Tale of Tales (Il racconto dei racconti)

Tale of Tales (2015) 23.976 fps runtime 02:13:39

ได้โปรดเถอะ ที่รัก

ได้โปรดเถิด ยอดดวงใจ อย่าได้อารมณ์เสียไปเลย

มันเป็นความผิดพลาดนะ

ข้าไม่ได้รู้นี่ ว่าเธอกำลังท้องอยู่ ที่รัก ได้โปรด

ได้โปรดเถอะ ที่รัก

ให้อภัยข้าเถอะ ที่รักของข้า

ข้าจะทำให้เจ้ามีความสุขเอง

เจ้าเป็นใคร ?

ข้าคงจะไม่รบกวนท่านหรอก

ถ้าหากข้าไม่ได้มั่นใจว่าท่านพระองค์

จะไม่ใส่ใจให้ความสำคัญนัก ในสิ่งที่ข้ากำลังจะกล่าว

ข้าเคยได้ยินคำมั่นจากเหล่าคนปลิ้นปล้อน มานักต่อนักแล้ว

และท่านก็ได้หวังไว้กับคำเหล่านั้น

โชคร้ายนัก นั่นมันไม่ได้ทำให้ข้าเป็นกังวลเลย

ดูเจ้ามั่นใจเสียเหลือเกินนะ

ต้องแลกด้วยสิ่งใดกันเชียว?

ความกล้าหาญและเสียสละ

เจ้าหมายถึงอะไรกัน?

การเกิดนั้นแปดเปื้อนเสมอด้วยความตาย

และ ความตายนั้น กลับกัน ก็เป็นองค์ประกอบโดยพื้นของการเกิด

และนั้นหาได้เป็นสิ่งที่น่าโศกาเสียแต่อย่างใด

อย่ามัวแต่ปริศนาวกวน เข้าเรื่องได้แล้ว

ท่านต้องการบุตรหรือ?

ทุกชีวิตที่กำเนิดใหม่ ก็มีชีวิตต้องร่วงโรยไป

ความสมมาตรแห่งโลก จักต้องดำเนินไป

ท่านเข้าใจไหม?

ข้าได้เตรียมตัวตายแล้ว ในการได้รู้สึกถึงชีวิตที่เติบโตขึ้นในกายข้า

เรากำลังพูดถึงความ น่าจะเป็น หาได้ใช่ ความแน่นอน

ท่านเต็มใจ จะยอมรับความเสี่ยงไหม?

เราจำต้องทำอะไร?

ตามล่าหา อสูรทะเล

ผ่าเอาหัวใจมันออกมา แล้วทำมันเป็นอาหารโดยหญิงบริสุทธิ์

แต่เธอต้องอยู่เพียงคนเดียว

เมื่อใต้ฝ่าพระบาทได้เสวยหัวใจไป

ท่านจะตั้งครรภ์ขึ้นในทันใด

หญิงผู้ใดหรือ?

เจ้า มานี่ซิ

เจ้ายังคงบริสุทธิ์อยู่ ใช่ไหม?

มากับข้า ท่านราชินีต้องการเจ้า

เร็วเข้าสิ!

ออกมาแล้วค่ะ ใต้ฝ่าพระบาท ออกมาแล้ว

เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้น?

16 ปีต่อมา

เอเลียส!

เอเลียส!

เจ้าอยู่ที่ไหน ลูกเอ๋ย?

หยุดนะ!

เอเลียส!

ใต้ฝ่าพระบาท!

ใต้ฝ่าพระบาท!

ใต้ฝ่าพระบาท!

ใต้ฝ่าพระบาท!

ใต้ฝ่าพระบาทเพคะ

ใต้ฝ่าพระบาท

ทำไมเจ้าถึงต้องเอาแต่ฝ่าฝืนขัดคำสั่งของข้า?

ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งกี่หนแล้ว

พวกเขาต้องไม่เจอกันอีก

คราวหน้าถ้าไอ้เด็กสารเลวลูกเจ้า มาป้วนเปี้ยนใกล้ๆลูกชายข้าอีกละก็

ฉันจะโยนแกออกไปทั้งคู่

แกเข้าใจไหม?

อย่าบังอาจมาจ้องหน้าข้านะ

ตอนนี้แกก็ไสหัวไปได้แล้ว

เธอมาเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้? เธอทำผิดอันใด?

มาลงโทษที่ข้าเลย ถ้าท่านอยากทำ แต่ปล่อยเธอไปเสีย

เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงมากล่าวกับแม่เยี่ยงนี้

เจ้าดูหมิ่นแม่ เจ้าจงใจละเลยคำสั่งแม่

เจ้าก็รู้ว่าเจ้าไม่ควรพบปะกับเขา

มานี่มา

เอลเลียส ลูกนะเป็นเจ้าชาย

ลูกไม่ควรจะมีสหายเป็นบุตรของคนรับใช้ในวัง

แต่ข้าชอบเขาท่านแม่

เขาเป็นเหมื่อนพี่เหมือนน้องของข้า ข้าจะเจอกับเขาเมื่อไหรก็ได้ถ้าข้าต้องการ

พี่น้องรึ

สายเลือดเดียวกันกับที่เจ้ามีอยู่ ก็มีเพียงข้าเท่านั้น

แม่ของเจ้าไงล่ะ

และกับแม่นั้น เจ้าติดค้างแม่อยู่ในเรื่องความเคารพและเชื่อฟัง

และยังเป็นพระชาชินีของเจ้า จงอย่าลืมเสียล่ะ

เจ้ายังไม่ได้กล่าวขอโทษข้านะ

ข้าขอประทานอภัย ท่านแม่

มานี่

ลูกรัก

ถ้าแม่เห็นเจ้าอยู่กับเขาอีกครั้ง เจ้าทั้งสองจะต้องเสียใจ

ใครกันช่างมีเสียงอันไพเราะเยี่ยงนี้

เจ้าไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหนมาล่ะ ตลอดเวลาที่ผ่านมานี้?

ข้าไม่ได้พบเจอกับเจ้าเลยได้เยี่ยงไร?

ไม่แม้แต่จะเห็นเจ้าด้วยซ้ำไป?

เจ้าอายุเท่าไหร่กันนะ

สิบเจ็ดรึ

รึว่า สิบแปด

ไม่อย่า อย่าไป อย่าไป อย่าหลบซ่อนอีกเลย

จงอยู่ในแสงแห่งตะวันเถิด

ได้โปรดออกมาเพื่อให้ความอบอุ่น แก่ราชันย์ที่หนาวเหน็บของเจ้าด้วยเถิด

โอ้ ข้ารู้แล้ว งั้นเจ้าต้องการจะให้ข้าลงแรงสินะ

ก็ได้ตามนั้นเลย

ข้ารบมาแล้วหลายสมรภูมิในชีวิตของข้า

และแม้แต่ป้อมปราการที่แข็งแกร่งที่สุด ท้ายสุดแล้วก็ยังต้องยอมสิโรราบ

นั่นคือใคร

ข้ามีของกำนัลมาให้แด่ท่าน จากพระราชา

มันคืออะไร

ช่างสวยงามเหลือเกิน

- ให้ฉันลองดูนะ - เดี่ยวนะ

รอเดี๋ยว

ดอร่า ได้โปรด เอากระจกมาให้ฉันที

หยุดนะ

เธอไม่คิดรึว่า เราควรจะคืนมันกลับไป

คืนให้พระราชานะเหรอ

ไม่หรอก

เก็บไว้ จะมีประโยชน์อะไรกับเราล่ะ

ก็ทำให้เราดูสวยขึ้นไง ไม่เห็นเหรอ

แล้วจะมีใครเห็นล่ะ ก็เราเก็บตัว อยู่แต่ในนี้ตลอด

ฉันเห็นเธอนะ ยัยโง่

เป็นไง..

ฉันจะะเก็บมันไว้เอง

- ข้าแต่พระเป็นเจ้า - โปรดพิทักษ์เรา ขณะที่หลับ

ขอเราสถิตย์อยู่ ในพระทัยของพระองค์

นั่นใครเหรอ

นี่ข้าเอง.. พระราชา

เจ้าชอบของขวัญ ที่ข้ามอบให้ไหม

ลองสวมแล้วหรือยัง

รู้มั้ย ข้าพึงใจอย่างยิ่ง

ตั้งแต่เมื่อเช้า ที่ได้ยินเจ้าร้องเพลง

ข้าดังถูกแผดเผา ด้วยไฟปรารถณา มาเถอะ

มาเปิดประตู เพื่อข้าจะได้ยลโฉมเจ้า

ว่าไง

พระองค์เพคะ คงมีการเข้าใจผิด..

รู้แล้ว..

เจ้าต้องการจะยั่วยวนข้า งั้นใช่ไหม

ให้ข้าได้พบเจ้าเถิด เพื่อเห็นแก่สวรรค์

อยากล้อเล่น กับพระราชางั้นรึ

ล้อเล่นกับพระองค์เหรอ

เปล่าเลย

ข้าเป็นเพียงสาวชาวบ้าน หาคู่ควรไม่

คู่ควรรึ คู่ควรอะไรกัน เป็นแรงปรารถณาต่างหาก ที่นำข้ามา

จงเปิดประตู ให้ข้าได้เข้าไป ให้ได้เห็นหน้าเจ้า ให้ตายสิ

- โดร่า นี่เราจะทำยังไงดี - ให้ข้าคิดก่อน

เราต้องไม่ปล่อยโอกาสเช่นนี้ ให้หลุดลอยไป

- ข้าแต่พระองค์.. - ว่าไง

พระองค์คงนึกไม่ถึงหรอก ว่าสาวน้อยไร้เดียงสา

จะรู้สึกปลาบปลื้มเพียงใด กับสิ่งที่พระองค์ทรงเสนอ

ข้า..

ใจข้าตื่นเต้น

จนรู้สึกหน้ามืด

ที่ข้าจะสามารถ ให้คำมั่นกับท่านได้ ในวันนี้

ก็คือ..

โปรดกลับมาอีกครั้ง ในสัปดาห์หน้า

แล้วข้าจะมอบ ส่วนหนึ่งของตัวข้า

ซึ่งบ่งบอกถึงความงามของข้า ให้แก่ท่าน

ส่วนใดของตัวเจ้ารึ ที่จะมอบแก่ข้า

นิ้วของข้าเพคะ

นิ้วเจ้างั้นหรือ

นิ้วเนี่ยนะ..

งั้นก็.. ตกลง แม่ดอกมะลิ แม่ดอกไม้แรกแย้ม

ข้าจะรอ

ข้าจะกลับมา เพื่อชื่นชม สิ่งมหัศจรรย์ที่ 8 ของโลก

นิ้วอันแสนสวยของเจ้า

เราจะทำยังไงกันดี โดร่า

แล้วเราก็จะคิดออกเองล่ะ

ท่อนต่อไป ข้าได้แต่งขึ้นด้วยตัวเอง ให้แก่พ่อของข้า

ให้แก่ชายผู้ที่ข้ามอบมันให้ ด้วยทั้งหมดแห่งหัวใจของข้า

เขาหยิบแท่งเหล็กขึ้นมา ดึงและเขย่ามัน

งอเหล็กโดยพลัน แล้วจากนั้นก็ฉีกลูกกรงออกจากผนัง

ท่านช่วยอ่านแค่ตอนที่พวกเขาจูบกันได้ไหม?

จากนั้น องค์ราชินี ก็อ้าแขนกว้าง

โน้มศรีษะเขาไปที่ถันพระนาง

แล้วโอบกอดอุ่นบนบรรจถรณ์

องค์ราชินีเผยใบหน้าเปล่งปลั่ง

แลนซล๊อตได้แล้วในสิ่งที่หวัง

อ้อมกอดราชินีให้เขาเพลิงพลัง

จุมพิตแล้วกอดช่างน่าสิเน่หา

ความสุขเยี่ยงนี้ จริงดังบอกมา

ไม่มีใครเคยเป็นก่อนหน้า ช่างสุขในรักและห้วงกามา

และตอนนี้ เราควรไปได้แล้ว

อ่านอีกครั้งได้ไหม ?

- ฝ่าพระบาท - ว่าไง?

- เอกสารที่ต้องประทับครับ - ทีหลัง ๆ

ประทานโทษ ฝ่าบาท พวกนี้ค่อนข้างเร่งด่วน ประชาชนต้องการจะจับจ่ายแล้ว

มันก็เร่งด่วนไปทั้งหมดแหละน่า

ข้าแต่พระองค์ท่าน และ ท่านบิดา

ในวัยเดียวกับข้าควรจะได้รู้แล้ว

ว่าเยี่ยงใดคือชายกะล่อนที่ควรรับมือ

ควรได้เรียนรู้ถึงความแตกต่าง ว่าหัวใจผู้ใดนั้นสัตย์จริง

หรือผู้ใดที่กล่าวซึ่งถ้อยคำลวง

ถ้าข้าอยู่ที่นี่,ข้าจะได้เรียนรู้สิ่งใดไม่

แล้วข้าก้กลัวว่า หัวใจข้าก็จะเช่นเดียวกัน

อีกไม่ช้า เจ้าจะโตพอที่จะได้วิวาห์แล้ว

แล้วจากนั้น เจ้าจะแยกออกจากผนังเหล่านี้ตลอดกาล

ก็..

ถ้าหากว่านั่นเป็นเรื่องราวโดยแท้แล้ว

หาพระสวามีให้ข้าที

สวามี?

สวามีเยี่ยงใดกันที่เจ้าชอบใจ?

ก็ข้าอยากให้สวามีข้าเป็น

ผู้กล้าหาญ และ แข็งแรง และ...

รูปงาม

ข้ามั่นใจว่าชายเยี่ยงนั้นมีอยู่

แต่จนกว่าเราจะเจอเขา

ได้โปรดเถอะ

อย่าได้ทำตัวเจ้าเอง กระวนกระวายกับอนาคตที่คาดเดาไม่ได้เลย

เอาล่ะ ทานอาหารเย็นให้เสร็จกันเถอะ