Miracle Landing on the Hudson

Όλοι οι άνθρωποι ξέρουμε ότι θα πεθάνουμε.

Ποτέ όμως δεν σκεφτόμαστε ότι θα γίνει σήμερα.

Πάντα υποθέτουμε ότι θα υπάρχει το αύριο.

Θα υπάρχει ο επόμενος μήνας, ο επόμενος χρόνος.

Και ξαφνικά...

αυτή η υπόθεση δεν ίσχυε πια.

Ο Σάλι είπε «Σας μιλά ο κυβερνήτης. Πάρτε θέση για πρόσκρουση».

Δεν υπάρχουν πολλοί που έχουν ακούσει αυτά τα λόγια

και είναι εδώ να το συζητούν.

Και της είπα «Να κρατήσω το μωρό σου;»

Φώναζα «Προχωρήστε, μη σταματάτε να κινείστε.

Να βγούμε από το αεροπλάνο».

Λες στον εαυτό σου «Συμβαίνει στ' αλήθεια».

«Πρόκειται να πεθάνω».

Στέκομαι στην όχθη ενός ποταμού.

Υπάρχει ένας άντρας δίπλα μου. Δεν ξέρω ποιος είναι.

Κοιτάμε ένα αεροπλάνο να απογειώνεται.

Βγαίνει καπνός από τους κινητήρες.

Ρωτάω τι συμβαίνει και ο άντρας δίπλα μου απαντάει ότι δεν ξέρει.

Βλέπω το αεροπλάνο να χάνεται πίσω από τον ορίζοντα

και ξαφνικά σηκώνεται ένα σύννεφο καπνού.

Με τρόμαξε. Με ξύπνησε.

Εκείνη τη μέρα, θα έπαιρνα μια απογευματινή πτήση.

Σκεφτόμουν όμως συνέχεια το όνειρο.

Σκεφτόμουν συνέχεια «Δεν πρέπει να το κάνω, δεν πρέπει».

Ο υπάλληλος πήγε να πάρει την κάρτα επιβίβασής μου.

Δεν μπορούσα.

Συγγνώμη, δεν μπορώ.

Το όνειρο με είχε τρομάξει πολύ.

Γύρισα και απομακρύνθηκα. Μπήκα στο αμάξι μου και πήγα σπίτι.

Το βράδυ έβλεπα τηλεόραση.

Ήμουν βέβαιη ότι θα βάλω ειδήσεις και θα δω ότι κάτι είχε συμβεί.

Φυσικά δεν συνέβη τίποτα.

Οπότε σκέφτηκα ότι φέρομαι ανόητα...

και στις 15 Ιανουαρίου έφυγα από το σπίτι

για να πάω στο Λα Γκουάρντια.

Πηγαίνω στη Νέα Υόρκη κάθε μήνα.

Και πάντα παίρνω την πτήση των 17:00.

Εκείνη τη μέρα όμως αποφάσισα να πάρω την πτήση πιο νωρίς.

Ωστόσο ξέχασα τελείως ότι είχα κλείσει θέση στην πτήση των 14:45,

και ένας συνεργάτης μου

μου είπε «Θα αργήσεις. Δεν πρέπει να πας στο αεροδρόμιο;»

Πήρα τις βαλίτσες μου και μπήκα στο ταξί.

Είπα «Πρέπει να είμαι στο Λα Γκουάρντια σε 20 λεπτά.

Κοίτα να προλάβω. Μόνο μη μας σκοτώσεις».

Τον Ιανουάριο του 2009

η οικονομική κατάσταση στις ΗΠΑ ήταν άθλια.

Όλοι δυσκολεύονταν πολύ και ειλικρινά

όλοι ανησυχούσαν για την πορεία της χώρας.

Με απασχολούσε να γυρίσω σπίτι.

Λόγω του καιρού, φοβόμουν ότι θα καθυστερήσει ή θα ακυρωθεί η πτήση.

- Συγγνώμη. - Δεν πειράζει.

Ανησυχούσα που ο Μάρτιν έκανε check-in απέξω.

Δεν ήξερα τι θέσεις θα μας δώσουν...

και ήταν πολύ σημαντικό

να καθόμαστε όλοι μαζί στην πτήση για το Σάρλοτ.

Πολύ κρύο κάνει.

Θα ήμουν ο κυβερνήτης της πτήσης για το Σάρλοτ.

Η κακοκαιρία που μας καθυστέρησε

είχε πάει ανατολικά.

Στη Νέα Υόρκη είχε λιακάδα.

Δεν είχα ξαναπετάξει με τον Σάλι.

Δούλευε στη US Αirways 30 χρόνια κι εγώ 24...

και δεν θυμάμαι να τον είχα ξαναδεί καν.

Καταλάβαινες όμως ότι ήταν επαγγελματίας.

Αυτό απέπνεε.

Όταν ανεβήκαμε στο αεροπλάνο, καταλάβαμε ότι καθόμαστε χωριστά.

Η Τες θα είχε τον Ντέμιαν αγκαλιά...

στη θέση 19Ε

κι εγώ ήμουν στο 23Β.

Και η Σοφία ήταν στο 23Ε δεξιά μου, απέναντι στο διάδρομο.

Δεν ζήτησες να καθίσουμε μαζί;

Ένιωθα ότι ήταν δικαίωμά μου ως μητέρα

να καθίσω μαζί με το παιδί μου και τον σύζυγό μου.

Οπότε επέμενα πολύ

να γίνει αυτή η αλλαγή.

Συγγνώμη, πρέπει να αλλάξουμε θέσεις. Η κόρη μου κάθεται μόνη της.

Καθίστε και θα σας αλλάξω θέση μόλις απογειωθούμε.

Είναι τεσσάρων ετών.

- Να αλλάξει θέση με μένα. - Ευχαριστούμε.

Αυτό ήταν πολύ ωραία κίνηση.

Και αυτό ήταν κάτι πολύ κρίσιμο

για την επιβίωσή της εκείνη τη μέρα.

Η μητέρα του μωρού έμοιαζε λίγο αγχωμένη.

Της είπα να καθίσει γιατί ετοιμαζόμασταν για απογείωση.

Να βάλει τη ζώνη της.

Αυτό ήταν κάτι πολύ συνηθισμένο όμως.

Ευτυχώς είχαμε μόνο μία οικογένεια στην πτήση.

Σε εκείνο το σημείο είχα αρχίσει να νιώθω πολύ ταραγμένη.

Μάλιστα κάποια στιγμή σηκώθηκα

και θέλησα να κατέβω από το αεροπλάνο.

Συγγνώμη, πρέπει να κατέβω.

Συγγνώμη.

Η αεροσυνοδός είπε «Καθίστε».

Δεσποινίς, καθίστε τώρα.

Οπότε κάθισα...

και ο κύριος στα δεξιά μου

ήταν πολύ ευγενικός και με ηρέμησε.

Μήπως μπορώ να σας βοηθήσω; Έχω πέντε παιδιά κι εγώ.

Είχε την αμερικανική σημαία στο πέτο του.

Είχε πολύ κοντοκουρεμένα μαλλιά

και έμοιαζε να έχει αυτοέλεγχο.

Εντάξει είμαι. Σας ευχαριστώ όμως.

Cactus 1549, τροχοδρόμηση FBHE. Θα σας κρατήσω τρία λεπτά περίπου

για την απογείωση για Σάρλοτ.

Εκείνη τη μέρα

είχα βάρδια 15:00 με 23:00.

Πήρα την ενημέρωση, πήρα τους κωδικούς.

Τις συχνότητες που χρησιμοποιούσαμε. Και ανέλαβα το πόστο μου.

Cactus 1549, πάρτε θέση στον διάδρομο τέσσερα.

Cactus 1549, διάδρομος τέσσερα.

Έτοιμοι για απογείωση, Cactus 1549.

Ο Σάλι το ευθυγράμμισε με τον διάδρομο και είπε «Δικό σου το αεροσκάφος».

Δικό μου.

Αρχίσαμε να επιταχύνουμε στον διάδρομο.

Ο Σάλι έδινε τα συνήθη παραγγέλματα.

Περιστροφή 80V1.

Εγώ απογειώθηκα και αφήσαμε πίσω μας τον διάδρομο.

Έχω διαβάσει πληροφορίες για τα αεροπορικά δυστυχήματα.

Και συνήθως συμβαίνουν στα πρώτα 90 δευτερόλεπτα.

Οπότε έχω αποκτήσει τη συνήθεια να τα μετράω.

Και έτσι νιώθω πιο ασφαλής.

Ξεκίνησα να μετράω. Ένα δευτερόλεπτο.

Δύο δευτερόλεπτα, τρία δευτερόλεπτα.

Τέσσερα δευτερόλεπτα. Πέντε δευτερόλεπτα.

Και είχα φτάσει...

στα 80 δευτερόλεπτα. Ογδόντα ένα δευτερόλεπτα.

Ογδόντα δύο δευτερόλεπτα.

Ογδόντα τρία δευτερόλεπτα.

Και σκέφτηκα «Εντάξει, σχεδόν τελειώσαμε.

Σχεδόν τελειώσαμε». Και...

Το αεροπλάνο τραντάχτηκε

και έτρεμε. Δεν καταλάβαινα τι συνέβαινε.

Δεν μπορούσα να φανταστώ τι είχε συμβεί,

αφού ήμασταν σε ύψος 1.000 μέτρα ή κάτι τέτοιο.

Μην ανησυχείτε.

Αμέσως μετά αντιλήφθηκα μια μυρωδιά.

Υπέθεσα ότι ήταν φωτιά σε ηλεκτρικά κυκλώματα.

Έλεγξα πρώτα την κουζίνα στο πίσω μέρος.

Πήγα να καλέσω τις αεροσυνοδούς μπροστά με την ενδοεπικοινωνία.

Η ενδοεπικοινωνία δεν δούλευε. Αυτό δεν είχε ξανασυμβεί.

Μην ανησυχείτε. Μείνετε στη θέση σας.

Προχωρώντας έβαζα τα χέρια μου στα ντουλαπάκια

μήπως αισθανθώ ζέστη από τη φωτιά.

Δεσποινίς, καθίστε κάτω.

Θυμάμαι τον διπλανό μου να κοιτάζει έξω από το παράθυρο.

Και με κοίταξε και είπε

«Κύριε, νομίζω ότι θα πέσει ο κινητήρας».

Οπότε έλυσα τη ζώνη μου,

και πήγα στο παράθυρο.

Του είπα ότι έχω καλά και κακά νέα.

Τα καλά νέα είναι ότι δε θα πέσει. Τα κακά είναι ότι δε δουλεύει.

Ταξιδεύω πολύ συχνά.

Περνάω πολύ χρόνο σε αεροπλάνα.

Δεν είχα ξανακούσει ποτέ κάτι τέτοιο.

Κοίταξα έξω από το αριστερό παράθυρο

και είδα σπίθες να βγαίνουν από τον κινητήρα.

Και ξαφνικά σταμάτησε.

Και τότε επικράτησε ησυχία.

Απόλυτη ησυχία.

Στα 3.000 πόδια κοιτάζω έξω

και λίγο δεξιά και πάνω μας

βλέπω ένα σμήνος πουλιών.

Σοκαρίστηκα. Ήταν πολύ κοντά μας.

Πολύ κοντά μας για να μπορέσουμε να τα αποφύγουμε.

Μετά τα είδα να κατεβαίνουν και είπα ότι θα περάσουμε από πάνω τους.

Χάσαμε την ώση και στους δύο κινητήρες αμέσως.

Το ένιωθα να χάνει την ορμή του στον αέρα.

Και η ένδειξη της ταχύτητας μειωνόταν συνεχώς.

Τότε ήταν που έπαθα το σοκ.

Ξαφνικά το μυαλό μου θόλωσε και έβλεπα τον κόσμο μέσα σε ομίχλη.

Εκκίνηση κινητήρων.

Ο Σάλι ανέλαβε αποφασιστικά δράση.

Ενεργοποίησε τη βοηθητική μονάδα ισχύος.

Και μετά πήρε τον έλεγχο λέγοντας

«Δικό μου το αεροσκάφος».

Κατέβασε απότομα τη μύτη για να αρχίσει την ανεμοπορία.

Για να γίνει αυτό θυσιάζεις υψόμετρο για να κερδίσεις ταχύτητα.

Και σκέφτηκα ότι θα καρφωθούμε στο έδαφος.

Σκέφτηκα...

ότι πρέπει να πάρω τον άντρα μου, τον Ντέιβιντ.

Είναι πιθανό να πεθάνουμε.

Ήμουν στο πλυντήριο αυτοκινήτων.

Εκείνη ακουγόταν ανήσυχη.

Είπε ότι το υπήρχε πρόβλημα.

Να δεις που είναι όλα εντάξει.

Του είπα «Θα πέσει το αεροπλάνο».

Απογειωθήκαμε και χτυπήσαμε κάτι.

- Υπάρχει φωτιά. - Στάσου. Περίμενε. Είπες «φωτιά»;

Και τότε κατάλαβα ότι δεν ήταν απλώς το άγχος της.

Ξαφνικά αντιμετωπίζεις μια έκτακτη κατάσταση που δεν ελέγχεις καθόλου.

Προσπαθούσα να την ηρεμήσω και να μάθω τι ακριβώς συνέβαινε.

Αϊλίν;

Με ακούς;

Αϊλίν;

Κόπηκε η γραμμή όμως.

Την προηγούμενη μέρα η γυναίκα μου κι εγώ

περιμέναμε αποτελέσματα εξετάσεων για καρκίνο του μαστού.

Ήταν πάρα πολύ αγχωτική διαδικασία. Η αναμονή των αποτελεσμάτων.

Προσευχήθηκα και είπα...