Darkling (Мрак)

СПОРЕД ВИСТИНСКА ПРИКАЗНА

Почитуван претседателе,

седам под масата во црна темница и многу ми е страв.

И да смеам да запалам свеќа, ќе осветли само мало место наоколу.

Се друго ќе остане во темница.

Толку е голема силата на нашава темнина.

МРАК

Тато, што е тоа?

Не излегувај.

Милутин... што е?

-Мамо, што се случило? -Остани таму!

Тато!

Тато!

Оди по клучот!

Чекај...

Чекај...

Здраво. Милица, што се случи?

Оди горе.

-Оди кај Милутин. -Милица оди?

Чекај.

Дај ги тука. Сега! Да го видат ова!

Качи се!

-Милутин... -Дојди.

Да видиш.

Гледај го ова.

Ќе чекате дури не убијат и нас? Мртво ли е?

-Смири се, Милутин. -Немој ти мене!

Не гледај тука. Гледај таму!

Таму! Ако не го гледаш, ќе ти покажам!

Дојди тука! Веднаш!

Гледај го ова. Гледаш?

Баш тука. Го гледаш ова?

-Не. -Погледни подобро! Еве.

Земјава тука е згазена.

Ова е трага од чизма.

Разбираш? Гледаш сега? Трага од чизма.

-Не сме спиеле цела вечер. -Ќе фотографирам.

-Ќе напишам извештај, во базата. Добро? -Извештај?! Ме слушаш ли?

Станува полошо секоја вечер!

Сакам да зборувам со командантот!

-Милутин, извештај прво. -Што да известиш?

Што е со мојот исчезнат син? И мојот зет?

Колку извештаи си напишал?

Кога ќе си одиме од тука?

Кога ќе се врати татко ти, душо.

Се што ве интересира се извештаи!

Што ќе е со мојата крава кога и го нема телето?

Фамилијата ми ја храни!

Ќе прекине да дава млеко сега! Слушаш ли?

Милутин, ќе го средиме тоа во команда.

Нема потреба. Тие веќе го средија.

Не ви е гајле дали живееме или умираме тука.

Само ви е гајле за извештај!

Зошто не се јави?

Не работи телефонот. Нема батерија. Нема струја.

-Чао, Лука. -Чао, госпоѓице.

Немавме време вечерта.

Можам да го наполнам телефонот во кампот.

Ќе одам да го земам.

Сакам да организирате ноќна стража тука!

Да видите како живееме тука, во темницата! Разбираш?!

Останувам тука додека не ми го најдете синот! И нејзиниот маж!

Влези.

Донеси и жица, за оградата.

-Благодарам. -Нема проблем.

Морицио!

Зошто не ја собравте Анџелија? -Рекоа во базата, не треба.

-Што не треба? -Да земеме некого.

Седи таму.

Лука!

Може музика?

-Каде е Анџелија? -Не ја зедоа.

Ни изчезна прасето синоќа.

Дај ми ја твојата свирка.

-Добро утро, Живан. -Добро утро.

Добро утро.

Добро утро.

-Добро утро, Живан. -Добро утро.

-Добро утро, деца. -Добро утро.

Добро утро, душо. Добро утро.

Живан спремил свеќи да однесете дома.

Ставете си ги во торбите веднаш.

Деца, денеска имаме специјална задача.

Многу е важна, мора да дадеме се од себе.

Ќе пишуваме есеј на тема "Мојот живот во Косово".

Му пишувате на претседателот, па мора да водите сметка на правописот.

Најдобриот есеј ќе биде прочитан во Обединетите нации.

Не сакаме да се посрамотиме.

Не заборавајте да го напишете датумот.

Сакам да пишувате за вашите чувства,

како живеете и што ќе правите во животот.

Милица, ти имаш многу да кажеш

зошто се отсели од своето село.

Мислам дека тоа треба да се знае.

Ова е шанса да ја претставиме нашата страна.

Немаме многу прилики да зборуваме за како живееме тука.

Дека нашата Анџелија и нејзината фамилија заминаа од тука.

Како многу други што го напуштија местово претходно.

Можеби ова ќе помогне да не заминуваат повеќе

и тие што заминаа еден ден да се вратат.

Имам единаесет години.

Живеам во Косово.

Но, не во куќата во којашто се родив.

Таа куќа беше во друго село и направена од цигли.

Имавме вода и купатило.

Таа куќа беше запалена, па тато, мама и јас се преселивме тука, со дедо ми.

Од Велигден, струјата ја снемува секој ден.

Не можеме ни да ја наполниме телефонската батерија.

Едвај спиеме навечер.

Луѓето тука живеат во голем страв.

Власта што е задолжена за нас

вели да не се грижиме, бидејќи тие не чуваат.

Ни дадоа свирчиња да свириме во случај на опасност.

Мојот најдобар другар Милош ги измени нашите свирки.

Сега звучат како косови.

Има многу косови во овие шуми.

Така, можеме да комуницираме додека другите мислат дека пеат птици.

Но, што е поентата на свирките?

Свирките не можат да не заштитат од страв.

Никој не може.

Има само шест деца во ова училиште, по тоа што се случи во март годинава.

Сите други си отида.

Другите ќе преземат понатаму.

Моето време како командант тука е завршено.

Господе, имај милост и спаси ги децата кои се уште се со нас:

Милица, Наталија, Ружица, Радован, Смилјана, Милош.

И сите наши живи родители,

Марта, Јелица, Вукица, Милутин, Лазар, Илија, Игор,

како и мртвите и изчезнатите,

и дај им одмор, Господе, на душите на своите слуги.

И прости им ги сите престапи и дај им го Твоето царство на Небесата.

Моите решија да си одиме.

Мама не може веќе да издржи.

Ни мојата не може. Но, мора да го чекаме тато.

Каде одите? -Некаде во Србија.

Ние немаме каде да одиме.

До куќата на Смилјана, нашата е следна.

Наталија, твојата куќа е најблиску до црквата. Милош, кажи им.

Мама и јас остануваме.

Ако сите останеме, ќе мораат да помогнат.

Мора да сме сложни.

Добар ден.

Што на светот те донесе тука, Благоје?

Немој така, Милутин. Дојдов да помогнам.

Како можеш ти да помогнеш?

Знам се што се случи. Донесов жица за оградата.

Пушти не внатре, ќе објасниме се.

Милутин, мораш да останеш тука!

Мислиш дека твојата бедна жица ќе направи луѓето да останат?

Потребен ни си тука! Не можеш да си одиш! Здраво.

Дојди ти да живееш овде!

Ќе бидеме заедно, ќе биде добро, слушај ме!

Еве...

Повели. Наполнета е. -Благодарам.

Влези, те молам.

Смеам?

Може кафе, Вукица? -Се разбира. Седни.

Милутин, се уште ги бараме твоите.

Без грижа, твојот случај ќе се реши.

КФОР не може ништо да стори.

Треба да помине година од денот кога изчезнаа

да се прогласат за мртви.

Ќе биде наскоро. -Толку бргу?

Слушај...

Ова е од општината.

Ни даваат на сите за прва помош.

А ова ти е од мене. За детето.

Чекај...

Ти треба нешто друго?

Убиено ми е телото, човече! -Па ќе ти купиме крава!

-Кој ќе ја купи? Ти? -Владата.

Не гледаш дека не можеме ни до тоалет да одиме?! Ќе не убијат сите!

Не оди тоа така.

Италијанците се тука да не заштитат.

Не зборувај глупости.

На ќерка ми куќата беше запалена.

Кој не штити?

Одлично.

Благодарам.

Вукица...

Батерии за радиото. -Благодарам.

Ќе го направиш?

Колку е часот?

Шест часот и девет минути.

Шест часот и девет минути.

СРПСКО-ИТАЛИЈАНСКИ РЕЧНИК

Дали конечно ќе и кажеш?

Не можам. Ти кажи и. -Јас?

Очекува од тебе да чуе. Не од мене.

Благодарам.

Благодарам.

Жешко е!

Одлично кафе! Тоа што јас го купив?

Извонредно. Навистина одлично.

Денеска има ли струја?

Што беше тоа, Милутин?

Ве уплаши тоа, нели? Сте нашле ли некој таму?

Живееме вака цело време. Ни фрлаат камења дури и кога сте тука!

Поради овој камен, ќе останете цела ноќ.

Ако не штитат, како што велиш, кажи им да останат ноќва.