The Odyssey

-Πρέπει να την πάμε στο παλάτι.

Οδυσσέα...

...κάνε γρήγορα!

Οδυσσέα!

-Αφέντη, έρχεται το μωρό.

Πάρε με σπίτι!

Αφέντη!

Πες τους να ετοιμαστούν.

Σκέψου εμάς...

Εσύ κι εγώ...

... ξαπλωμένοι στην παραλία.

Κρατήσου γερά.

Δώσε μου τον πόνο σου.

Αφέντη.

Έρχεται.

Ελάτε από δω.

Από δω.

Έρχεται το μωρό.

Αφέντρα Αντίκλεια.

-Το μωρό της Πηνελόπης έρχεται.

Έρχεται το μωρό.

Το μωρό της βασίλισσας.

Ηρέμησε μικρέ.

Κοίτα με στα μάτια.

Αγόρι.

Σ΄ αγαπώ.

-Δείξε του το καινούριο του σπίτι.

Βλέπεις, Τηλέμαχε.

Η Ιθάκη, το βασίλειό σου.

-Βλέπεις, πόσο όμορφη είναι;

Κοίτα...

Εκείνη ήταν η πιο περήφανη μέρα της ζωής μου.

Η γλυκιά μου Πηνελόπη κι οι θεοί μου έδωσαν ένα γιο.

Αλλά συγχρόνως ο κόσμος που χτίζαμε μαζί άλλαξε για πάντα.

Άσχημα νέα έφτασαν στις ακτές μας.

Η αγαπημένη Ελλάδα ήταν σε πόλεμο με την Τροία...

...ένα μακρινό βασίλειο πέρα από τη θάλασσα.

Οι ισχυρότεροι συνάδελφοι βασιλιάδες...

ο Αγαμέμνων και ο Μενέλαος ήρθαν να με βρουν.

Έχοντας δώσει όρκο αφοσίωσης...

δεσμευμένος να προστατεύω το βασίλειό μου...

...αναγκάστηκα να αφήσω το σπίτι μου...

...μη ξέροντας αν θα ξανάβλεπα τη γυναίκα μου και το παιδί μου.

Είμαι ο Οδυσσέας, ο βασιλιάς της Ιθάκης...

... κι αυτή είναι η ιστορία μου.

Όχι άφησε το εδώ.

Το τόξο ανήκει τώρα στο γιο σου, στον εγγονό μου.

Εσύ θα το μάθεις να το χρησιμοποιεί, όταν μεγαλώσει.

Μητέρα...

Ξέρω πως πρόκειται για πόλεμο.

Ευρυβάτη.

-Κάλεσε τους καπετάνιους και τα πληρώματα...

...σαλπάρουμε για την Τροία.

-Τροία; Οι θεοί μαζί μας.

-Αθηνά, θεά που πάντα με προστατεύεις...

...κι όμως σήμερα παραμένεις σιωπηλή.

-Δεν υπάρχει τρόπος να αποφύγω αυτόν τον πόλεμο.

Αθηνά, μίλησέ μου.

Όχι δάκρυα.

Όχι δάκρυα.

-Είναι δυνατός σαν εσένα, δεν κλαίει.

Υποσχέσου ότι θα γυρίσεις.

Δε μπορώ...

Η Τροία δε θα πέσει εύκολα.

Σ’ αγαπώ.

Πηνελόπη, αν δε γυρίσω...

Θα γυρίσεις.

Αν αποτύχω κι αν πεθάνω...

Μη λες τέτοια λόγια.

-Πρέπει να με αφήσεις να πεθάνω στην καρδιά σου.

-Δε μπορείς να ζήσεις ολομόναχη.

Θα 'σαι πάντα η γυναίκα μου.

Αν βγάλει γένια στο πρόσωπο και δεν έχω γυρίσει...

... θα διαλέξεις έναν άλλο και θα παντρευτείς...

... και θα δώσεις στο γιο μας ένα βασίλειο...

... κι όλα όσα πασχίσαμε να αποκτήσουμε.

Ορκίσου.

Σ’ αγαπώ.

Οδυσσέα!

Θα μείνω ζωντανός..

... ζωντανός σαν αυτό το δέντρο...

... που γύρω του κτίσαμε τον κόσμο μας.

Θα περιμένω.

-Άντιφε ,παίξε το τραγούδι του αποχαιρετισμού .

Σηκώστε τα πανιά .

Κάνε σκόνη την Τροία …

…γύρνα με τα λάφυρα των σκοτωμένων εχθρών …

…και η καρδιά μου θα αγαλλιάσει .

-Δώσε στην Πηνελόπη την ίδια δύναμη που έδωσες σε μένα .

-Θα φροντίσω το γιο σου όπως φρόντισα εσένα .

-Οι θεοί της θάλασσας και του ουρανού με πήγαιναν στην Τροία …

…οι πολεμιστές μου δίπλα μου …

…αλλά ήμουν μόνος μου .

Είσαι άρρωστος Ευρύλοχε ;

Έχει την αρρώστια του ψεύτη .

-Αλήθεια .Τα τείχη της Τροίας φτάνουν στα σύννεφα .

-Βλέπω ότι δεν είσαι πια μαζί μου ,Αθηνά …

…Δεν πειράζει …

…μπορώ να τα κάνω όλα μόνος μου .

-Μ’ αυτό τον τρόπο μιλάς στην προστάτιδά σου ;

Αθηνά .

-Το κρασί σου φούσκωσε τα μυαλά ,Οδυσσέα μου .

-Πίνεις επειδή φοβάσαι το μέλλον σου .

Δεν φοβάμαι τίποτα .

-Σε πειράζω. Θύμωσες μαζί μου.

-Θα μπορούσες να με βοηθήσεις να πείσω τον Αγαμέμνονα …

…τη μέρα της γέννησης του γιου μου.

-Θεά είμαι . Έχω κι άλλα καθήκοντα .

-Και μην ξεχνάς . Με βλέπουν μόνο όταν θέλω εγώ.

-Δεν ήθελα να γλιτώσεις από αυτό το ταξίδι…

…επειδή θέλω να πας .

-Θέλω γενναίε μου Οδυσσέα να νικήσεις τους Τρώες .

Αρκετά έχω πολεμήσει .

-Η μοίρα σου είναι να πολεμάς , να γίνεις αθάνατος …

…να βάλεις τ’ όνομά σου στα χείλη ατέλειωτων γενεών .

-Δεν έχω ανάγκη να με θυμούνται ατέλειωτες γενιές .

-Οδυσσέα! Σε μένα δε μπορείς να πεις ψέματα !

Ξέρω τον χαρακτήρα σου .

Ξέρω την περηφάνια σου.

Τη ματαιοδοξία σου …

-Περιβάλλεσαι από ανθρώπους που δε σου λένε ποτέ όχι .

Κοίτα τους , φοβάμαι για σένα .

-Ο Πολίτης είναι απερίγραπτα πεισματάρης .

Αυτό που τον κάνει ανίκητο .

Ο Ευρύλοχος είναι ψεύτης .

-Είναι ο καλύτερος σιδεράς σ’ όλη την Ελλάδα .

Ο Άντικλος, η περιέργειά του θα τον βάζει πάντα σε φασαρίες .

Βλέπω την Τροία !

Αυτό τον κάνει ατρόμητο .

-Τους βλέπεις καλούς επειδή σ’ αγαπάνε .

-Πρέπει να τους εκμεταλλευτείς για να νικήσεις τους Τρώες.

-Πρέπει να είσαι γενναίος Οδυσσέα μου.

Δε φοβάμαι …

…αρκεί να είσαι μαζί μου .

Χρόνια πολεμούσαμε κάτω από τα τείχη της Τροίας .

Στεκόμουν με το δυνατό Αχιλλέα, δίπλα – δίπλα…

εναντίον του Έκτορα, του πιο φοβερού πολεμιστή των Τρώων...

…και των στρατευμάτων του. Χιλιάδες άντρες πέθαναν…

Μητέρες και σύζυγοι περνούσαν ατέλειωτες νύχτες άυπνες...

…και κανείς δεν ήξερε με ποιον ήταν οι θεοί.

- Σταματήστε! Παίξε! Παίξε!

Πολεμήστε! Πολεμήστε!

-Αχιλλέα! Ακούστε με Έλληνες!

Είμαι ο Έκτορας, ο υπερασπιστής της Τροίας και σε προκαλώ.

Εδώ μπροστά στους θεούς και στο λαό σου …

…θα ξεσκίσω το στήθος σου να πάρω την καρδιά σου…

…και θα φτύσω το αίμα σου στα μούτρα των σκλάβων σου!

Έκτορα!

Ο Έκτορας είναι δικός μου!

Δικός μου!

- Σκότωσα τον Έκτορα, θα θάψω την Τροία!

Τον έβδομο χρόνο του αίματος…

…ο ημίθεος Αχιλλέας σκοτώθηκε.

Χάσαμε τις ελπίδες μας.

Η Τροία είχε πάρει τους καλύτερους από μας …

και ακόμα έμενε απόρθητη.

Η λέξη στα χείλη όλων των Ελλήνων στρατιωτών...

ήταν εγκατάλειψη του πολέμου.

Αλλά αρνιόμουν να δεχτώ τόσους μάταιους θανάτους.

Είχα ένα σχέδιο και έπεισα τους συναγωνιστές μου...

...πως υπήρχε τρόπος να μπούμε στην Τροία.

Ο βασιλιάς Πρίαμος.

-Φτιαγμένο από τα ξεχασμένα πλοία τους.

Πολύτιμο τρόπαιο.

-Αφήστε με, αφήστε με!

- Έλεος καλέ βασιλιά, λυπήσου τον γέρο άνθρωπο.

- Εγώ έπεισα τους Έλληνες να υποχωρήσουν...

και να σας προσφέρουν αυτό το δώρο, μεγάλε βασιλιά.

Τους είπα "αδέρφια μου, μετά από δέκα χρόνια πολέμου νικήσατε",

αφού κανένας ποτέ δεν θα μπορέσει να εκπορθήσει τα τείχη της Τροίας.

Τους έπεισα να φτιάξουν αυτό το μεγαλοπρεπές άλογο...

ως δώρο υποχώρησης σ’ εσάς και για τους κόπους μου

με αποκάλεσαν δειλό και μ' άφησαν εδώ να ικετεύω.

- Βασιλιά Πρίαμε, χάρισε μου τη ζωή και θα ‘μαι δούλος σου.

- Κι ένας ηλίθιος μπορεί να δει ότι λέει ψέματα!

- Ο μάντης Λαοκόων! Θα μας καταστρέψει!

- Αυτό το στόμα ποτέ δεν είπε αλήθεια.

Καλέ βασιλιά τ' ορκίζομαι!

- «Φόβου τους Δαναούς και δώρα φέροντες».

Ο Ποσειδώνας έστειλε το θαλάσσιο ερπετό του.

- Είναι σημάδι! Ο μάντης σου προσέβαλε τον Ποσειδώνα!

Πρέπει να δεχτείς το δώρο των Ελλήνων.

Κυλήστε το στην πύλη.

Ρίξτε το σκοινί.

Ακίνητος!

- Βλέπετε Θεοί της θάλασσας και του ουρανού; Κατέκτησα την Τροία!

- Εγώ ο Οδυσσέας, ένας κοινός θνητός με σάρκα και κόκαλα, αίμα και νου!

Δε σας χρειάζομαι τώρα!

Μπορώ να κάνω τα πάντα.

Οδυσσέα, γιατί μ’ αψηφάς;

Ποιος είσαι;

-Εγώ ο Ποσειδώνας. Ο Θεός της σκοτεινής θάλασσας.

Ξέχασες κιόλας πως σε βοήθησα;

Με βοήθησες;

- Για δέκα χρόνια έπαιζες μαζί μας λες και ήμασταν παιγνίδια.

- Για δέκα χρόνια άφηνες να χύνεται αίμα στις παραλίες σου.

-Ήταν όμως το φίδι μου που έκλεισε το στόμα του Λαοκόωντα...

... αλλιώς το άλογο σου ήταν καταδικασμένο.

Και αρνείσαι ακόμα να μ' ευχαριστήσεις;

- Ξεχνάς πως ο άνθρωπος δεν είναι τίποτα χωρίς τους θεούς;