Armand

Nee, ik ben niet gestrest. Ik had haast. Ik ga...

Gaat het met je? Dat is het belangrijkste.

Hallo, Armand?

Daar ben je weer.

Ik hou van je.

Jij ook van mij?

Armand?

Zullen we? -Nu?

Er is hier te veel herrie.

Vreselijk, dat kapotte alarm. Ik kan de school beter sluiten.

Ja, het is vervelend.

Het is weer Armand.

Heb je Elisabeth gebeld?

Ze kon niet praten. Ik wilde het niet per sms doen.

Dus ik heb de afspraak bevestigd met een smiley.

Een smiley? -Ja.

Om haar niet te ongerust te maken. Ze antwoordde met oké.

Wat? -En Sarah en Anders?

Ik heb ze gisteren gesproken. Het is moeilijk om hun beweringen te verifiëren.

De jongens hebben eigenlijk niet veel gezegd.

Laten we gewoon kijken hoe het loopt.

Zo nodig komen wij erbij.

Dus ik handel het alleen af? -Laten we het niet opblazen.

Elisabeth is beroemd en heeft het moeilijk gehad.

Laten we voorzichtig zijn.

Ter wille van de jongens. -Ja, natuurlijk.

Ik zal neutraal en zakelijk zijn. -Neutraal, dat is prima.

Het gaat me lukken. Nog één vraag.

Wat is de procedure? Is zoiets eerder gebeurd?

Nee. Laten we zeggen... Er zijn procedures, hè Ajsa?

We moeten allereerst de feiten vaststellen.

In dit geval kan het ernstig, maar ook heel onschuldig zijn.

Maar... Verdomme, verdomme.

Algemeen gezegd...

moeten we begrip tonen voor beide partijen.

Ja, dat begrijp ik, maar is er geen procedure?

Ja hoor, nu stroomt het overal. -Haal het maar even weg.

Het gaat al beter, sorry.

Ze heeft vaker een bloedneus.

Goed, ik red me dus wel.

Sunna?

Kies je woorden zorgvuldig. Blijf diplomatiek.

Neutraal, zoals je zei. -Goed.

En Sunna? Je spreekt namens de school.

Hou je mening voor je. -Begrepen.

Nog één ding.

Het mag niet uitlekken.

Uiteraard. -Nog één ding.

Hopelijk lost het zich vanzelf op. -Goed.

Het gaat vast wel goed.

Je hebt zo'n fijne uitstraling. -Dank je.

Laten we weggaan uit deze broeikas.

Dank je dat je zo snel kon komen. -Wat is er aan de hand?

Daar hebben we het zo over, maar we wachten nog op Jons ouders.

Jons ouders? Waarom? -Zoals ik aan de telefoon zei...

Je zei helemaal niks. Ik wist niet dat ze kwamen.

Oké, maar laten we op ze wachten. Ga maar zitten. Doe je regenjas uit.

Je laat me zomaar ineens komen zonder enige uitleg...

Ik leg het allemaal uit als de ouders van Jon er zijn.

Ik begrijp je ongeduld, maar ga even zitten.

Doe je regenjas uit... Het is niet ernstig.

Niet ernstig? -Nee...

Nee.

Wil je je jas niet uitdoen? -Ja.

Wat een hondenweer, hè? -Ja.

Daar zullen ze zijn.

Ben je alleen?

Ja. Het leek ons beter om het eerst zo te doen.

Het is in orde, Sarah.

Neem me niet kwalijk. Dag, Elisabeth. -Dag, Sarah.

Wat is er aan de hand?

Pardon. -Sarah?

Laten we horen wat Sunna te zeggen heeft.

Allereerst, bedankt dat jullie zo snel zijn gekomen.

We konden niet wachten vanwege de zomervakantie.

Om te beginnen kunnen we een doel vaststellen...

Maak jullie geen zorgen. We hebben problemen met het brandalarm.

Het gaat steeds plotseling af. Het moet gerepareerd worden.

Gaan we niet naar buiten? -Nee, het alarm is defect.

We wachten op de monteur.

Het doel van deze bijeenkomst is om overeenstemming te bereiken...

over hoe het nu verder moet en dat iedereen na afloop voor alles openstaat.

Het begon allemaal toen onze schoonmaker...

Jon in tranen aantrof in de wc's.

Hij huilde en had een schram op z'n gezicht.

Hij wilde eerst niet vertellen wat er was gebeurd...

maar zei wel dat Armand verantwoordelijk was.

Jon heeft Sarah en Anders alles verteld.

Ze zijn bij ons gekomen en vroegen ons het te beschouwen als een ernstig...

als een mogelijk incident.

Wat hen betreft, en daar houden we rekening mee...

gaat het om een seksueel voorval.

Dat is niet ongebruikelijk onder kinderen...

maar het leek ons noodzakelijk om het met elkaar te bespreken.

Het is vervelend om te horen en we willen niet te snel oordelen.

Maar de school beschouwt zulk gedrag als verontrustend.

En daarom zijn we hier nu bijeen. Zonder in details te treden...

Wat is er gebeurd?

Vertel het haar.

Zoals zo vaak speelden Armand en Jon op de speelplaats.

Jon wilde met Petter spelen en dat vond Armand niet leuk.

Armand lokte Jon mee naar de wc's om hem iets te laten zien.

Dat was een smoes om met Jon te blijven spelen.

Jon bleef erbij dat hij met Petter wilde spelen, zoals ze al van plan waren.

Jon wilde weggaan, maar Armand, die sterker is, hield hem tegen.

Jon riep om hulp. Jon kon niet wegkomen en werd betast.

Hij moest z'n mond houden, want anders zou Armand hem...

anaal nemen.

Armand zou daarbij ook z'n lichaamsopeningen hebben getoond...

voor hij de benen nam.

Een werknemer vond Jon in tranen op de wc's...

met een schram op z'n gezicht en z'n broek omlaag.

Zo is ons alles ter ore gekomen.

Om te beginnen...

is het niet leuk om te horen.

En ik stel me voor dat het moeilijk moet zijn geweest...

om Jons verklaring aan te horen.

Maar ik wil ook benadrukken...

dat me verteld had moeten worden waar dit gesprek over gaat.

Dan had ik er met Armand over kunnen praten en zijn versie kunnen horen.

Dan hadden we alle feiten hier en nu kunnen vaststellen.

Maar ik kan me in m'n wildste fantasieën niet voorstellen...

dat Armand zoiets zou kunnen doen.

Hoe zou hij op het idee komen?

Ik hoor wat je zegt.

Om mezelf te verdedigen, nou ja, namens de school...

benadruk ik dat we er liever persoonlijk over hadden gesproken...

met alle betrokkenen...

gezien de ernst, nou ja, gezien het feit dat het een verontrustend voorval betreft.

In mijn ogen is het een vrij ernstig incident.

Ja, maar het is moeilijk te verifiëren.

Daarom gaan we liever in gesprek in plaats van beschuldigingen te uiten.

Het is op ons verzoek dat we er samen over praten.

Het is een bewijs van onze goede wil.

Maar...

Wees eerlijk, hebben jullie er niks op te zeggen?

Vinden jullie het niet vreemd?

Geloven jullie dat een jochie van zes een kameraadje zou aanvallen?

Ik wil graag weten wat Jon precies heeft gezegd.

Welke woorden gebruikte hij?

Een jochie van zes beschikt niet over zo'n woordenschat.

'Anaal', 'oraal', 'neuken'?

Hij weet amper het verschil tussen een jongen en een meisje.

Er zijn zoveel kinderen die 'neuken' zeggen.

Toen Jon thuiskwam...

was hij bang, hij was misselijk en hij zat onder de blauwe plekken.

Ook blauwe plekken? -Daar wist ik niks van.

Heb jij ze gezien, Anders? -Ja, dat zou kunnen.

Ik ga Armand bellen.

Ze zal wel even wat tijd nodig hebben.

Zo.

Het was Armand niet.

Maak je een grapje? -Nee.

Armand zegt dat hij niks heeft gedaan en dat Jon liegt.

Laten we Jon niet beschuldigen.

Het is zijn woord tegen dat van Armand. Jullie hebben Armand niet gesproken.

Ja, dat hebben ze wel.

Ik ben erg gesteld op Jon.

Hij is heel...

lief, nieuwsgierig...

en inventief.

En ja...

misschien is hij in de war.

Weten jullie absoluut zeker dat het Armand was?

Ja. -Kom nou, Sunna...

we weten het 100 procent zeker.

Jon heeft het ons verteld en aan jou en je collega.

En jullie geloven hem. -Hij liegt niet.

De school moet dit serieus nemen.

Ik verzeker je... -Armand is een moeilijk kind.

Jon heeft me trouwens verteld dat je toen hij bij jou was de hele tijd bloot rondliep.

Wat? Wat krijgen we nou?

Laten we ons bij de feiten houden.

Onze zoon is wellicht getraumatiseerd en voor het leven getekend.

We weten niks.

Je gaat af op de woorden van een kind om zomaar beschuldigingen te uiten.

We weten niks.

Op grond van wat hij zegt draait een volwassene de cel in.

Er is geen bewijs.

En je komt de hele tijd met iets nieuws.

We kunnen je niet volgen. Je zit maar wat te kletsen.

Dit is niet productief. -Het is absurd. Loop ik bloot rond?

Ik geloof dat... Elisabeth?

Laten we even pauzeren om weer tot rust te komen.

We moeten samen een oplossing vinden...

ter wille van Jon en Armand.

Elisabeth?

Ik weet het niet.

Waar zijn de anderen? Het hoofd, de verpleegster, de inspecteur?

Maak het niet groter dan het is.

Dus...

We pauzeren vijf minuten.

Sunna?

Sunna, alsjeblieft? Wacht even.

De school moet deze zaak serieus nemen. -Dat doen we, Sarah. Geloof me.

Ik geloof dat Elisabeth het niet beseft.

We moeten zorgen dat we haar niet overstelpen.

Natuurlijk.

Maar we kunnen niet toestaan dat ze het blijft ontkennen.

Als we de opstelling in het lokaal veranderen...