Will You Be There (Dangshin Geogi Iteojoorraeyo / 당신 거기 있어줄래요)

Ayuh!

- Ikut saya! - Cepat!

Baiklah!

Hei, ayuh! Cepat!

Doktor Han, kita perlu pergi!

Selamat tinggal!

Cepat!

Kalau awak tak naik sekarang...

...awak akan terkandas selama 2 minggu!

Ayuh!

Jadual awak sudah penuh.

Pergi!

Ini helikopter terakhir. Pakai tali pinggang keselamatan.

Doktor Han! Apa awak buat ini?

Berikan saya beg itu!

- Pergi. Saya akan hubungi awak. - Apa yang awak sedang buat?

Kembali ke sini!

Hei! Soo-hyun!

Terima kasih.

Terima kasih.

Awak lebih bijak menilai daripada kebanyakan orang.

Saya percaya perkara tersembunyi daripada yang boleh dilihat.

Adakah Lunan cucu perempuan awak?

Saya jumpa dia di dalam hutan.

Mereka kata, bayi yang sumbing adalah sumpahan.

Ia bukan keputusan yang mudah. Awak dah selamatkan nyawa dia.

Awak beri dia kehidupan baru.

Saya berterima kasih bagi pihak Lunan.

Saya hanya lakukan apa yang patut.

Apakah yang awak amat mahukan dalam hidup awak?

Apa yang saya mahukan?

Ada seorang yang saya mahu jumpa buat kali terakhir.

Awak tak ada banyak masa.

Kehidupan adalah apa yang berlaku apabila awak tak boleh tidur.

Summer, Autumn, Winter, Minky! Lompat!

Seterusnya, Moonwalk!

Lompatan berputar Minky!

Sila berikan tepukan gemuruh!

Taman Besar Seoul memperkenalkan...

...satu-satunya jurulatih wanita Korea!

Choi Yeon-a!

Lena tidur?

Seronok tak?

Ya, saya sangat seronok sehingga tak sedar masa berlalu.

Oh begitu.

Yeon-a!

Saya berjaga sepanjang malam. Saya akan tonton lain kali.

Lain kali? Bila? Selepas saya mati?

Janganlah cakap macam itu!

(Pertunjukan Ikan Lumba-lumba Tarikh: 01. 03. 1985)

Yeon-a! Awak masih marah?

Choi Yeon-a!

Yeon-a!

Biar saya lihat.

Tak mengapa. Cuma terjatuh sahaja.

Tunggu. Bila ini berlaku?

Ia disebabkan awak!

Awak ni!

Seorang doktor tak patut mencederakan tangannya.

- Yeon-a. - Hah?

Berapa lama kita terpisah?

1 minit.

Selama itu?

Cium saya.

Mengapa cuma di pipi? Sebab orang tengok?

Malulah! Orang...

- Saya rindu awak. - Saya rindu awak juga.

Yeon-a!

Soo-hyun, awak masih di sini!

Bagaimana pertunjukan awak?

Saya terlupa nak beritahu awak sesuatu yang penting.

Apa?

Penumpang kereta api 5:30 petang ke Busan...

Apa kata kita pergi dahulu?

Ayuh!

Jangan tukar topik. Apa dia?

Adakah sesuatu tak kena?

Awak tahu, ikan lumba-lumba jantan tak boleh mengawan sendiri.

Jadi ikan lain bantu ia untuk mengawan dengan yang betina.

Saya rasa...

Awak macam ikan lumba-lumba jantan.

Apa yang awak cuba katakan?

Awak perlukan bantuan.

Kereta api ke Busan akan berlepas. Penumpang yang belum...

Saya mahu mempunyai anak dengan awak.

Saya mahu mempunyai anak dengan awak.

- Sangat terdesak! - Saya mahukannya juga!

Apa awak kata? Kenapa cakap di sini?

Saya akan menelefon apabila saya sampai.

Jaga diri awak. Okey?

Selamat tinggal.

- Nampaknya ia tak berjalan lancar. - Ya.

Jadi dia nak berkahwin?

Tentulah.

Itu bagus!

Ini Jabatan Kehidupan Laut.

Laporan ekologi?

Saya akan menghantarnya.

Apa ini?

Ada budak tinggalkannya, minta kita jaga dengan yang lain.

Mereka terlalu banyak membaca komik sekarang ini.

Comelnya!

Macamlah ini pusat penjagaan harian!

Ada sesiapa nak ke Sonjeong atau Kijang?

Songjeong atau Kijang!

Encik, adakah awak nak ke Songjeong?

Ke Masan!

Adakah awak okey?

- Awak tak apa-apa, encik? - Ya.

Di manakah saya?

Stesen Busanjin. Betulkah awak okey?

Batuk awak sangat teruk.

Stesen Busanjin?

Siapa awak?

Saya cuma nak bantu awak.

Siapa nama awak?

Saya Han Soo-hyun.

Itu nama saya.

Hei! Tunggu!

Encik!

Adakah awak okey?

Awak tak apa-apa, encik?

Encik!

Awak tak apa-apa, encik?

Saya perlukan sapu tangan saya semula.

Encik?

Kehidupan adalah apa yang berlaku apabila awak tak boleh tidur.

Encik!

Encik?

Awak di dalam sana?

Awak tak apa-apa, encik?

Encik?

Sebentar, ya.

Awak tak apa-apa, encik?

Ya.

Dah lama awak di dalam sana. Kami bimbang.

Maafkan saya.

Maafkan saya.

Sila pakai tali pinggang keselamatan setiap masa.

Sekali lagi, terima kasih kerana terbang bersama kami.

Selamat petang tuan-tuan dan puan-puan. Kapten Park bercakap.

Kita berlepas dari Lapangan Terbang Kemboja Siem Reap mengikut jadual...

...dan dijangka akan mendarat di Lapangan Terbang Antarabangsa Gimhae, sebentar lagi.

Suhu di Busan adalah 23 darjah Celsius dan cerah.

Ya.

Sibuk?

Ada apa?

Cuma singgah untuk melihat awak tiba dengan selamat atau tak.

Saya gembira di sana.

Tiada masalah tanpa saya?

Awaklah yang bermasalah. Awak buat huru-hara di sini!

Kami sibuk menggantikan pembedahan dan syarahan awak!

Terima kasih banyak.

Terima kasih sahaja tak cukup. Belanja saya makan malam?

Patutkah saya belanja?

Apa yang awak tengok?

Awak baru balik, sudah ada pembedahan?

Rasanya berapa banyak masa yang dia ada?

Ketumbuhan dah melebihi 5 cm.

Nampaknya ia dah merebak ke hati juga.

Ia kanser paru-paru peringkat akhir.

Saya jangka 6 bulan.

Kalau dia kawan awak, apa nasihat awak pada dia?

Nasihat?

Lupakan rawatan dan bersedia untuk mati.

- Saya juga fikir begitu. - Siapakah dia?

Kawan baik awak?

Tae-ho?

Dia akan hidup 50 tahun lebih lama daripada kita.

Alamak! Dia akan melenting!

Maaf! Saya terpaksa pergi.

Melarikan diri lagi? Tak nak keluar dengan saya?

Kita keluar lain kali.

Sekejap!

Boleh tak awak tolong saya analisa benda ini?

Apakah ini?

Gila? Macam mana kalau lelaki tua buta itu beri benda tak elok?

Doktor apa yang ambil pil pelik macam itu?

- Ia sangat nyata. - Ia halusinasi.

Macam pil yang orang ambil sebelum terjun lelabah.

Apa-apa sajalah.

Awak bekerja tanpa henti, awak mesti dah gila!

Apa rasanya?

Nampak diri awak lagi?

Kacak dan muda.

Tak guna!

Hei, dahulu kita selalu meriuhkan pantai ini. Ingat tak?

Semua gadis akan jerit panggil kita.

Mereka suka saya! Apa khabar mereka sekarang agaknya.

Joo-hong seksi betul. Ingat tak?

Mi-sun juga.

- Tapi Choon-nam tidak. - Awak ingat nama mereka?

Kalau awak jumpa diri awak lagi, suruh dia kahwin.

Lelaki bujang yang berbau sepanjang hidup...

Kalau saya pulang...

Bolehkah saya jumpa dia?

Yeon-a.

Awak serius?

Lupakan sajalah.

Dah lebih 30 tahun.