Divorce Attorney Shin (신성한, 이혼)

‪(ทนายหย่ารัก คดีหย่าร้าง)

‪(ตอน 11)

‪เรื่องฮาวายน่ะ

‪ได้ยินว่าคุณเป็นคนแนะนำคุณแม่

‪คุณบอกว่าจะพาลูกชายไปหาท่านบ่อยๆ

‪แต่ทายซิว่าตอนนี้ใครมาอยู่ที่นี่

‪ฉันกับลูกสาวฉันไง

‪คิดว่าเพราะอะไรล่ะ

‪เพราะฉันตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้ไง

‪มันถึงได้กลายเป็นแบบนี้

‪เข้าใจไหมคะ

‪คุณชินจูฮวา

‪อย่าแส่ไม่เข้าเรื่องค่ะ

‪มันไม่มีอะไรดีเลยนี่คะ

‪ถ้าฉันตั้งใจจะกำจัดลูกชายคุณละก็

‪คิดว่าแกจะไปลงเอยที่ไหนคะ

‪ทำไมต้องทำขนาดนี้ด้วยคะ

‪ฉันไม่ต้องการเงินของแดนัมอิเล็กทรอนิกส์ค่ะ

‪ขอแค่กียอง…

‪ส่งกียองมาให้ฉันเถอะนะคะ

‪แกยังเด็กอยู่นะคะ

‪- แกยังเด็กเกินไปนี่คะ ‪- ก็นั่นแหละ ขอร้องล่ะ

‪ก่อนที่เด็กมันจะมีหน้าแม่ฝังอยู่ในหัว ‪จะไปไหนก็ไปทีเถอะ

‪ไปอยู่เยอรมนีกับพี่ชายเธอก็ได้ ‪หรือจะไปตายที่ไหนก็ไป

‪พอแค่นี้เถอะค่ะ คุณชินจูฮวา

‪อย่าให้มันมากไปกว่านี้

‪เรียนกฎหมายไปก็เท่านั้น พอได้แล้ว

‪ก่อนที่เธอจะได้เห็นลูกชายกระอักเลือดตาย

‪(ทนายหย่ารัก คดีหย่าร้าง)

‪หลังเลิกเรียนกวดวิชาวิทยาศาสตร์ ‪ผมไม่อยากขึ้นรถเลย

‪อย่างนี้เองสินะ

‪ใช่แหละ จะมีบางวัน ‪ที่เรารู้สึกไม่อยากทำอะไรเลย

‪ลุง

‪หือ

‪ทำไมแม่ผมถึงเสียเหรอ

‪อ้อ

‪เพราะอุบัติเหตุน่ะ

‪อุบัติเหตุทางรถยนต์

‪ทำไมแม่ถึงหย่าเหรอ

‪เอ่อ…

‪พวกผู้ใหญ่

‪- เวลามีเรื่องไม่ถูกใจกัน… ‪- แม่เลี้ยงของผม

‪ไล่แม่ผมออกไปเหรอ

‪กียอง

‪ใครบอกเราแบบนั้น

‪เพื่อนๆ เพื่อนที่โรงเรียน

‪ผมไปเรียนที่เยอรมนีกับลุงไม่ได้เหรอ

‪ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ดีเลยสิ

‪ดีมากเลย

‪ลุงไม่ใช่ทั้งพ่อ

‪ไม่ใช่ทั้งแม่ผม ก็เลยทำอะไรไม่ได้เหรอ

‪งั้นลุงจะปกป้องผมได้ยังไงล่ะ

‪ได้สิ

‪กียอง คือว่าลุงน่ะ

‪มาเป็นทนายก็เพื่อการนั้นแหละ

‪แต่ว่า

‪จะปกป้องด้วยวิธีไหน ‪ตอนนี้ลุงก็ยังไม่รู้เหมือนกัน

‪แต่ว่าลุงจะหาทางเอง

‪เพราะงั้น

‪พวกเรา…

‪อย่าเพิ่งคิดที่จะยอมแพ้

‪หรืออะไรแบบนั้นเลยนะ

‪บอกลุงได้ไหม

‪เกิดอะไรขึ้นกับกียองเหรอ

‪คือว่าผม

‪สบายใจที่สุดเวลาอยู่ในรถ

‪คุณลุงคนขับรถจอง ทั้งไปส่งผมที่โรงเรียน

‪และพาผมไปเรียนพิเศษด้วย

‪เวลาที่รถติด

‪ยิ่งดีไปใหญ่

‪คุณลุงคนขับรถจอง

‪จะแกล้งไม่รู้ไม่เห็นทุกอย่าง

‪ลุงบอกว่าผมเป็นเด็กดี

‪แต่ว่า

‪ลุงเขาก็กำลังจะไปแล้ว

‪ถ้างั้นจากนี้ผมก็จบเห่แล้ว ลุง

‪ทำไมลุงคนขับรถจองถึงจะออกล่ะ

‪ตอนนี้

‪ไม่มีใครอยู่ข้างผมแล้วครับ ลุง

‪โรงเรียนสอนไวโอลินมีที่จอดรถน้อยครับ

‪ให้ส่งกียองลงตรงนั้น

‪แล้วขับตรงไปอีกประมาณร้อยเมตร ‪จะมีลานจอดรถอยู่ครับ

‪ย่านนี้เขาเคร่งเรื่องการจอดรถมาก

‪เหมือนเขาจะเปลี่ยน ‪ที่เรียนพิเศษทั้งหมดของเด็กด้วย

‪อ๋อ ครับ

‪ลุงขอโทษนะ

‪ลุงจะขอโทษทำไม

‪ลุงนึกว่า…

‪นึกว่าเราสบายดี

‪นึกว่าเราพออยู่แบบนั้นไหว

‪ลุงคิดแบบนั้นไปเอง

‪ทั้งที่มันไม่ใช่แบบนั้นเลย

‪ลุงก็เลยขอโทษ

‪มองลุงหน่อยสิ

‪กียอง

‪ต้องกลับไปที่บ้านนะ

‪พอจะเข้าใจไหม

‪แล้วจากนี้ ลุงจะเริ่มตามหาเดี๋ยวนี้เลย

‪ที่ที่จะทำให้เราสบายใจ

‪มากกว่าในรถตอนที่รถติด

‪ที่แบบนั้น ผู้คนแบบนั้น

‪ทุกอย่างที่เป็นแบบนั้น

‪ลุงจะตามหาให้เจอ

‪แต่มันอาจจะต้องใช้เวลาหน่อย

‪กียองต้องรอนะ

‪กินข้าวเยอะๆ ขยันออกกำลังด้วย

‪นึกถึงแต่เรื่องดีๆ เข้าไว้

‪เราช่วยรอลุงแบบนั้นได้ไหม

‪ดีจ้า ทักทายสิ

‪ขอโทษนะ

‪ผมจะไปส่งแกหลังมื้อเย็นครับ

‪มื้อเย็นเหรอครับ

‪ให้แกมากินที่บ้านครับ

‪ไว้กินเสร็จแล้วผมจะไปส่งครับ

‪ตอนนี้ได้เวลามื้อเย็นแล้วนี่ครับ

‪ครับ เอางั้นก็ได้ครับ

‪อยู่ไหน

‪ฉันจะไปรับเดี๋ยวนี้เลย

‪ปล่อยไป

‪หลานไปกินข้าวกับลุง ‪ไม่ใช่เรื่องแปลกสักหน่อย

‪การไปกินข้าวกับทนาย ‪ที่ทำคดีหย่าของย่าตัวเองนี่ปกติเหรอ

‪ทำไมถึงได้มองในแง่นั้น

‪กียองกับลุงเขามันคนละเรื่องกันนี่

‪เพราะคุณทำตัวเหลาะแหละแบบนี้ไง ‪ฉันถึงจะเป็นบ้าอยู่เนี่ย

‪ทำไมทุกคนถึงหลุดพ้นจากอดีตไม่ได้

‪เก่งจัง เก่งยันเรื่องแบบนี้เลย

‪คนนั้นเขาเป็นแฟนของลุงฮยองกึน

‪ลุงก็เลยไปช่วยเขา

‪ครอบครัวนี้เบ้าหน้าดีจังเลย

‪เราก็หล่อเหมือนกัน

‪โทษที ไม่ชวนคุยแล้ว

‪ร้านนี้เป็นร้านรามยอนเจ้าเด็ด

‪แนะนำให้สั่งล่วงหน้าไว้สักสองชามนะ

‪ผมคลุกข้าวกินได้ไหมครับ

‪ข้าวหมดแล้วน่ะสิ

‪คุณโซยอน

‪- กียอง ‪- เชิญค่ะ

‪กียอง

‪- กียองจ๋า ‪- จองชิกมาได้จังหวะพอดี

‪แกออกไปซื้อข้าวสำเร็จรูปมาหน่อยไป

‪กียองของลุงสบายดีไหมงับ

‪กียองแกบอกว่าอยากกินข้าวคลุกรามยอน ‪มันยากนักเหรอ

‪กียองของลุงอยากกินข้าวคลุกรามยอนเหรองับ

‪งั้นลุงจะไปหาข้าวอุ่นๆ มาให้นะงับ

‪เลิกพูดลิ้นเปลี้ยได้ไหมวะ

‪"เลิกพูดลิ้นเปลี้ยได้ไหมวะ"

‪ฉันฝึกดูบ้างดีไหม

‪คุณฮยองกึนหั่นต้นหอมเสร็จแล้วเหรองับ

‪คุณโซยอน

‪ขอโทษค่ะ

‪ขอโทษลูกค้าด้วยนะคะ

‪- ต่อไปจะไม่ทำอีกค่ะ ‪- ครับ

‪ก็โอเคอยู่นะ

‪ใช่ไหมงับ กียอง

‪ไม่โอเคหยอ

‪บอกว่าโอเคหน่อยจิ

‪พูดจิ

‪ให้ตาย

‪เข้าบ้านเถอะ

‪ซองฮันมันคงปวดใจแย่เลย

‪ไอ้ฉันก็นึกว่าหลานแวะมาเล่นเฉยๆ

‪เหมือนแกจะเดินทางมาเอง

‪ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไร

‪ไอ้เวรนั่นคงกลับบ้านแล้วใช่ไหม

‪เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้…

‪ปิดเครื่องว่ะ

‪นี่ แบบนี้…

‪เราไม่ควรปล่อยมันไว้คนเดียวนะ

‪ไปกันเถอะ

‪อะไรกัน รถก็ไม่อยู่

‪เหมือนมันยังไม่กลับมานะ

‪มันไปส่งกียอง น่าจะกลับมาตั้งนานแล้วสิ

‪ไปไหนของมันวะ ไอ้เวรนี่

‪เพราะแบบนี้แหละ ‪เราถึงควรรู้รหัสผ่านประตูมันไว้ เผื่อฉุกเฉิน

‪อะไรวะนั่น

‪รหัสประตูสำนักงาน

‪แกคิดยังไงถึงกดรหัสนี้

‪ฉันก็ทำเหมือนกัน ‪ใช้รหัสประตูบ้านเหมือนที่สำนักงาน

‪โอ้โฮเฮ้ย นี่

‪แกเลิกกับคุณโซยอนเถอะ

‪- ฮะ ‪- ฉันว่าแกต้องลงเอยกับซองฮันว่ะ

‪นั่นปากเหรอที่พูด

‪ขนลุกเลยเนี่ย

‪นี่ แกรู้อยู่แล้วใช่ไหม

‪ก็บอกว่าไม่รู้ไงวะ

‪ให้ตาย

‪เราจะสั่งแซนด์วิช

‪เอาไร อะโวคาโดไหม

‪คลับเหรอ

‪อยากไปคลับจัง

‪- ไอ้บ้านี่ ‪- เดี๋ยวสั่งแฮมกับไข่ให้นะ

‪ซองฮัน ที่อยู่ที่นี่คืออะไรนะ

‪แกกินอันนี้ใช่ไหม

‪อือ

‪ตอนเช้าไม่ควรกินโคล่าสิ ไอ้นี่

‪แล้วจะเอาอะไรล่ะ

‪- กาแฟไง กาแฟ ‪- กาแฟ

‪ฉันจะซื้อจักรยาน

‪จะซื้อจักรยานทำไม

‪รู้จักหนังเรื่องนั้นใช่ไหม ซองฮัน