Pina

Laster udaberria izango da.

Belarra sortuko da.

Gero uda dator,

belar altuak

eguzkia.

Ondoren udazkena dator,

hostoak lurrera

Orduan...

Negua.

Udaberria.

Uda.

Udazkena

Negua.

Momentu batzuetan,noski,

hitzik gabe uzten zaituzte.

eta gauzak zeharka aipatu besterik ezin duzu.

Hau da, ezin dut ezer egin

gauzak gogoratu bakarrik.

Eta hor dator berriro dantza.

Pina margolaria izan zen...

Eta hark beti zalantzan jarri gintuen.

Horrela margoa izan ginen,

haren imaginak pintatzeko.

Adibidez, aipatzen zen:

"ilargia"?

Nire gorputzez irudikatzen nuen hitz hori.

Pinak ikusteko eta sentitzeko.

Nik Müller kafean dantzatu nuen.

Denok begiak itxita gaude.

Berriro egin genuenean,

nik ezin nuen sentitu berria balitz bezala

niretako hain inportantea zela, ezin nuen sentitu.

Bat-batean konturatu nintzen

alde handia dagoela

betazalak itxita,

behera begira, edo horrela.

Horrek aldea markatzen du.

Sentimentu egokia berehala agertzen zen.

Ikaragarria zein inportantea den.

Ñabardurarik txikienak inporta du.

Hizkuntza oso bat da.

irakurtzen ahal den zerbait.

Lan hau...

bi astetan garatu dugu, Dominique!

Dena ziztu bizian zebilen.

Ikaragarria nola gorpuztu zen ideia.

aulki parea eta mahai bat.

Gogoan dut Pinaren oso ohikoa zela.

- Orduan, danba, aulkiak. - Horrelaxe.

Orduan, danba, Rolfek aulkiak mugitu zituen,

eta lanaren berezko protagonista bihurtu ziren.

Ederra!

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10. Banoa!

Kazuo Ohnok ere utzi gintuen

ez oso aspaldi.

Gogoan ditut Pina eta biak hor

elkarrekin dantzan...

laino batetik bestera jauzika.

Pinak oso begi indartsuak zituen.

Inork ez nau horrela irakurri.

Izan nahi izan zuen guztia

begirada haren azpian desagertu zen.

Haren lekuan, zerbait ikusi zuen.

Nik beldurra nuen,

artean ez nekielako.

Nor izan zen Pina?

Indarra eta ahuldadea nahasi zituen.

Pinak lortu zuen betiko izatea

entzunez, begiratuz, aztertuz

eta bere muga guztiak gaindituz.

Beraz, etxe bat balitz bezala irudikatzen dut,

altxorrez betetako ganbara batekin.

Pinak ez zuen dantza egiten.

Beti ahazten zituen mugimenduak.

Ez genuen hura gabe egin nahi.

Pina sartu zen lanean nahi zuelako...

Baina egia da.

Askotan esan nion dantza egiteko.

Bestela jendeak ezin zuela eszenatokian ikusi.

Ez nuen inoiz Cafe Müller dantzatu nahi izan.

Pinak bere zatia dantzatzeko esan zidanean

Baietz esan nion.

Baina ez nuen inoiz ikasi.

Nik nahi nuen hark dantzatzea beti.

Askotan ikusi nuen Cafe Müller dantzatzen.

Nik hark bezala sentitu nahi nuen.

Urdaian zuloa balu bezala mugitzen zen.

Hilda egon eta berpiztu balitz bezala.

Ni eszenatokian nagoenean

Pina irudikatzen saiatzen naiz.

haren minean,

baita haren indarrean ere.

eta haren bakardadean.

Askotan

dantzatu nuen Cafe Müller Pinarekin

eta haren ilea, bizkarra, besoak ikusten nituen

hark bazekien, begiak itxita ere,

gu non-zertan ginen.

Hark dena ikusten zuen.

Begiak itxita ere.

Beti dantzan eta barrez.

Beti elkarrekin