A Merry Little Ex-Mas

A kam ndonjë histori për t'ju treguar.

Është një histori Krishtlindjesh.

Unë jam Keiti.

Ky jam unë rreth 20 vjet më parë.

Menjëherë pas mbarimit të kolegjit, gjeta një punë

në këtë firmë të mrekullueshme arkitekturore në Boston.

Doja ta ndryshoja botën.

Dhe pastaj bota ime ndryshoi

kur kërceva në një festë me një student të mjekësisë me emrin Everett.

Ne ishim të fiksuar pas njëri-tjetrit.

Ajo ndjesia e "dashurisë së parë, duke ecur nëpër mure"

ku as nuk mund të mendosh.

Ne të gjithë kemi qenë atje.

Pra, kur Everett shkoi në shtëpi për të hapur praktikën e tij,

Sigurisht, shkova me të

në qytetin e tij magjik të lindjes të quajtur Drita e Dimrit.

Seriozisht, është sikur është rritur në një Yankee Candle.

Ishte shumë e vështirë të largohesha.

U martuam, patëm fëmijë,

dhe zbulova se mjekët e qyteteve të vogla janë në fakt të lidhur me punën e tyre.

Ishte si të ishe një nënë beqare me unazë martese.

Po karriera ime si arkitekt?

Kthesë në histori. Në vend të kësaj, u bëra një grua e zotë.

Fëmijët u rritën.

Unë dhe Everetti u ndamë shumë.

Nuk po argëtoheshim më.

Dhe gjithë ajo gjëja "Do ta ndryshoj botën"?

Në fakt, më lejoni t'ju tregoj historinë.

Në rregull, pra je i sigurt që do të divorcohesh?

Po. - Pozitivisht.

Hëm-hëm.

Epo, si kryetari i bashkisë së Winterlight dhe miku juaj,

Unë mendoj se po bën një gabim.

Kristina, divorci nuk do të thotë që ne nuk jemi ende një ekip.

Epo, ligjërisht kështu ndodh pak a shumë.

Ne as nuk po e quajmë divorc. Po shkëputemi me vetëdije.

Po, jemi ndarë prej muajsh dhe jemi shumë më të lumtur.

Është një mënyrë më e shëndetshme për të menduar për t'i dhënë fund një martese.

A nuk mund ta reklamojmë këtë? E dini si janë njerëzit në këtë qytet. Faleminderit.

Kekë me xhenxhefil?

Nuk mund të divorcohesh me stomak bosh.

Oh, bukur. - Faleminderit, Buk.

Oh, Buck, nuk po e quajnë kështu. Po e quajnë shkëputje të vetëdijshme.

Uau.

Çfarë është kaq qesharake? Mendova se do të divorcoheshit.

Jo, jo. Jo. Ata po shkëputen me vetëdije.

Oh, nuk po bëj shaka?

Djema, divorci nuk ka pse të jetë i tmerrshëm.

Po, po.

Dëgjo, e di që kjo është Krishtlindja jonë e parë ndaras.

Por prapë do ta kalojmë bashkë. - Po.

Apo jo? Si familje. Normale. - Po.

Do të bëjmë të gjitha aktivitetet tradicionale të familjes Holden.

Dakord. - Do të hamë darkën e Krishtlindjeve.

Të gjitha vaktet së bashku në Anijen Mëmë. - Thjesht duhet të punoj për këtë.

Lehtë. - Po, duke praktikuar ndershmëri të plotë.

Dhe, ëm, duke i filluar të gjitha fjalitë tona me.

"Ndihem."

O Zot!

Jo.

Hajde, i dashur. - Po.

Mund të porosisni.

Hej! - Ja ku është.

Më fal që jam vonë. Mbeta i bllokuar në një ditë të hapur.

Përshëndetje.

Epo, një shtëpi e vogël e hapur, pra jo për të gjithë.

Mm. - E di, konkretisht kushdo mbi 1.28 m të gjatë.

Oh. - Pra, si shkoi takimi me Kristinën?

Ishte një lloj ngjarjeje publike.

Por çfarë pret të divorcohesh në një kafene?

Pra, ia the Everettit se do të zhvendosesh?

Një...

Jo pikërisht.

Mendova se ju të dy kishit një politikë të ndershmërisë së plotë?

Po, por jo për këtë. As fëmijëve nuk do t'ua them.

Kjo është Krishtlindja jonë e fundit në këtë shtëpi,

dhe unë... dua që të jetë e lumtur.

Nuk mund ta besoj që po e shet Anijen Nënë.

Prill, kam një punë që më pret.

Më duhet të hipësh në bord.

Vajzë, po më kërkon të jem altruiste, gjë që është një kërkesë e madhe.

Vajzë, kam qenë e bllokuar në këtë qytet për gjysmën e jetës sime.

Duke bërë çfarë saktësisht?

Rritja e fëmijëve?

Ëh, duke thyer tavanin e qelqit në botën e elitës së mjeshtrave të dorës?

Po, dhe ndërtimin e fermave të krimbave në këmbim të produkteve të pjekura.

Gejbi po mbaron shkollën e mesme këtë vit, dhe Siena është tashmë në kolegj.

Ky është shansi im për të dalë.

Xhekët e vegjël të Babagjyshit janë këtu!

I ftove baballarët e Everettit? - Duh. Kemi kujdestari të përbashkët.

Përshëndetje!

Ja ku është Keiti ynë. - Keiti-patatey.

Përshëndetje. - Oh!

April, bëj më të keqen që mundesh. - E ke.

Hej, nuk e dija çfarë po gatuanit, kështu që solla një tavë me patate të ëmbla.

Shumë i sjellshëm nga ana jote.

Tani kemi dy.

Oh. - Mos u përpiq kurrë ta tejkalosh Kejtin për Krishtlindje.

Ose Pashkët.

Hej, gjyshë. - Hej.

Oh!

Gëzohem që të shoh.

Ti bëhesh më i gjatë sa herë që të shohim. - Po.

Vërtet? Po, mendoj se ju bëheni më të shkurtër sa herë që ju shoh.

Kjo është arsyeja pse askush nuk i pëlqen adoleshentët. - Ëhë.

Oh.

Janë ata. Do të jenë këtu për pak minuta.

Ata? - Po, oh, vetëm prit.

Oh! Oh. - Në rregull.

Uau! - Ke nevojë për ndihmë?

Oh, zemër! - Përshëndetje.

Oh! - Përshëndetje. Në rregull.

Mwah! Mwah! - Në rregull. Në rregull.

Hehe.

Përshëndetje, Nigel. - Përshëndetje!

Bukur... Oh, po.

Përshëndetje. - Oh.

Në rregull. Në rregull.

Në rregull, Nigel, ti e njeh mamin tim, Keitin. - Po.

Këta janë gjyshërit e mi, Mike dhe Daryl.

Përshëndetje. - Përshëndetje.

Kumbara ime, April. - Përshëndetje.

Dhe pastaj ky është vëllai im, ëm, në rregull, uau... jo aq i vogël,

Gabrieli.

Çfarë? Ëh, të gjithë, ky është... ky është Nigel.

Përshëndetje! - Përshëndetje, Nigel.

Më vjen mirë që ju takova të gjithëve. Do të doja vetëm të kisha sjellë diçka.

Oh, prit, e bëra. Mora një shkop magjik!

Magjia e Krishtlindjeve Accio !

Ti... ti me të vërtetë mban një shkop magjik?

Po. - Ai po.

E përdora për të bërë magji mbi këtë zonjë të bukur.

Au!

Wingardium leviosa!

Wingardium Levi... - Në rregull. Në rregull.

Ëh, le të... le të hyjmë brenda.

Po. Dakord. - Kjo ishte mirë. Dakord.

Ëëë, a ke nevojë për ndihmë?

Ai është mirë. Lëre. - Unë jam mirë.

Uau. - Ku është Keiti?

Znj.

Unë, ëh, vetëm duhet të them

saqë nuk mund ta kapërcej ngjashmërinë e habitshme midis jush të dyve.

Në rregull. Të gjithë e thonë gjithmonë këtë, dhe unë thjesht nuk e shoh.

Ne nuk jemi aspak njësoj.

Pra, Nigel, shkon edhe ti në Oksford, apo diku tjetër?

Oh, jo. Nigel nuk shkon në kolegj.

Mami. - Epo, ai nuk e bën.

Po shikoja vetëm stemën në xhaketën tënde.

Çfarë do të thotë kjo? "Grl-fin-duff"?

"Gryffindor."

Po. Nigel punon me kohë të plotë si ciceron turistik për Harry Potter .

Kjo është punë? - Me sa duket.

Ai është shumë i mirë. - Po. Unë jam më i miri në këtë.

Unë e di gjuhën parseltongue.

Sienna më thotë se ke disa tradita të pazakonta festash.

Po, ëh, të cilën do ta bojkotoj këtë vit.

Është puna jote, mami. Shko argëtohu me të. Dakord?

Shijoje.

Pra, cilat janë këto tradita?

Ne bëjmë dhurata të punuara me dorë dhe i shkëmbejmë ato.

Po. Dhuratat e punuara me dorë vijnë nga zemra.

Ndryshe nga dhuratat e vërteta, të cilat janë nga Amazon.

Dhe Keiti nuk blen zbukurime. Janë të gjitha kokoshka dhe boçe pishe.

Ne bëjmë zbukurime nga objekte të ricikluara dhe të gjetura.

Po zogjtë? - Oh, unë i dua zogjtë.

Ne bëjmë zogj origami,

dhe pastaj shkruajmë diçka në secilën prej tyre për të cilën jemi mirënjohës.

E gjitha kjo tingëllon shkëlqyeshëm.

Kjo është... kjo është një mënyrë për ta thënë.

Të turpshme është një tjetër gjë.

Po libri? Nuk është e çuditshme. - E vërtetë.

Në prag të Krishtlindjeve, ne nxjerrim albumin tonë familjar,

dhe mami dhe babi na e lexuan.

Aaa. - Është shumë e lezetshme.

Duke folur për Everettin, dërgon përshëndetjet e tij.

Ai do të ishte këtu, por kishte një pacient të minutës së fundit.

Tingëllon si Betty. Gjithmonë duke punuar.

Ëë... ëë... kush është Beti?

Oh, prindërit e mi e quajnë njëri-tjetrin Beti dhe Al. Mos pyet.

Mezi pres ta takoj.

Oh, dhe e dashura e tij e re. - Çfarë?

Çfarë? - Çfarë?

Oh! Pse më godite me shqelm?

Mos e shpall atë.

Ajo po më shikon. - Mos bëj kontakt me sy. Shiko diku tjetër.

Keit, kam lexuar për këtë, ëm, energjinë gjeotermale.

Do të doja shumë të dëgjoja mendimet e tua. - Jo, nuk do të dije. Nigel?

Nigel? Nigel, unë ende mund të të shoh.

Nigel?

Nigel. Nigel. Mos e bëj, Nigel.

Derdhje.

Babi nuk të tha?

Babi nuk më tha se çfarë saktësisht?

Se ai po del me dikë.

Jo, sapo e pashë babanë tënd.

Nëse do të dilte me dikë, do të ma kishte thënë.

Në rregull...

Pra, Everett po del me dikë. Pra?

E dinit për këtë?