Casablancas: The Man Who Loved Women

Τον Μάιο του 2011, ο Τζον Καζαμπλάνκας,

συνάντησε τον φίλο του, Χούμπερτ Ουορονιέκι, στη Νέα Υόρκη.

Τρεις μέρες σε ένα στούντιο, κατέγραψαν την ιστορία της ζωής του.

Αυτό που δεν γνώριζαν,

ήταν πως ο Τζον θα πέθαινε από καρκίνο δύο χρονιά μετά, τον Ιούλιο του 2013.

Το βίντεο είναι μία μοναδική μαρτυρία, μίας από τις πιο λαμπερές περιόδους.

Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζω έναν άντρα που έχω στην καρδιά μου.

Μπήκε σε μία νέα δουλειά, αντιμετωπίζοντας σκληρούς αντιπάλους.

Τα εφόδιά του ήταν η φιλοδοξία,

η αποφασιστικότητα και το μάτι για όμορφες γυναίκες.

Ο επόμενος καλεσμένος μας είναι ο "Άντρας πίσω από τα μοντέλα".

Ιδρυτής και πρόεδρος του πρακτορείου Elite Model Management,

ο οποίος εκπροσωπεί μοντέλα όπως η Ιμάν...

Ο εγκέφαλος της καριέρας τους. Ιδρυτής του Elite Model Management.

Δεν μπορώ να πω ότι καταλαβαίνω το όλο θέμα της ομορφιάς.

Εκείνος που το καταλαβαίνει, είναι ο πρώτος μου καλεσμένος.

Είναι κυνηγός σπουδαίων θηραμάτων. Ψάχνει τα πιο θαυμάσια ζώα.

Είναι ό,τι πιο καυτό έχει βρεθεί στον χώρο του μόντελινγκ.

Το όνομά του είναι συνώνυμο με το επαγγελματικό μόντελινγκ.

Είναι μεγάλη μου χαρά να παρουσιάσω τον πρόεδρο του πρακτορείου Elite,

Τον κύριο Τζον Καζαμπλάνκας.

Πολλές φορές, με είχαν πλησιάσει άνθρωποι,

ζητώντας μου να πω την ιστορία της ζωής μου.

Καλησπέρα. Ανακαλύπτω, εξελίσσω και δουλεύω με μοντέλα,

σε όλο τον κόσμο, εδώ και 20 χρόνια.

Αλλά πάντα με εντυπωσιάζει όταν κάποιος μου λέει,

"Η δουλειά σου είναι πανεύκολη. Περιβάλλεσαι από πανέμορφες γυναίκες".

Μα δεν είναι μόνο αυτό.

Δεν ήξερα ότι το θέμα, αν και πολύ ψυχαγωγικό,

άξιζε τέτοιας προσοχής.

Η ζωή μου έμοιαζε ή γεμάτη και συναρπαστική ή μάταια και ρηχή.

Ήταν επιτυχημένη και γεμάτη περιπέτειες;

Έφτιαξε τις Σίντι Κρόφορντ, Κάρεν Μάντλερ και Λίντα Εβαντζελίστα.

Εννοείται. Κατέληξε, όμως, να είναι σημαντική;

Πραγματικά, δεν ξέρω.

Τίποτα από όσα έκανα δεν έσωσε τον κόσμο.

Αλλά, μα τω Θεώ, το διασκέδασα πολύ.

Έχεις την καλύτερη δουλειά στον κόσμο!

-Πράγματι. -Συγχαρητήρια. Ευχαριστώ που ήρθες.

Είμαι Καταλανός. Γεννημένος, κατά τύχη, στη Νέα Υόρκη.

Η οικογένειά μου κατάγεται από την Βαρκελώνη.

Ο παππούς μου, Φερνάντο Καζαμπλάνκας,

ανακάλυψε το μηχάνημα που υφαίνει το βαμβάκι σε κλωστή.

Ήταν αξιοσέβαστος βιομήχανος.

Όταν ξέσπασε ο Ισπανικός εμφύλιος, τον Ιούλιο του 1936,

οι γονείς μου ήταν σε μία παραλία, στην Κόστα Μπράβα,

με τον μεγάλο μου αδελφό, τον Φερνάντο.

Μόλις έμαθαν για το πραξικόπημα, μάζεψαν τα υπάρχοντά τους,

μπήκαν στο αυτοκίνητό τους και όδευσαν προς τα γαλλικά σύνορα.

Ήταν, πλέον, πρόσφυγες.

Περιπλανώμενοι τσιγγάνοι, με γούστο για πρωτοκλασάτα ταξίδια.

Όταν οι Γερμανοί άρχισαν να εισβάλουν στις γειτονικές χώρες,

ο πατέρας μου αποφάσισε πως έπρεπε να φύγουν ξανά.

Αυτή τη φορά, πέρα από τον Ατλαντικό.

Έτσι, λοιπόν, τον Δεκέμβριο του 1942,

μία χιονισμένη και κρύα ημέρα, σε προάστιο της Νέας Υόρκης,

ήρθα στον κόσμο εγώ.

Λίγο μετά τη γέννα μου, η μητέρα μου κόλλησε φυματίωση.

Οι γιατροί συνέστησαν ξηρό κλίμα.

Η οικογένεια τα μάζεψε ξανά,

και μετακομίσαμε σε ένα μεγάλο σπίτι, στην Πόλη του Μεξικού.

Τα πρώτα μου χρόνια, τα πέρασα στο τρένο μεταξύ Ν. Υόρκης και Μεξικού.

Νοικιάζαμε ολόκληρο βαγόνι πρώτης θέσης.

Κοιτούσα έξω από το παράθυρο, με την ελπίδα να δω καουμπόηδες,

να καλπάζουν με τα άλογά τους δίπλα στο τρένο.

Έχω υπέροχες αναμνήσεις από τα ταξίδια κατά μήκος της Αμερικής.

Στο τέλος της δεκαετίας του '40, η κατάσταση στην Ευρώπη είχε ηρεμήσει,

και οι νοσταλγοί γονείς μου ήθελαν να επισκεφθούν την Γηραιά Ήπειρο.

Έτσι, μετακομίσαμε στην Γενεύη της Ελβετίας.

Από θέμα κουλτούρας, πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου Γάλλο.

Έχω Καταλανική ψυχή,

γαλλικό μυαλό και αμερικανική υπηκοότητα.

Μετά τα όγδοα γενέθλιά μου, διαγνώσθηκα με αναιμία.

Οι γονείς μου αποφάσισαν να με στείλουν σε εσωτερικό σχολείο.

Το "Le Rosey".

Το σχολείο στεγάζεται σε ένα κάστρο του 16ου αιώνα.

Έχει κήπους και όλων των ειδών τα γήπεδα και τις εγκαταστάσεις,

όπως πισίνα Ολυμπιακών διαστάσεων.

Βρίσκεται ανάμεσα σε εκτάρια δάσους, με λίμνη, στην πλαγιά ενός βουνού.

Από τα Χριστούγεννα ως το Πάσχα,

το σχολείο μεταφερόταν σε τεράστια σαλέ στο Γκστάαντ.

Εκεί, κάναμε σκι για λίγες ώρες μεταξύ των μαθημάτων.

Το σχολείο μας προστάτευε από την σκληρή πραγματικότητα.

Ζούσαμε απλή ζωή. Οι μόνες μας έννοιες, ήταν η μπάλα και τα κορίτσια.

Κι αργότερα, μας ένοιαζε λιγότερο η μπάλα και περισσότερο τα κορίτσια.

Ήταν πολύ ευτυχισμένα χρόνια.

Έχασα την παρθενιά μου στα 15, μία καλοκαιρινή νύχτα του 1958,

στις Κάννες, της Γαλλικής Ριβιέρας.

Τα καλοκαίρια μας, τα περνούσαμε στην νότια Γαλλία.

Θυμάμαι, ήταν μία εποχή μαγική.

Μία μέρα, ενώ ήμουν στην πισίνα και έκανα ηλιοθεραπεία με τη μαμά μου,

πέρασε ένας άντρας και μας κοίταξε.

Τον έλεγαν Άλμπερτ. Ήταν ένας ηλικιωμένος πλεϊμπόι,

που είχε γνωρίσει η μαμά μου στο Μπουένος Άιρες, 20 χρόνια πριν.

Δύο υπέροχες κυρίες, συνόδευαν τον Άλμπερτ.

Ήταν γύρω στα 27 με 28. Μία κούκλα μελαχρινή Δανή,

Και η Ντεζιρέ. Μία πανέμορφη ξανθιά Σουηδέζα, με γαλάζια μάτια.

Λίγες μέρες αργότερα, έτρωγα παγωτό στην Κρουαζέτ,

όταν πέρασε η Ντεζιρέ.

"Γεια σου, Τζόνι! Τι κάνεις"; Ντράπηκα πολύ.

Δεν είχα ούτε δεκάρα πάνω μου, για να της προσφέρω ένα ποτό.

Μα ήμουν τυχερός.

Γιατί μία Μερσεντές κάμπριο,

πέρασε δίπλα μας, με οδηγό έναν φίλο της αδερφής μου. "Τζόνι, πήδα μέσα"!

Μπήκαμε στο αμάξι μαζί, πέρασα το χέρι μου στους ώμους της,

και αρχίσαμε να φιλιόμαστε.

Η Ντεζιρέ με ρώτησε αν ήθελα να πάμε για κολύμπι. "Δεν έχω μαγιό"!

Έβαλε τα γέλια. "Ούτε εγώ"!

Βγάλαμε τα ρούχα μας και πέσαμε στη θάλασσα.

Μετά από λίγο, βγήκαμε από το νερό και κάναμε έρωτα.

Ο μόνος λόγος που οι τουρίστες της Κρουαζέτ δεν μας έβλεπαν,

ήταν το σκοτάδι. Ήταν τόσο συναρπαστικά.

Ήταν το πρώτο μου μάθημα στο έρωτα. Και ήταν φανταστικό.

Γνώρισα τις φίλες της.

Η όμορφη μελαχρινή Γερμανίδα ήταν η Μάργκαρετ.

Κάναμε σχέση.

Ήταν πολύ άτακτη. Μου γνώρισε κι άλλους φίλους της.

Ανακάλυψα μία παρέα νεαρών και όμορφων γυναικών,

που έψαχναν για πλούσιο εραστή, ή ακόμα και σύζυγο.

Σε χρόνο μηδέν, σταμάτησα να πηγαίνω για τένις στην παραλία.

Από εκεί που ήμουν παρθένος,

απέκτησα μία αυταρχική και απολαυστική όρεξη για σεξ.

Ήμουν πολύ τυχερό αγόρι.

Οι φίλοι μου είχαν τραγικές εμπειρίες με πόρνες ή με άσχημα κορίτσια,

σε απαίσια μέρη, στο τέλος μεθυσμένων βραδιών.

Η δική μου πρώτη εμπειρία με διαφώτισε.

Με το τέλος του καλοκαιριού, επέστρεψα στο σχολείο ένας άλλος άνθρωπος.

Η μοίρα μου ήταν να ερωτευτώ,

παθιασμένα και τακτικά.

Ο πειρασμός με περίμενε. Το σχολείο προσέλαβε νέα καμαριέρα.

Το όνομά της, ήταν Πρίσκα.

Γαλάζια μάτια, ξανθά μαλλιά, μεγάλο στήθος. Ήταν μία κούκλα.

Ένα απόγευμα ήμουν έξω και την συνάντησα στην πόλη.

Την κάλεσα να πάμε για σοκολάτα και ξεκινήσαμε να συζητάμε.

Υπήρχε μία δυνατή αίσθηση έξαψης μεταξύ μας.

Αφού τελείωσα το σχολείο, ο πατέρας μου ήρθε ένα πρωί,

κρατώντας ένα γράμμα από το "Le Rosey".

Ήταν χλωμός, έτρεμε.

"Είσαι αηδιαστικός.

Είσαι απαίσιος άνθρωπος.

Δεν θα ξαναμιλήσεις για τα χρόνια που πέρασες στο 'Le Rosey'.

Το όνομά σου δεν υπάρχει πια εκεί".

Δεν καταλάβαινα τι είχε συμβεί. Τι είχα κάνει;

Μου έδωσε το γράμμα.

Ξεκινούσε με μία πολύ απλή πρόταση.

"Αγαπητέ κύριε, ο γιος σας κοιμήθηκε με την καμαριέρα"

Μετά, χειροτέρευσε.

"Πρόδωσε την εμπιστοσύνη μας αλλά και όλους εμάς εδώ.

Πλέον, δεν θέλουμε να τον ξέρουμε.

Οι συστατικές επιστολές αναστέλλονται αμέσως".

Για να γίνεις δεκτός σε αμερικανικό κολέγιο,

όπως το Χάρβαρντ ή το Γέιλ, όπου ήθελα να φοιτήσω εγώ,

χρειαζόσουν αυτές τις συστατικές επιστολές.

Η ολέθρια έλξη προς μία όμορφη γυναίκα,

άλλαξε δραματικά τον ρου της ζωής μου.

Καταρρακώθηκα.

Αποφάσισα να ακολουθήσω έναν δρόμο,

που ακολουθούν χιλιάδες νέοι, το ίδιο δυσαρεστημένοι με εμένα.

Αποφάσισα να καταταχθώ στο Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ.

Έβλεπα πολλούς πεζοναύτες που είχαν βάση τη Γαλλία,

τα καλοκαίρια που ήμουν στις Κάννες.

Ήταν καλοντυμένοι, είχαν δουλειά στη στεριά,

και έδειχναν να περνούν τέλεια ζωή.

Πήγα στην πρεσβεία, όπου έμαθα ότι έπρεπε να περάσω ένα τεστ.

Το τεστ εκείνο, ήταν εντελώς διαφορετικό από ό,τι ήξερα.

Και σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του στρατού και της πρεσβείας,

τα αποτελέσματά μου ήταν τόσο κακά, που δεν καταχώρησε καν το όνομά μου.

Μου είπε.

"Τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν ότι είσαι ηλίθιος.

Αλλά με την ιατρική έννοια".

Πριν τελειώσω το σχολείο,

η αδελφή μου, η Σύλβια, έγινε διασημότητα της υψηλής κοινωνίας.

Γνώρισε τον Καρίμ Αγά Καν, τον τέταρτο.

Τον διάδοχο της δυναστείας Αγά Καν.

Μεταξύ τους, δημιουργήθηκε έντονο πάθος.

Άρχιζαν να βγαίνουν, γεγονός που έβαλε την οικογένειά μου στο μάτι του κυκλώνα.

Η αδελφή μου έγινε σούπερ σταρ. Συνεχώς, την ακολουθούσαν παπαράτσι.

Μας καλούσαν συχνά στο 'Chateau de l' Horizon".

Στο σπίτι του Αλί Καν στην Γαλλική Ριβιέρα.

Είχε ένα σκάφος, που το έλεγαν "Έρωτας".

Το πρωί κάναμε σκι στον κόλπο των Καννών,

το μεσημέρι, τρώγαμε αστακό με πρασουλίδα,

και το απόγευμα, κάναμε ηλιοθεραπεία στην πισίνα της έπαυλης.

Μία τσουλήρθα 30 μέτρων, μας έβγαζε κατευθείαν στη θάλασσα.

Το λάτρευα αυτό.

Μέσω ενός φίλου από το σχολείο, δέχθηκα πρόταση για δουλειά.

Ως υπεύθυνος προώθησης-πωλήσεων για την Coca-Cola, στη Βραζιλία.

Δεν γινόταν να αντισταθώ στην πρόκληση για νέες περιπέτειες.

Το Ρίο Ντε Τζανέιρο. Με το λιμάνι του, σαν πεφταστέρι.

Με τα κτίρια, σαν λόφοι από αλάτι.

Με τις κυρτές παραλίες του, με ονόματα σαν τραγούδια.

Φλαμένγκο Μποταφόνγκο, Κόπα Καμπάνα.

Πήγα εκεί, μόνος σε μία μακρινή χώρα.

Φυσικά, σκεφτόμουν συνεχώς την Μαρί Κριστίν, την κοπέλα μου.

Την κάλεσα να με επισκεφθεί. Ο πατέρας της δεν έφερε αντίρρηση.

Μα είπε, ότι αφού αγαπιόμασταν ίσως έπρεπε να παντρευτούμε.

Μου φάνηκε καταπληκτική ιδέα, πολύ ρομαντική!

Ήμουν μόλις 22 ετών, παντρεμένος,

και ζούσα στην άλλη άκρη του κόσμου.

...μία νεαρή καλλονή, με ασημένιο χαμόγελο.