The Fabiani Affair (Horace 62)

Η ΤΑΙΝΙΑ ΠΟΥ ΕΤΟΙΜΑΣΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ.

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΤΟΥ CORNEILLE, HORACE, ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΠΑΡΙΣΙ.

Αυτή είναι μια κηδεία όπως όλες οι άλλες.

Ο εκλιπών ήταν φούρναρης όπως κάθε άλλος φούρναρης.

Αυτός ο άνδρας είναι δικηγόρος.

Αυτός, φαρμακοποιός.

Αυτός ο άνδρας είναι άνεργος.

Οι άνθρωποι στην πομπή είναι όπως όλοι οι άλλοι.

Τίποτα δεν τους ξεχωρίζει.

Κι όμως δεν είναι ακριβώς όπως όλοι οι άλλοι.

Είναι πολίτες ενός κράτους μέσα στο κράτος,

με τους δικούς του νόμους, σύνορα,

έθιμα.

Είναι Κορσικανοί.

Αυτή η ιστορία, που διαδραματίζεται στο Παρίσι, θα μπορούσε να συμβεί αλλού

όπου συγκεντρώνονται 20 ή 30 Κορσικανοί.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τον νεκρό, αλλά πηγαίνουν σε κάθε κηδεία Κορσικανών.

Φέρνουν μαζί τους τον αέρα της πατρίδας τους,

την αίσθηση της οικογένειας και της τιμής.

Πάνω απ’ όλα της τιμής.

Ένας από αυτούς ονομάζεται πάντα Ναπολέων.

Άρα το όνομα του πατέρα μου είναι Ναπολέων.

Αυτός είναι ο Antoine, ο μεγαλύτερος αδελφός μου.

Και εγώ ο Horace. Horace Fabiani.

27 ετών. Κορσικανός.

Πάμε, μπορεί να είμαστε οι επόμενοι.

Τι νομίζεις; - Πήγαινε ρώτα τον πατέρα.

Είναι σοβαρό; - Δύο νεκροί; Δεν είναι τίποτα.

Αναγνώρισες τον δράστη; - Πήγαινε να μιλήσεις στον πατέρα.

Πάω. Έρχεσαι;

Όχι, πήγαινε εσύ. Η Monique θα ανησυχήσει.

Πάρε με όταν μάθεις περισσότερα.

Γιατί αυτό το ύφος, κύριε Fabiani;

- Μόλις γύρισα από κηδεία. - Αυτό εξηγεί τα πάντα.

Κατά τα άλλα; - Καλά.

Ήταν συγγενής; - Ένας ξάδελφος.

- Ένας μακρινός ξάδελφος, ελπίζω. - Ναι.

Τόσο το καλύτερο, κύριε Fabiani.

Εμένα: Δεν μου αρέσουν οι νεκροί.

Με φοβίζουν.

Ένας θυρωρός, αν είναι ζωντανός, είναι απλώς θυρωρός.

Αλλά ένας νεκρός θυρωρός είναι μυστήριο.

Και δεν μου αρέσουν τα μυστήρια.

Σου αρέσει; - Όχι άσχημα.

Αυτή είναι η καλύτερή μου συλλογή.

Αυτό το ασημένιο είναι αρκετά δημοφιλές. Να σας στείλω μια ντουζίνα;

Λοιπόν, ερωτευμένα ζευγάρια; Μια ντουζίνα;

Ναι, αν σας αρέσει.

Τίποτα άλλο; - Αυτό ήταν για σήμερα.

Εντάξει. Δεν επιμένω.

Τα λέμε σύντομα.

Τι συμβαίνει; - Τίποτα.

Φαίνεσαι αναστατωμένος.

Συνέβη κάτι τρομερό στο νεκροταφείο.

Ένας άνδρας άρχισε να πυροβολεί. Δύο άτομα χτυπήθηκαν.

Τι φρίκη!

Πρέπει να ήταν τρελός.

Το είπες στην αστυνομία; Έπρεπε.

Η αστυνομία τα καταφέρνει και χωρίς εμάς.

Δεν τραυματίστηκες; - Ναι.

Δύο σφαίρες στο κεφάλι.

Δεν υπάρχει ζημιά, λοιπόν. Τα λέμε.

Ήσουν καλό παιδί, μικρό μου τέρας; - Ναι, μπαμπά.

Σου το έδωσε η θεία Camille;

- Γεια. - Γεια σου, Noel.

Παρκάρω και επιστρέφω αμέσως.

Πέρασες καλά;

Τι έφαγες στο σπίτι της θείας Camille; - Ένα αυγό και ζαμπόν.

- Προτιμώ να τρώω στο σπίτι. - Καλά.

Ο θείος Noel έφαγε μαζί σας; - Ναι. Έφαγε μπριζόλα.

Τρέξε στη μαμά. Φίλησέ τη.

Ο Noel ήταν μαζί σας όλη την ώρα;

Ναι. Γιατί ρωτάς;

Κανένας λόγος.

Έχεις δει τον μπαμπά τελευταία;

Τον επισκέφτηκα χθες.

Πρέπει να τον βλέπεις πού και πού.

Του λείπεις, αν και δεν θα το παραδεχτεί ποτέ.

Το ξέρω. Περήφανος σαν τον διάβολο!

Από τότε που τον ονόμασαν Ναπολέοντα,

νομίζει ότι είναι αυτοκράτορας.

Μη μιλάς έτσι. Σε αγαπάει.

Κι εγώ αγαπώ τον Noel.

Όσο τον φέρεται έτσι ο πατέρας, δεν θα με βλέπει συχνά.

Δες το από τη δική του πλευρά: Για τον πατέρα, ο Noel είναι ακόμα ένας Colonna.

- Όχι ο σύζυγος που ονειρευόταν. - Δεν είχε δικαίωμα να ονειρεύεται για τους άλλους.

Και η θεία Felicia;

73 και ακόμα ζωηρή σαν νεαρό κορίτσι.

Ο Antoine και ο Joseph σου στέλνουν την αγάπη τους.

Ξέρεις ότι ο Noel είναι υπέροχος άνθρωπος.

Ναι, Camille. Αλλά ο πατέρας δεν θέλει να το ακούσει.

Μείνε εδώ. Πρέπει να πάρω τσιγάρα.

- Πρέπει να σου μιλήσω, Noel. - Στον δρόμο;

Όχι μπροστά στις γυναίκες.

Αλήθεια;

Ήμουν στην κηδεία του Rafael, του φούρναρη.

Ξαφνικά, εκεί στο νεκροταφείο,

κάποιος άρχισε να μας πυροβολεί.

Ο Cesare Fabiani σκοτώθηκε.

- Δεν μπορεί να είναι αλήθεια, Horace! - Είναι αλήθεια.

Χαίρομαι που γευμάτισες με την Camille.

Γιατί;

Γιατί έτσι είμαι σίγουρος:

όποιος κι αν πυροβόλησε, δεν ήσουν εσύ.

Καλησπέρα, κυρία μου.

Κάποια μέρα πρέπει να σου κόψω τα μαλλιά, είναι τόσα πολλά.

Στον Noel αρέσουν έτσι.

Χαζό κορίτσι.

Σου αρέσει; Είναι το δώρο μου.

Δεν ξέρω αν μου πάει.

Ρίξε μια ματιά.

Δεν σου είπα τι συνέβη στον Horace.

Με το φως της μέρας, μέσα στην πόλη.

Στην κηδεία του ξαδέλφου του, ένας τρελός άρχισε να πυροβολεί στο πλήθος.

Δύο άνθρωποι χτυπήθηκαν.

Θα μπορούσε να ήταν ο Horace.

Τρομακτικό.

Νομίζεις ότι ήταν εκείνη η ανόητη βεντέτα;

Κι εσύ το σκέφτεσαι, αλλά φοβάσαι να το πεις.

Είναι φρικτό. Δεν μπορώ να το πιστέψω.

Ένας άντρας πέθανε. Δεν ήταν ο άνεμος που τον έριξε.

Άκουσες κάτι από τους δικούς σου; - Ούτε λέξη.

Δεν μπορεί να ήταν αυτοί.

Αν κάποιος πυροβολούσε την οικογένειά σου, θα σκεφτόσουν: Fabiani.

Εγώ πρέπει να σκεφτώ: Colonna.

Ορκίσου ότι όλοι οι αδελφοί σου έπαιζαν ντόμινο στις 14:00 σήμερα.

Δεν ξέρω τίποτα, σου λέω.

Δεν με νοιάζει εκείνη η παλιά ιστορία.

Εσύ κι εγώ είμαστε Κορσικανοί, αλλά δεν το κάνουμε

ούτε άθλημα ούτε θρησκεία.

Τα πράγματα μπορούν ακόμα να διορθωθούν. Ο Antoine είναι στο σπίτι του πατέρα.

Μάθε ό,τι μπορείς.

Τι μπέρδεμα!

- Πήγαιναν όλα πολύ καλά. - Δεν είχαμε αυτή τη συζήτηση, θυμήσου.

Ήπιαμε ένα ποτό μαζί.

Noel, τι συμβαίνει; - Τίποτα, αγάπη μου. Τίποτα.

Γεια. Είναι ο πατέρας μου εδώ; - Μόλις τον έχασες.

Horace! Ο μικρός μου Horace.

- Γεια. - Γεια.

Άσε με να σε αγκαλιάσω, παιδί μου.

Θεία Felicia,

πού πήγε ο μπαμπάς;

Δεν το είπε.

Φάε ένα γιαούρτι, Antoine. Το συκώτι σου είναι ευαίσθητο, όπως του Ναπολέοντα.

Το συκώτι μπορεί να είναι ευαίσθητο, αλλά ένας άντρας είναι άντρας!

Αυτός είναι ο Horace μου.

Οι δύο αδελφοί του με φοβούνται λίγο.

Ακόμη κι εκείνος ο τρελός ο Joseph.

Αλλά μπορώ πάντα να κάνω τον Horace να γελάει.

Θεία, παχαίνεις. Θα χάσεις τη σιλουέτα σου.

Αυτοί οι δύο με βασανίζουν. Με περνούν για τον Zorro;

Δεν θα είναι ευχαριστημένοι μέχρι να οπλιστώ μέχρι τα δόντια,

και να ορκιστώ ότι θα σβήσω κάθε Colonna από προσώπου γης.

Δεν με νοιάζουν οι Colonna.

Δεν είναι δική μου δουλειά.

Ξέρεις ποια είναι η δουλειά μου.

Στο κλαμπ, όλα είναι στους ώμους μου:

τα παιχνίδια, οι εισπράξεις, το εστιατόριο.

Και χαμογέλα, χαμογέλα, χαμογέλα.

Και το αυτοκίνητό μου είναι χαλασμένο.

Θα με κάνεις να κλάψω.

Όταν κοιμάμαι με μια γυναίκα,

είμαι ευτυχισμένος, όπως όλοι.

Μετά εκείνη αποκοιμιέται,

και βλέπω μια μεγάλη θλίψη πάνω της.

Πιθανότατα νιώθει μόνη στον κόσμο.

Και αυτό με διαλύει.

Τίποτα δεν είναι καλά, Horace. Τίποτα.

Και αυτό… δεν είναι καλό.

Έλα, θα έρθω μαζί σου.

Βρήκες χρόνο να παντρευτείς.

Αλλά η γυναίκα μου είναι η θεία Felicia.

Φεύγεις ήδη;

Ούτε ένα ποτό με τους φίλους σου;

Αργώ.

Παριζιάνοι!

Ακόμη κι αν είναι Κορσικανοί, βιάζονται πάντα.

Πάρε τον Joseph στον δρόμο,

και πήγαινε να δεις τον πατέρα σου, και οι τρεις σας.

Θα χαρεί να σας δει.

Γεια.

Είναι ο πατέρας μου εδώ; - Όχι, ακόμα όχι.

Το πλήθος; - Αρχίζει να έρχεται.

Κύριοι, στις θέσεις σας.

Κύριε Antoine, σύννεφα στον ορίζοντα.

Στις θέσεις σας. Μοιράζεται το δεύτερο χέρι.

Καλησπέρα, κύριοι.

Πάντα αναρωτιέμαι γιατί οι πλούσιοι παίζουν.

Τους αρέσει να προκαλούν τη μοίρα.

Και αν δεν ήξερα ότι ο μπαμπάς θα με έδιωχνε από το κλαμπ,

θα ήμουν κι εγώ μεγάλος παίκτης!

Μην ενθουσιάζεσαι.

Δεν είμαι 70 χρονών…

Ο μεγάλος εδώ είναι.

Πάμε.

Είναι ο μπαμπάς.

Ποια είναι η διάθεσή του; - Του καλύτερου γκρι κοστουμιού του.

Ακολούθησέ με.

Ποιος νομίζεις ότι ήταν ο πυροβολητής;

- Ο ξάδελφός τους ο Marc. - Όχι.