See

เจ้าเจ็บมากไหม

แค่ปวดนิดหน่อย

ได้เวลาแล้ว

ไม่เห็นเลย

- ไม่เห็นอะไรเลย - พ่อครับ พ่อ

- ข้ามองไม่เห็น - ไม่เป็นไรนะ ใจเย็นๆ

- โอโลแมน มันไม่ได้ผล - พ่อ ขอร้องล่ะ

เราจะลองกันอีกที ขั้นตอนนั้นน่ะ ทำอีกที ลองอีกทีซิ

ขอโทษด้วย เราทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว

เจ้าผิดแล้ว มันต้องมีทางสิ

- โอโลแมน - พ่อครับ

เจ้าอ่านหนังสือต่อไปเรื่อยๆ หนังสือด้านการแพทย์ทุกเล่ม ทุกอย่างเลย

มันจะต้องมีคำตอบอยู่แน่ๆ

พ่อ ข้าอ่านมาหมดทุกเล่มแล้ว

และในหนังสือบอกว่า กระจกตาของท่านเสียหายเกินเยียวยา

เจ้ายังอ่านไม่มากพอ

ข้าจะไม่ยอมตาบอด

เจ้าได้ยินข้าไหม

ข้าจะไม่ยอมตาบอดเด็ดขาด

อะไร

มีอะไร

อย่าหาเรื่องใส่ตัวล่ะ

ร้อยโทเวร็น

ครับ ร้อยโท

เปิดประตู

ครับผม

ด้วยเหตุนี้…

โทลิเวอร์ ชาวทรีวานเทียนผู้ยิ่งใหญ่ บาดเจ็บแต่ไม่ถึงตาย…

พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน แล้วปีนขึ้นไปบนหลังม้า

แม้ฝนจะตกฟ้าจะร้อง…

ทำให้สัมผัสรับรู้ของเขาไม่ชัดเจน

เขานำทางคนที่เหนื่อยล้าของเขา ผ่านทุ่งหญ้าสูงแห่งบลัดดี้เพลนส์…

ไปยังฐานที่มั่นของแกไนต์

ภายใต้การบัญชาการของเขานั้น ทหารทรีวานเทียน 20 นาย…

ได้กันฝูงชนชาวแกไนต์ไม่ให้เข้าใกล้

ตลอดทั้งคืน

จนถึงรุ่งเช้าวันถัดมา เมื่อกองทหารเดินทางมาถึงเพื่อพลิกสถานการณ์

เจ้าจะพาข้าไปไหน

เดี๋ยวก็รู้

ข้าไม่เคยขึ้นมาสูงแบบนี้เลย

เหรอ

ตอนข้ายังเด็ก ข้าชอบปีนตามตึกพวกนี้

มันคือสถานที่เดียวที่ข้ารู้สึกปลอดภัย ที่เป็นคนมองเห็น

ข้าคงชอบไปในที่ที่ข้ารู้ว่าจะไม่มีใครมาถึงได้

เพราะงี้ข้าถึงเจอที่นี่ไง

ข้าเป็นคนดูแลที่นี่นับตั้งแต่นั้นมา

คนเราเคยฉลองให้กับการมองเห็น

พวกเขาสร้างงานศิลปะ เพื่อฟัง รู้สึก หรือรับรู้กลิ่น

ทุกอย่างในโลกของพวกเขา สร้างขึ้นมาเพื่อให้มองเห็น

- คนก็ด้วย - ว่าไงนะ

เราเกิดมาเพื่อให้คนอื่นมองเห็นเช่นกัน

อันนี้ของโปรดของข้าเลย

ข้าเคยแต่งเรื่องราวเกี่ยวกับเด็กผู้หญิงในรูปภาพ

ข้าตั้งชื่อให้นางว่าเกว็นโดลิน

นางชื่ออลิซต่างหาก

เจ้าอ่านหนังสือออก

หนังสือเรื่องนี้ชื่อว่าอลิซในแดนมหัศจรรย์

"อลิซเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายมาก ที่ต้องนั่งอยู่ริมแม่น้ำกับพี่สาวของเธอ

และไม่มีอะไรให้ทำเลย"

"ครั้งหรือสองครั้งที่เธอแอบดู ในหนังสือที่พี่สาวของเธออ่านอยู่

แต่มันไม่มีรูปภาพหรือบทสนทนาอะไรในนั้นเลย"

ไม่นะ

"'แล้วจะมีหนังสือไปทำไม' อลิซคิด

'ถ้าไม่มีรูปหรือบทสนทนาเลย'"

หยุดได้แล้ว

พี่ชาย เจ้านี่อึดใช่ย่อยนะ

รอยแผลของเจ้าเทียบไม่ได้ กับแผลเป็นที่เจ้าฝากไว้บนหลังข้า

เจ้าทำอะไรกับฮานิวา

ฮานิวาเหรอ

เจ้ากลัวจะเสียลูกสาวไปสินะ

ความกลัวมันโหดร้ายกว่าความเจ็บ ว่าไหมล่ะ

ตอนเด็กๆ ข้าก็รู้สึกแบบนั้น

ความเจ็บปวดที่เจ้าทำกับข้าน่ะ

มันเทียบไม่ได้กับความกลัวที่ได้รู้ว่ามันกำลังมา

ว่าเจ้ากำลังมา

และข้ารับรองได้เลย

ทุกๆ คืนฮานิวาจะได้เจอกับความกลัว เหมือนกับที่ข้าเคยเจอ

อีโด ได้โปรดปล่อยนางไป

เจ้าเคยเป็นพี่ชายข้า

ข้ายังเป็นพี่ชายเจ้าอยู่ ข้าเสียใจ

ข้าน่าจะปกป้องเจ้า แต่ข้าถูกบังคับ…

เจ้าไม่รู้จักว่าความเสียใจคืออะไร ยังหรอก

แต่เดี๋ยวเจ้าได้รู้แน่

เพราะข้าจะขังเจ้าไว้ที่นี่…

แล้วเฆี่ยนเจ้าทุกคืน ให้สาสมกับทุกคืนที่เจ้าเคยเฆี่ยนข้า

และอีกหลายปีนับจากนี้

เมื่อถึงเวลาที่ข้าตัดสินใจจะฆ่าเจ้า

เจ้าจะร้องไห้ด้วยความสำนึกในบุญคุณ

อย่าให้เขาหมดสติ

- อีโด - ข้าอยากให้เขารู้สึกถึงรอยเฆี่ยนทุกครั้ง

ไม่นะ อีโด เจ้าปล่อยนางไปเถอะ

อีโดๆ

อีโด

อีโด อย่านะ ปล่อยนางไป

อีโด

ทัค

เราจะแวะนานพอให้ฉี่และเติมน้ำใส่กระติก

ครับ

ข้าอยากไปล้างเนื้อล้างตัว

ข้าไม่อยากให้เจ้าอยู่ใกล้คนของข้า

พวกเขาทั้งหิวและเหนื่อยล้า

และพวกเขาไม่ชอบแม่มดอยู่ดี ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ดีเลิศแค่ไหน

มากับข้า

เจ้าเคยคุยกับแม่มดมากี่คนแล้ว

เจ้าเป็นคนแรก

ถ้าข้าเป็นคนแรก แล้วเจ้ารู้ได้ไง ว่าพวกเราคือคนที่เจ้าต้องหวาดกลัว

คนอย่างพวกเจ้าทำลายโลกเก่า ด้วยเครื่องจักรและยาพิษ

พวกเจ้าเป็นคนรับผิดชอบการตายของคนนับล้าน

เจ้าเองก็ทำให้คนตายไปนับพันนับหมื่น

เจ้ากวาดล้างพวกอัลเคนนี…

ชนเผ่าของข้าให้สูญสิ้นไปจากโลก

พวกเขารู้ราคาของการปิดบังซ่อนเร้นแม่มดไว้ มันคือกฎหมายของอาณาจักรนี้

เจ้าฆ่าเด็ก เด็กทารกด้วย

ข้าไม่ได้อยู่ที่นั่น

ถ้าเจ้าอยู่ เจ้าจะทำยังไง

ข้าคือพ่อมด

ใครฆ่าคนมามากกว่ากัน เจ้าหรือข้า

ราชินีของข้า

ข้าพาเหล่านักคิดที่เก่งที่สุดแห่งเพนน์ซามาพบท่าน คณะที่ปรึกษาราชการแผ่นดินครับ

คณะที่ปรึกษาอะไรนะ

คณะที่ปรึกษาราชการแผ่นดินครับ ฝ่าบาท

เพื่อให้คำแนะนำท่าน และดำเนินการตามคำสั่งของท่าน

เรามาที่นี่เพื่อก่อตั้งคณะที่ปรึกษาด้านสงคราม ไม่ใช่คณะที่ปรึกษาราชการแผ่นดิน

ฝ่าบาท ระเบียบการกำหนดว่า จะสามารถก่อตั้งคณะที่ปรึกษาด้านสงครามได้

เมื่อมีการประกาศสงครามอย่างเป็นทางการแล้ว

เขาจะมาสั่งสอนข้าเรื่องระเบียบการแน่ะ

มีคนประกาศสงครามกับเราแล้ว

ร้อยเอกกอสเซ็ต ข้าเกรงว่า เจ้าจะไม่เข้าใจถึงความสำคัญของเรื่องนี้

วางใจได้ ข้าเข้าใจดีครับ ฝ่าบาท

และทุกอย่างที่ข้าพูดอยู่ตอนนี้ ข้าพูดด้วยความเคารพอย่างยิ่ง

และเป็นไปตามความปรารถนาของท่าน

หากเราต้องต้านทานพลังอำนาจ ของกองทัพทรีวานเทส

เราต้องเพิ่มกำลังการป้องกันของเรา ให้ทั่วอาณาจักร

- ร้อยเอกกอสเซ็ต… - ป้องกันงั้นเหรอ

เราได้รับคำสั่งจากพระเจ้า ให้เอาชนะทรีวานเทียน

เราต้องเตรียมตัวโจมตี ไม่ใช่ป้องกัน

- ซิเบธ… - ใครนะ

ขออภัยค่ะ ฝ่าบาท

เจ้าหญิงมักห์รา ถ้าเจ้ามีอะไรจะพูดก็พูดมาเลย

พายาอ่อนแอลงเพราะสูญเสียคันซูอาไป

และความโกลาหล จากเหตุที่เจ้ารอดพ้นจากความตาย

เราเพิ่งก่อตั้งเมืองหลวงแห่งใหม่

บางทีเราน่าจะใช้เวลากับอาณาจักรของเรา

จัดระเบียบและเสริมกำลังให้กองทัพของเรา

แน่นอนว่าในขณะเดียวกัน ก็คอยระแวดระวังภัยคุกคามจากทรีวานเทส

ทุกคน… ออกไป

ออกไป

ซิเบธ…

เจ้าได้ยินไหมว่าเพิ่งเกิดอะไรขึ้น

อะไร

ห้องที่เต็มไปด้วยคนที่แอบกังขาในอำนาจของข้า

อันที่จริงพวกเขาสงสัยว่า ยังต้องทำตามข้าอีกต่อไปไหม

ร้อยเอกที่ต่อล้อต่อเถียงกับข้า

นักการเมืองมีความคิดก่อการกบฏ

ทั้งหมดนี้จะจบด้วยการที่เราถูกตัดหัวออกจากบ่า

และสายเลือดราชวงศ์ของเรา ก็จะจบสิ้นไปตลอดกาล

และในห้องนั้นที่เต็มไปด้วยคนทรยศ

น้องสาวของข้ากลับโต้แย้งข้า

สงครามคือการฆ่าตัวตาย

เจ้ายินดีสังเวยคนอีกกี่ชีวิตเพื่อคำโกหกของเจ้า

คนที่ตายจะตายอย่างมีเกียรติ…

เพื่อพายา…

เพื่อโลกใหม่ที่ลูกหลานของเราเป็นคนสร้าง

และจะตายไปพร้อมกับพวกเราที่เหลือ

เมื่อทรีวานเทียนเผาพายาราบเป็นหน้ากลอง

เจ้าเชื่อลงไปได้ไงว่าเราจะเอาชนะพวกเขาได้

ข้าถูกไว้ชีวิตมาเพื่ออะไร ถ้าไม่ใช่การนี้

พระเจ้ามอบเด็กที่มองเห็นมาให้ข้าอุ้มท้อง

เด็กที่จะถูกขนานนามตามพ่อของเรา

เพื่อทำให้อาณาจักรนี้เป็นสถานที่ ที่การมองเห็นได้กลับคืนสู่โลก

นี่คือชะตาของข้า

เหลือเชื่อเลย เจ้าเชื่อในสิ่งที่เจ้าพูดจริงๆ งั้นสิ

เราจะเอาชนะทรีวานเทสให้ได้

ยึดกองทัพพวกเขามาเป็นของเรา

แล้วกลายเป็นอาณาจักรที่แท้จริงเพียงหนึ่งเดียว บนแผ่นดินนี้

ซิเบธ

ซิเบธ

มันต้องมีทางอื่นสิ

เจ้าเองยังยืนดูอยู่เฉยๆ…

พร้อมอวยพร ตอนที่ทามัคที จุนชักดาบออกมาเพื่อฆ่าข้า

และพระเจ้าไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น

เจ้าจงจำช่วงเวลานั้นไว้ให้ดี น้องสาว

และจำไว้ด้วยว่าข้านี่แหละ คือคนที่ช่วยชีวิตเจ้าในวันนั้น

ไม่ใช่กลับกัน

ฮานิวา

ถ้านี่เป็นเตียงของข้า ข้าคงหาเหตุผลที่จะลุกจากเตียงไม่ได้

ข้ามีอะไรจะให้เจ้าดู

หินล้ำค่า

ชิ้นนี้ดูเหมือนชิ้นส่วนของท้องฟ้าเลย

มันเขียนว่าอะไรเหรอ

"ตลอดกาล"

สวยจัง

เว้นแต่ว่ามันไม่ใช่แบบนั้น

สวยน่ะเหรอ

ตลอดกาลต่างหาก

ความรู้สึกอาจจะใช่ก็ได้

ข้าขอโทษ

ไม่

ไม่เลย

ราชินีแห่งพายัน ประกาศว่านางตั้งครรภ์ลูกที่มองเห็นได้