Ready or Not

Άλεξ, από 'δώ!

Έλα!

Γρήγορα.

-Μπες μέσα και μη βγεις. -Ντάνιελ, φοβάμαι.

Ντάνιελ, σε παρακαλώ. Θέλουν να με σκοτώσουν.

Σε παρακαλώ, βοήθησέ με, Ντάνιελ.

-Εδώ είναι! -Όχι! Θεέ μου, όχι!

Όχι, Τσαρλς! Σταματήστε!

-Ελίν! -Σας παρακαλώ, σταματήστε!

Όχι! Τσαρλς! Όχι!

Τσαρλς.

Όχι, σας παρακαλώ, σταματήστε.

Δε χρειάζεται να το κάνετε αυτό.

Ντάνιελ, είμαι πολύ περήφανη για σένα.

Παρακαλώ, ακούστε...

Δε χρειάζεται να το κάνετε. Τίποτα δεν θα συμβεί.

Ελίν! Σε παρακαλώ, μίλησέ τους.

Ελίν!

Σας παρακαλώ, όχι!

30 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Να είμαστε μαζί.

Από 'δώ και στο εξής.

Για καλό και για κακό.

Στα πλούτη και στη φτώχεια.

Στην ασθένεια και στην υγεία.

Ώσπου να μας χωρίσει ο θάνατος.

Αν και η οικογένειά σου είναι πάμπλουτη

και τη βρίσκω πολύ τρομακτική,

ο πατέρας σου σίγουρα με μισεί και ο αλκοολικός αδελφός σου μου κολλάει...

ειλικρινά ανυπομονώ να γίνω μέλος της μετρίως αρρωστημένης οικογένειάς σου.

"Μετρίως"; Πολύ γενναιόδωρο.

Γεια.

Θεέ και Κύριε!

Είσαι πανέμορφη.

Τι κάνεις; Καπνίζεις; Στο παλιό μου δωμάτιο;

Δώσ' το αυτό.

Πρέπει να κατεβούμε.

Ο πατέρας σου είναι σαν σε κηδεία.

-Με μισεί. -Όχι, δεν σε μισεί, Γκρέις.

-Πιστεύει ότι θέλω τα λεφτά σας. -Αυτό είναι αλήθεια.

-Δώσ' του χρόνο... -Πολύ κακός!

Τι; Αλήθεια είναι.

Δώσ' του λίγο χρόνο, αγάπη μου.

-Εντάξει. -Τους αιφνιδιάσαμε.

Έχουν συνηθίσει αρραβώνες τριών ετών.

Όχι αυτό που κάναμε εμείς.

-Τον 18μηνο... -Γαμο-θώνιο.

"Γαμο-θώνιο"; Εντάξει, ναι.

-Να το βάλουμε στους όρκους. -Το έβαλα.

Ωραία.

Ποιον ενδιαφέρει η γνώμη τους; Είναι φρικτοί.

Εμένα μ' ενδιαφέρει.

Είναι η οικογένεια του άντρα που αγαπώ.

Και θέλω να με αποδεχτούν.

Εσύ είσαι καλά; Αρκετά αγχωμένη είμαι.

Όχι, δεν είναι αυτό...

-Χωρίς εσένα, είμαι... -Ένας από εμάς.

-Ντάνιελ. -Μ' έστειλαν να σε φωνάξω.

Έρχεται ο γαμπρός Χεσμένος πάνω του

Ντάνιελ, ηλίθιε. Σταμάτα.

Θα σε αφήσω σε τρία, δύο... Σε απελευθερώνω.

Ηρέμησε.

Δεν είναι αργά για να το σκάσεις.

Δεν ανήκεις στην οικογένεια. Για καλό το λέω.

Εντάξει, αν είσαι ακόμα αποφασισμένη να γίνεις Λε Ντόμας,

παρακαλώ, βγείτε έξω.

Συγχαρητήρια, μαλάκα.

Ευχαριστώ.

Δεν πιστεύω ότι σε μισή ώρα...

θα γίνω μέλος της δυναστείας ή αυτοκρατορίας...

των παιχνιδιών Λε Ντόμας.

"Επικράτεια". Το προτιμούμε.

-"Επικράτεια". -Ναι, αλλά...

Ο Ντάνιελ έχει δίκιο.

Μπορούμε απλώς... να φύγουμε.

Σίγουρα. "Ευχαριστούμε για τα δώρα. Άντε γαμηθείτε".

Σοβαρά μιλάω, αγάπη μου.

Σου προσφέρω μια διέξοδο.

Τώρα αμέσως.

Όχι, ευχαριστώ. Είμαι μέσα.

-Είσαι έτοιμη γι' αυτό; -Και βέβαια όχι.

ΕΙΣΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ;

Χαμογελάστε.

Μπορούσε να βρει καλύτερη.

Το λες επειδή είναι ο αγαπημένος σου.

Σε παρακαλώ. Σας αγαπώ όλους το ίδιο.

Δύο χρόνια είναι πολύς καιρός, Άλεξ.

Σκέφτηκα ότι σε χάσαμε.

Χαμογελάστε, παρακαλώ.

Όσο πιο φυσικά, τόσο καλύτερα.

Εντάξει, ωραία.

Μην το πάρεις προσωπικά.

Προσπαθούν να καταλάβουν αν είσαι χρυσοθήρας πόρνη.

Ξέρεις, σαν τη γυναίκα μου.

Αριστερά.

Είναι αρκετά όμορφη. Μ' έναν φτηνιάρικο τρόπο.

-Μα ποτέ δεν θα γίνει σαν εμάς. -Φυσικά όχι, αγαπητή μου.

Εκείνη έχει ψυχή.

Πού διάολο είναι η αδερφή σου;

Σίγουρα φταίει ο Φιτς.

Είναι άχρηστος. Αλλά είναι δικός μας.

Η Γκρέις είναι;

Εδώ είσαι.

Γεια!

Γεια.

-Βάλε το χέρι σου. -Εντάξει.

-Όμορφη ταμπακιέρα. -Ευχαριστώ. Ήταν της μητέρας μου.

Καπνίζεις;

Όχι.

Αγχωμένη;

Επειδή δεν είσαι αρκετά γαλαζοαίματη;

Το ίδιο είπαν και για μένα.

Αλήθεια;

Στάσου στο ύψος σου και χέσ' τους.

Το μόνο που έχει σημασία είναι η γνώμη του Άλεξ.

Κι αυτήν την ξέρουμε.

-Σ' αγαπώ. -Κι εγώ.

Έχω κάτι;

Να πάρει.

Θυμάσαι τίποτα απ' όσα έγιναν σήμερα;

Πολύ αμυδρά. Αλλά είμαι σίγουρος...

-Παντρευτήκαμε; -Ναι.

-Είσαι γυναίκα μου; Θεέ μου! -Ναι. Είσαι ο σύζυγός μου!

Θεέ μου. Μωρό μου.

-Είναι δύσκολο μ' αυτό. -Το ξέρω. Άκου.

Πρέπει να σου πω κάτι.

-Σκάσε. Βγάλε το παντελόνι. -Όχι, πρέπει να σου πω κάτι.

-Γκρέις. -Θα σου το βγάλω εγώ.

-Γαμώτο! Κάποιος είναι εδώ. -Τι;

Χριστέ μου, θεία Ελίν! Δώσε μας μισό λεπτό.

Πρέπει να κρυφτείτε καλύτερα.

Δεν κρυβόμαστε, προφανώς.

Όλοι περιμένουν.

Θα κατεβούμε σε λίγο.

-Συγγνώμη, γλυκιά μου. -Τι διάολο ήταν αυτό;

Είναι η θεία Ελίν.

Προφανώς έχει θέμα με τα όρια.

Έχεις μυστική πόρτα, φυσικά.

Είναι διάδρομος υπηρεσίας.

Υπάρχουν σ' όλο το σπίτι.

Συγγνώμη, ποιος περιμένει;

Αυτό προσπαθούσα να σου πω.

Τα μεσάνυχτα... πρέπει να παίξεις ένα παιχνίδι.

Είναι κάτι που κάνουμε για κάθε νέο μέλος της οικογένειας.

-Ένα παιχνίδι; -Ναι.

-Τι παιχνίδι; -Δεν ξέρω. Τραβάς ένα χαρτί.

Μπορεί να είναι τάβλι, κροκέ, ντάμα, δεν ξέρω.

Ξέρω, είναι χαζό.

Είναι λίγο αλλόκοτο.

Γιατί, όμως;

Επειδή κάναμε περιουσία με τα παιχνίδια, είναι μέρος της μύησης.

-Πρέπει να κερδίσω; -Όχι. Πρέπει μόνο να παίξεις.

Και μετά...

Και μετά είσαι κι επίσημα μέλος της οικογένειας.

Ειλικρινά, τους νοιάζει πιο πολύ απ' τη νίκη.

-Αυτό μόνο; -Ναι, αυτό.

Ξέρω ότι είναι γελοίο.

Μια αλλόκοτη ιεροτελεστία. Και το κάνουμε μόνο μια φορά. Εντάξει;

Εντάξει.

-Ναι. -Εντάξει.

Αν έτσι με αποδεχτεί η οικογένειά σου,

θα αλλάξω τα φώτα στην ντάμα.

Είμαι πολύ καλή.

Καθυστέρησέ τους δέκα λεπτά μέχρι να ετοιμαστώ για το παιχνίδι.

Κατάλαβα τι λες. Πολύ καλά.

Λοιπόν, θα σε δω κάτω. Στο δωμάτιο μουσικής.

Ναι. Ένα πολύ φυσιολογικό δωμάτιο να έχει κανείς.

Είναι απλώς κάτω. Δεύτερη πόρτα στα δεξιά σου.

Εντάξει.

Το περίμενα ότι θα σ' έβρισκα εδώ.

Σίγουρα είναι μαζί μας ο κ. Λε Μπελ σήμερα.

Πόσα της έχεις πει;

Τίποτα. Κι ούτε θα της πω.

Αύριο φεύγουμε.

Αν τραβήξει εκείνο το χαρτί, είσαι έτοιμος να κάνεις τα απαραίτητα;

Κάνε γρήγορα κι έλα πριν τα μεσάνυχτα.

Πάρε με όταν ακούσεις το μήνυμα.

Ντόρα, άλλα δύο, παρακαλώ.

Γκρέις, αγαπητή μου.

-Υπέροχοι οι όρκοι σου. -Ευχαριστώ.

Ο Άλεξ δεν μας είπε ότι μεγάλωσες σε ανάδοχες οικογένειες.

Δε μας λέει τίποτα τελευταία. Σαμπάνια;

Ευχαριστώ.

Οι ανάδοχοι γονείς μου ήταν υπέροχοι.

Κι έκαναν ό,τι μπορούσαν.

Αλλά ήταν πάντα προσωρινό.

Πάντα ονειρευόμουν να είχα μια οικογένεια.

Στον Άλεξ θα άρεσε να ζούμε για πάντα στην αμαρτία.

Δεν αμφιβάλλω.

Αλλά κατάλαβε πόσο σημαντικό ήταν για μένα...

να έχω επιτέλους μια αληθινή, μόνιμη οικογένεια.

Και δεν θέλω να σας απογοητεύσω.

Γκρέις, όταν σε πρωτοείδα, είπα στον Τόνι

"Επιτέλους, ένα απ' τα παιδιά μας έφερε σπίτι μια καλή κοπέλα".

Και δεν ξέρεις πόσο ευγνώμονες είμαστε που μας έφερες πίσω τον Άλεξ.

Αλλά, σε παρακαλώ...

προσπάθησε να τον φέρεις ξανά κοντά μας.

Είμαστε η οικογένειά του.

Το υπόσχομαι.

Γλυκιά μου.