Hôtel Terminus: The Life and Times of Klaus Barbie

We hadden een nieuwjaarsfeest, bijna 15 jaar geleden.

Het was een gezellig feest, er was wijn en zo.

Barbie zat aan het hoofd van de tafel.

En toen ik zei: 'Die schoft van een Hitler'...

...had het idealisme van de Duitse jeugd verraden...

Sprong hij op, helemaal woedend...

En schreeuwde...

'In mijn aanwezigheid zegt niemand iets tegen de Führer!'

En hij werd helemaal rood in zijn gezicht.

Het was alsof er iets in hem ontplofte...

Iets waar hij echt in geloofde. Echt bekrompen, geen discussie mogelijk.

De Führer was nummer een en ik weet zeker dat hij in zijn cel in Lyon een klein...

Heeft hij een foto aan de muur? - Geen idee.

We moeten hem er een sturen met Kerstmis.

HOTEL TERMINUS Klaus Barbie - His Life and Time

A film by Marcel Ophuls

Barbie's leven interesseert me niet.

Wat me interesseert, is wat er uit zijn proces komt.

Iemand veroordelen na 40 jaar, hoe dan ook...

Ik weet het niet, ik heb er geen mening over.

Na 20 jaar verjaren misdaden.

Dus 40 jaar vind ik veel...

De zaak-Barbie zorgde voor veel gepraat in Lyon,

toen hij net was teruggebracht,

maar toen er niets gebeurde, raakte men er verveeld mee.

Ik kan het niet uitleggen, ik ben niet wraakzuchtig.

Bovendien was mijn familie nooit rechtstreeks getroffen...

door deportaties of arrestaties.

Het is niet juist dat iemand die zulke gruweldaden pleegt,

aan berechting ontsnapt.

15 familieleden van mij werden gedeporteerd.

Slechts een kwam terug.

Waaronder mijn grootmoeder, die 82 was.

Op haar leeftijd nauwelijks een bedreiging voor het naziregime.

Ik was jong. Voor ik bij het verzet ging,

was ik piccolo in Hotel Terminus.

O ja? - Ja.

De Gestapo zat daar. Het was het Duitse hoofdkwartier.

Allemaal hoge pieten, allerlei wilde feesten...

Maar Barbie, daar had ik nooit van gehoord.

Ik was nog jong, een jaar of 15.

Had je een uniform? - Ja.

Zoals alle piccolo's.

Gaven de Duitsers goed fooi? - Ja.

Waren ze vrijgevig? - Zeker.

De Italiaanse Commissie ook.

Ze waren vrijgevig, maar we belazerde ze ook een beetje.

Tot dan hadden ze geprobeerd over te komen

als mensen die... beschaafd waren.

Maar in '44 beseften we dat de 'beschaafden'

zich als barbaren hadden gedragen.

Duitse volksliederen

'Kende u de kinderen van Izieu?'

De Joodse kinderen? - Ja.

Ja, ik herinner me ze. - Echt waar?

Barbie was echt een brute man. - Heel joviaal.

Hij was een sadist.

'Een man die resultaten boekte en meedogenloos was.'

'Beangstigend.'

Hij was ervan overtuigd dat hij de beste inlichtingenofficier was.

Ik had nooit de indruk dat hij echt schuldig was aan wreedheden.

'Ik herinner me deze vrij kalme man, '

'die plotseling begon te schreeuwen.'

Een verzoek om afgifte van een einddiploma

voor Klaus Barbie.

Staatliches Friedrich-Wilhelm Gymnasium in Trier.

Ik verzoek toestemming om mijn eindexamen te doen, Pasen 1934.

Ik meen met enige trots te kunnen wijzen op mijn studie

en vraag daarom om getoetst te worden in dat specifieke vak.

Let alstublieft ook op mijn religieuze overtuigingen.

Net als mijn moeder ben ik een echt kind van de Eifel.

Het strenge landschap

waarvan de vulkanische oorsprong weerspiegeld wordt in het ernstige karakter

van allen die er zijn opgegroeid.

Mijn vader was onderwijzer, mijn moeder was onderwijzer.

Er kon weinig twijfel bestaan over mijn eigen plannen voor hoger onderwijs.

'Als Sonny naar Udler kwam,

zou ik hem binnenlaten, altijd.'

Ik heb niets slechts te zeggen over Sonny.

Je bedoelt Klaus? - Ik zeg Sonny, sorry.

Was dat zijn...? - Zo noemden we hem.

Zo noemden jullie hem? Was dat zijn bijnaam als kind?

Ik zou nooit de deur voor Sonny sluiten.

Hij kwam vaak bij ons thuis.

Mijn moeder zei dan: 'Sonny...'

'Ga zitten en eet met ons.' Ze voelde zich vereerd als hij bleef.

Omdat hij de zoon van de onderwijzer was?

Ja, maar het steeg hem nooit naar het hoofd, nee.

Hij kwam bij alle boerderijen langs.

Het kon hem niet schelen waar hij at.

De onderwijzer was prima als hij nuchter was.

'Als hij nuchter was, was hij een goede onderwijzer.'

Maar als hij dronken was...

Wat dan?

Dan verloor hij de controle.

Hij pakte gewoon een liniaal en sloeg om zich heen.

Zijn moeder, zou je kunnen zeggen, was een heilige naast hem.

Ze deed niets anders dan bidden en werken.

Een braaf boerenmeisje uit Maehren.

Klaus had een broer. Waar is hij op deze foto?

Daar is hij. - Daar?

Hij was niet helemaal goed. - Hoe bedoel je?

Hij was een beetje... gestoord.

Hij was niet helemaal bij, zijn geheugen...

Hij lachte, weet je...

Hij was een beetje traag? - Ja.

Het was beter dat hij stierf.

'Als hij al die kinderen naar de kampen stuurde, '

dan kan ik dat niet vergeven.

Maar afgezien daarvan, blijf ik bij wat ik zei.

In Udler was hij een fatsoenlijke jongen.

Daar is Barbie. - In die hoek?

'Ja, je kunt niet anders dan je afvragen, '

"Wat is er geworden van die jongen die ik ooit kende...'

'als een heel charmante klasgenoot?'

Was hij niet teruggetrokken? - Hemeltje, nee.

Barbie was het type...

Er zijn leiders in elke klas.

'Hij was precies dat, een echte leider.'

Vreemd... Hij was goed in alle vakken.

Ik denk dat hij cum laude slaagde.

Het lievelingetje van de leraar? - Helemaal niet.

Ik vind niet dat een politieman die mensen zoveel pijn doet, een goede politieman is.

Hij was meer de bruut en de sadist.

Barbie was niet het type dat aan marteling moest doen.

De afgevaardigde van generaal De Gaulle in handen hebben...

en Barbie hem laten vermoorden, was te dom voor woorden.

Hij was een bekwaam en professioneel type.

En professionals doen niet aan dat soort dingen.

Barbie arriveerde kort daarna,

en hij begroette me met een klap van zijn wapenstok.

Zijn reputatie van wreedheid werd bevestigd door Raymond

die me vertelde wat er gebeurde.

Hij zag eruit als een gewone man.

Ik heb een litteken op mijn voorhoofd.

Hij spleet mijn voorhoofd open met zijn vuist.

Later, voor de lol,

sloeg hij mijn hoofd tegen de hoek van zijn bureau.

Als het bloed opdroogde, deed hij het weer.

Ik begon dat te vrezen.

Hij hield gewoon van pijn toebrengen.

Het kon hem weinig schelen wat hij vroeg.

Wat me het meest trof, afgezien van de klappen, bedoel ik,

wat me echt verbaasde,

was het plezier dat hij haalde uit die afranselingen.

Ik weet niet welke neigingen hij later ontwikkelde.

Misschien waren het aangeboren neigingen die aan het licht kwamen

door zijn positie.

'Heeft u gehoord dat Klaus Barbie hier op school heeft gezeten?'

Dat kan niet. Dat is vast een gerucht.

Een gerucht? - Ja.

Dat moet wel.

'Pater, denkt u ook dat het een gerucht is?'

Ik wil alleen vragen... we zijn een beetje bezorgd...

omdat u filmt op prive-terrein.

Ik wil graag weten wie u bent.

'We maken een film over Klaus Barbie.

U weet toch dat hij hier op school zat?' Nee, dat wist ik niet. Het is nieuw voor mij.

Ik zou priester worden...

tegen de tijd dat we afstudeerden... - Ja?

Maar om diepgewortelde redenen werd ik het niet.

'Dus ging ik het leger in.'

'Hij zat ook bij de Katholieke Jeugd. Hij was erg vroom.'

'Hij was een kostschooljongen op het seminarie.'

Hij moet destijds priester hebben willen worden.

Later woonde hij met zijn moeder in Trier.

Ik was daar een keer. Zijn moeder nodigde me uit voor koffie.

Ik maakte er zelfs mijn huiswerk.

Bij wiskunde moest hij me helpen.

Hij was beter? - Ja.

Het jaar 1933 was een grote en vreugdevolle oproep aan ons vaderland.

Maar ook een tragedie voor mijn familie.

Mijn enige geliefde broer stierf in juni.

Een paar maanden later verloor ik mijn vader.

Onze grote nationale revolutie heeft mij aangetrokken,

zoals iedere ware jonge Duitser...

in haar ban.

En zo heb ik vandaag het voorrecht te dienen als een klein maar actief lid...

van de familie van onze Führer.

Ik wou dat ik een kip was

die soms maar hoeft te werken.

Elke dag een ei, meer niet.

De Heer zegene onze kerk

en ons geliefde Duitse vaderland.

'Wij hebben een Duits theater, Duitse film,

Duitse kunst, Duitse literatuur,

Duitse muziek en Duitse radio.'

Het punt dat vaak tegen ons werd ingebracht

dat Joden nooit uit onze cultuur verdreven konden worden,

omdat er zoveel zijn,

dat ze onmisbaar zijn, wordt schitterend weerlegd.

Het risico om crimineel te worden in een beroep als de Gestapo,

is behoorlijk groot, nietwaar?

'Ik weet niet of hij dat besefte toen hij voor het eerst

zijn SS-uniform aantrok.'

Dat is heel typerend voor het karakter van Klaus Barbie,

dat hij respect kreeg.

'Voor hem was er een jongen die Frosch heette.'

Iedereen had een hekel aan hem. Uitpuilende ogen, een nare kerel.

Hij werd in elkaar geslagen als hij kwam aanzetten met nazileuzen.