuit dat de pauzes niet te lang zouden duren.

Z'n partners hadden echter een andere visie.

De oude Bodger had pijnlijke poten.

Voor een oude hond was een tocht als deze bijna te uitputtend.

De rest moest maar even wachten tot hij weer op krachten was.

De kat vond het prima.

Hij had zelf namelijk alweer een prooi in het vizier.

Daar komt een auto aan. Wie weet is het een bekende.

Die wilden ze op dit moment niet tegenkomen.

De ergste schrik was voorbij. Tijd om verder te gaan.

Als de terriër in z'n eentje was geweest...

had hij lekker blijven liggen, zo stijf was hij.

De jaren begonnen echt te tellen.

Dit zou hij niet al te lang meer volhouden.

Op de ochtend van de tweede dag raakte Bodger al gauw op achter.

Het was duidelijk dat hij snel weer zou moeten uitrusten.

Maar de jonge leider kon zich er niet toe brengen nu al te stoppen...

en maande z'n vrienden om door te zetten.