When the Cat Comes (Az prijde kocour) (Až přijde kocour)

Národní filmový-archief uit Praag presenteert

DE CASSANDRA-KAT

Met

Scenario

Muziek

Montage

Decorbouwer Kostuumontwerper

Cinematograaf

Regisseur

Er was eens...

Dit is echt gebeurd.

Naar het veranderende leven kijken

is altijd leuk en vermakelijk voor iemand die van mensen houdt.

Je hoeft alleen maar vanaf een bepaalde afstand te kijken,

maar niet van heel ver. Niet zo ver als astronauten.

In hun staat van gewichtloosheid

kunnen ze nauwelijks zien wat er echt aan de hand is.

Maar vanaf een nederige toren boven een nederige stad

kan men

zowel tragedies

als overwinningen waarnemen.

Laten we maar eens kijken naar wat er in de stad gebeurt.

Hier zouden we 5 kinderwagens moeten zien. Oh, er zijn er al 6!

We blijven ons voortplanten. We zijn niet te stoppen.

Niks aan te doen.

Daar lopen toeristen van de boerencoöperatie.

Ze komen altijd tijdens de oogst,

om onze Renaissance-gevels te bewonderen

en om kwaad te spreken over ons bier.

Dit is onze verkeersspecialist.

Kijk hoe hij een ongeluk zou kunnen veroorzaken.

Gelukkig schenkt niemand hem aandacht.

Oh, Franta de Plank.

Of de Buis. Afhankelijk van waaraan hij op dit moment aan het sleutelen is.

Zuzanka blijft de hele dag door tekenen. Net zoals de kleintjes.

Jindriska,

Kun je me horen? Waarom teken je in het blauw?

Ik heb geen andere kleur, oom Oliva!

Waarom niet? Zelfs Picasso had een blauwe periode.

De snelle roddelverspreider.

Ze springt zo, om door de ramen van de mensen te kunnen kijken.

Dit wil ze zien. Deze twee zijn niet getrouwd.

Ze zou wel heel graag willen trouwen. Het is haar flat.

De manager en zijn vrouw lijken iets te vieren te hebben.

Zal wel niet zo belangrijk zijn. Ze drinken niet veel.

Tenzij het de boekhoudkundige controle

van de provincie is, misschien?

Nee, dan zouden ze grotere glazen gebruiken.

En hier komt kleine Joska met zijn vader, Janek.

Hij doet alsof hij reuma heeft, maar hij heeft eigenlijk gewoon dorst.

Vervoert Franta nu bakstenen?

Hier doen ze nog steeds aan boekhouding.

Janek werkt. Dat kan niet! Is hij ziek?

Nee, hij doet zoals gewoonlijk. Nu heeft hij weer pijn.

Marjanka zal hem helpen. Ze is een goede vrouw.

De moeder van het kleine meisje met de blauwe verf.

Ik weet nu niet meer of ze een weduwe of een alleenstaande moeder is.

Maakt het wat uit?

Laten we niet uitweiden over formaliteiten.

Dat is onze Janek.

En dit is de vrouw van Robert, arme jongen.

Ik begrijp niet wat hij leuk vindt aan haar.

Als je het niet wil, zeg het dan.

Er is nog tijd.

Ik had gelijk. Ze komen uit de provincie, met een Tatra 603.

Alles is in orde. De boekhouding, de glazen...

En dat is voor de bestuurder.

Dat is geregeld.

Zodra ze hem naar huis brengen, wordt hij meteen beter

en gaat hij spoedig weer naar de kroeg.

Franta alweer? Wat hangt er om zijn nek?

Een grote onderscheiding uit het buitenland?

Hoi!

Als hij niet wat rustiger aan doet, werkt hij zich nog dood.

Ik kan hier niet naar kijken. Het lijkt wel een operette,

maar als hij niet tot bezinning komt, wordt het een tragedie.

Zal je altijd van me houden? Tot we sterven?

- Ik moet gaan. Ze hebben niet... - Niet doen!

- Prachtig! - Wat een schot, hè, schat?

- Moordenaar. - Moordenaar, ik? Idioot.

Waarom doe je dit? Ooievaars zijn een beschermde diersoort.

Ik weet het, Marjanka, maar ik heb een speciale vergunning.

Wacht tot je ziet hoe we het opzetten.

Ze weet dat ik het niet voor mezelf doe.

Waar staat onze stad bekend om?

Voor zijn museum vol opgezette dieren.

Kameraad en leraar, wat zou onze stad zijn zonder dat museum?

We zouden geen verzameling rariteiten hebben.

Je moet begrijpen

dat een dier het beste leermiddel is dat er is.

Lesgeven met lijken! Ik heb het niet over jou.

Geen enkel levend dier is zo levendig

als een voormalig levend wezen dat we opgezet hebben.

Jullie zijn nog steeds moordenaars.

Ze houden gewoon niet van open vleugels. Gelukkig hebben wij die niet.

Luister, Mr Oliva, hou de zak vast en spreek voor jezelf.

Niemand anders dan jezelf, begrepen?

Dat is het moeilijkste om te doen.

Kom op, voortmaken!

Terug naar jullie werkstations.

Wacht even, ik werd opgehouden.

Maak je geen zorgen, je krijgt ook wat.

- Deze strook moet gemaakt worden. - Natuurlijk, ik zorg ervoor.

Zet dit weg, kameraad.

Oh, dat zal ik doen. We krijgen onze Marenka weer helemaal glanzend...

Olda!

- Waarom kan je niet... - Alsjeblieft.

Ga gewoon!

Wat een domme jongen, mijn Olda, toch?

Onzin, jouw jongen is erg slim.

- Hij heeft gewoon wat begeleiding nodig. - Dat is moeilijk,

aangezien ik weduwnaar ben.

Met Robert als zijn leraar, heb ik wat meer...

Luister, Robert, je meerdere een moordenaar noemen in het openbaar,

is nauwelijks opbouwende kritiek.

- Of wel? - Nou...

Weet je, ik hoop je nog steeds op het juiste pad te krijgen.

Want er is maar één juist pad, net zoals er maar één waarheid is, toch?

Vooral als het jouw waarheid is.

Mijn waarheid? Bedoel je dat we allemaal onze eigen waarheid hebben?

Wat voor idee is dat, jongeman? Wees voorzichtig!

- Excuseer me, kameraad en directeur. - Alstublieft.

Naar rechts, kameraad leraar.

- Pardon? - Ik zei "naar rechts".

Naar rechts.

We zeggen altijd dat het mooiste ding in de wereld wat is?

- Joska? - Vriendschap.

En dan?

Eerlijkheid.

En wat nog meer? Olda?

- Niet buigen voor andermans wil. - Niet buigen voor andermans wil.

Daarmee ben je een goede burger van onze stad.

Juist.

Nu zal ieder van jullie opschrijven of tekenen

wat hij wel of niet leuk vindt aan onze stad

of wat hij zou verbeteren.

Vooruit, aan de slag!

Ik weet dat je naar me kijkt maar wat kan ik doen?

Ik had de auto nodig en toen had ik geld nodig voor benzine.

En ook iets voor moeder.

Als ik de klant dien zoals het hoort

en als ik de staat niet geef wat ik 'm moet geven, dan ga ik de gevangenis in.

Als ik de staat geef wat 'm toebehoort en van de toeristen steel,

dan ga ik ook de gevangenis in.

Ze leren ons op school

dat de mooiste dingen in de wereld vriendschap en eerlijkheid zijn.

Maar sommige mensen vertellen niet de waarheid...

Ik hou niet van mijn vader, maar dat ga ik niet opschrijven,

want anders gaat hij mij slaan.

...komt niet overeen met onze verwachtingen.

Het is daarom noodzakelijk om zeer strikt te zijn

over het morele aspect van de zaak...

Het morele aspect van de zaak...

Heb je dat opgeschreven?

Omdat onze verwachtingen...

omtrent de zaak... Kom binnen!

niet op gelijke hoogte staan...

Altijd zo hardwerkend, Julinka.

Karel, sluit je ogen.

Ruza, doe niet zo gek.

Oh, dat is geweldig! Uitstekend!

Dat is absoluut perfect!

Je bent een kunstenaar, kameraad en directeur.

Deze kameraad heeft mij geholpen.

Nee, ik heb alleen de technische dingen gedaan.

Meneer de directeur heeft volledig het artistieke gedeelte gedaan.

Ieder doet waar hij goed in is. Kom hier in een cirkel staan, alsjeblieft.

- Zodat de illusie perfect is. - Bedoel je zo?

Het is alsof hij leeft.

Kinderen, vandaag zullen we onze inspiratie halen uit de realiteit.

Kameraad Oliva hier zal dienen als jullie model.

Als jullie 't echt willen,

kan ik een verhaal vertellen.

Over hoe u verliefd werd.

Over uw tijd als zeeman en over het scheepswrak.

Het gaat over de liefde...

en gevaar. Ja, waarom ook niet?

Dit zijn de twee dingen die van een gewoon persoon een held maken.

In die tijd droomde ik ervan om een held te zijn.

Ik was toen nog jong en knap.

Nu ben ik niet jong meer, knap nog wel.

Waarom lachte je niet, Helenka?

Omdat u knap bent, oom Oliva.

Dank je, Helenka.

En noem me geen oom.

Ik was tweede stuurman,

op een Grieks schip.

We vertrokken op een prachtige dag. Alles was in orde.

Maar toen we voorbij de Kaap der Wanhoop...

Het heette toen zo. Nu is het Kaap de Goede Hoop,

omdat alles nu beter is.

Toen we de Kaap passeerden, brak er een storm uit.

Een verschrikkelijk onweer, dat wel 3 dagen en 3 nachten

liet zien wat het allemaal kon.

Het schip en ik deden alles wat we konden. Alleen de kapitein niet.

Dus we vaarden tegen een rif en leden schipbreuk.

Natuurlijk...

werd ik de volgende ochtend wakker op een strand

en wist ik niet hoe ik daar gekomen was.

Er was niemand in de buurt. Alleen kratten en wrakstukken.