Hitler - Never Heard of Him (Hitler... connais pas)

Deze film pretendeert niet een panorama van de huidige jeugd te zijn.

Het focust enkel op elf jongeren…

…die twintig jaar zijn, of twintig worden in 1963.

Elf personages, dat is alles… Gekozen met als doel…

…een performance en niet een onderzoek.

Ze zijn allemaal op de hoogte van het beoogde resultaat…

…en gingen akkoord om individueel hun woord te doen voor de camera.

De montage brengt de personages dichter bij elkaar…

…maar ze hebben elkaar nooit ontmoet tijdens de opnames.

Ze komen uit verschillende milieus en praten voor zichzelf.

Ze pretenderen geen woordvoerders te zijn.

Natuurlijk, er zijn ook anderen…

STILTE

Stop.

Stuur daar maar heen.

Gaat het? -Ja, hoor.

Leg er maar een dubbele op.

Niet te moe?

Nee. -Fijn.

Wilt u uw lippen bevochtigen?

Bedankt.

Hallo Godley?

Hoort u mij?

De opname begint zo.

Stilte alstublieft.

Beaumont-sur-Sarthe.

Dat is een dorpje met 2.000 inwoners.

Er zijn twee filmhuizen en een danszaal.

Soms is er een kermis.

We hebben een groot huis.

Het ligt aan de doorgaande weg.

We wonen er goed.

Er is een slaapkamer voor de meisjes en een voor de jongens…

…een voor m'n ouders.

De huur krijgen we maar moeilijk rond.

Ze kwamen me halen in het huis van arrest…

…en brachten me naar een kantoortje.

Een sociaal werkster stond me te woord.

Ze was best aardig.

Wat ik het leukst vond…

…was dat er een pakje sigaretten op haar bureau lag.

Ik was er al twee dagen…

…en had twee dagen niet gerookt…

…dat verheugde me echt.

En toen stelde ze me een paar vragen…

…en vroeg ze of ik wilde antwoorden.

Toen heb ik alles verteld.

Echt alles, m'n hele leven…

…alles wat ik over m'n leven wist…

…en dat van m'n ouders. Ik heb haar alles verteld.

Ik ben grootgebracht door m'n ouders…

…in een eenkamerwoning.

Er was niet veel ruimte en…

…we waren met z'n vijven.

We hadden geen water of gas, alleen elektriciteit.

Echt handig was dat niet.

Overdag ging het wel, dan was er niemand thuis.

Maar 's avonds, als alle bedden waren opgemaakt…

…dan kon je niet meer lopen in het huis, het was echt klein.

En…

Ik had een bed op de grond om te kunnen slapen.

Ik heb het familiebedrijf wel eens laten zien…

…aan buitenlandse klanten, veelal Amerikanen…

…of aan studenten.

Ik heb enige technische kennis wat betreft…

…de fabriek vanwege m'n technische studie.

Dat verbaast de arbeiders…

…want ze kennen m'n precieze rol niet…

…en dat komt omdat ik die nog niet heb.

Maar het gaat altijd vlekkeloos.

We zijn met tien kinderen.

Het is moeilijk de eindjes aan elkaar te knopen

Ja, mama ontvangt bijstand, maar dat voldoet niet.

Mama onthoudt zich altijd…

…om ons goed op te voeden, zonder dat er iets ontbreekt…

…maar het was zwaar.

M'n pa zorgde ongeveer één keer per jaar voor ons, met kerstmis.

Als we thuiskwamen met onze rapporten was het altijd ruzie…

…maar daarna vetrokken we op wintersport en was het weer vergeten.

's Ochtends stond m'n moeder altijd op hetzelfde tijdstip op als m'n vader.

Dat was de routine, we waren eraan gewend.

Ze stond op, ruimde de bedden op…

…zodat we weer door het huis konden lopen.

Anders kon je echt niets doen.

Misschien dat ik ooit een familiebedrijf overneem.

Maar dat weet ik nog niet zeker.

Ik wil hoe dan ook gaan werken…

…met m'n vader.

M'n vader werkt voor de spoorwegen.

Hij werkt op het spoor, dat het spoor goed werkt.

Hij verdient maandelijks grofweg 40-42.000 frank.

M'n vader houdt van m'n moeder, ja.

Ja, ze zijn gelukkig samen.

Ze hebben vrijwel nooit ruzie, dat komt zelden voor.

En als ze ruzie hebben, is dat meestal vanwege m'n broers en zussen.

Er hoefde maar iets niet goed te gaan…

…of dat was aanleiding voor m'n vader om te schreeuwen.

M'n vader is nerveus, heel nerveus zelfs.

Hij schreeuwt alleen maar.

Als hij een asbak ziet op twee meter afstand…

…en die op 50 centimeter afstand of zo moet staan…

…dan maakt hij daar een kwestie van…

…dan gaat hij net zolang in discussie tot hij op z'n plek staat.

Maar echt niet dat hij hem zelf verplaatst.

Nee, er is niets tegen te beginnen.

Hij at een keer uit z'n lunchtrommel…

…m'n moeder vergeet er wel eens wat in te doen…

…als hij dan 's avonds thuiskomt…

Zo was het nou eenmaal.

M'n ouders konden niet goed met elkaar overweg…

…het ging altijd over scheiden en zo.

Dat vond ik maar niets. Ik was nooit thuis, ging altijd weg.

Ze konden alleen maar thuis ruziemaken…

…er was maar één kamer.

Ze gingen de gang niet op, dan zou het niet leuk zijn.

Maar ik denk dat…

…af en toe mot heel normaal is.

Een huwelijk zonder wolkje aan de lucht, bestaat niet, denk ik.

Maar…

…ze kibbelden eigenlijk te veel.

Het werd een gewoonte.

Als het vrijdag was, wist je…

…dat er 's avonds weer mot zou zijn.

En als er doordeweeks wat gebeurde…

…als het zoutvaatje omviel…

…dan zei m'n moeder: 'Vanavond is er weer mot.'

En dat was dan inderdaad zo.

Ik kon er niet tegen en was vaak weg.

Maakt niet uit waarheen. Ik ging naar de bios.

Ik was 12 jaar oud.

Als er thuis bonje was…

…was dat meestal tijdens het eten.

Ik herinner me, dat gebeurde eigenlijk best vaak…

Als we zagen dat het uit de hand zou lopen…

…dan maakten m'n zus en ik vaart…

…dan ruimde we het servies op, want één keer…

…vloog alles door het huis…

…borden, bestek, noem maar op.

Het was misschien theatraal, maar goed…

Dan ruimden we alles op…

…en begon de ruzie.

Dan namen we moeder aan de ene kant…

…en vader aan de andere.

En dan werd het weer rustig.

Dan wachtten we een half uurtje, of een uur en was het over.

Maar als we ze weer bij elkaar zetten….

…ging dat vijf of tien minuten goed en dan begonnen ze weer.

Dan trokken we ons maar terug en gingen we slapen.

Als dat tenminste lukte, want soms maakten ze zoveel herrie…

…dat was niet simpel.

Toen m'n moeder trouwde was ze 15,5 jaar oud.

M'n vader was toen iets van 22 jaar oud.

En na drie jaar huwelijk…

…werd m'n eerste zus geboren.

Op een dag vond m'n moeder…

…het welletjes.

Ze vond een andere man, of eigenlijk…

…ze ging met een andere man.

Een andere vader, dat had geen belang voor mij.

Ze ontmoette hem af en toe…

…bijna iedere middag.

En op een dag wilde ze ervandoor.

Dat vertelde ze toen aan m'n vader.

Had ze dat maar niet gedaan.

Ik zie m'n vader nog steeds huilen.

Hij huilde als een klein kind.

Hij ging huilen, want…

…na twintig jaar huwelijk vond m'n vader het maar raar…

…dat je zo uit elkaar konden gaan.

En m'n moeder…

Zij wist niet goed wat ze nou moest doen.

Aan de ene kant was ze zeg maar gelukkig…

…maar ik weet dat niet zeker.

Maar goed, ze maakten het weer goed.

M'n vader smeekte m'n moeder om te blijven.

En daar ging ze uiteindelijk mee akkoord.

Twee, drie weken ging het goed…

…en daarna begon het weer.

Het begon weer zoals daarvoor.

Ik kan ze niet verloochenen.

Ik ben op ze gesteld. Zowel op m'n vader als op m'n moeder.

Maar ze hebben me wellicht niet gegeven wat ik wilde…

…dat valt te begrijpen.

Ik ben op ze gesteld. Dat is alles. Het zijn m'n ouders.

Zo ben ik.

Ik heb die ouders gekregen, kan er niets aan doen.

Ik heb m'n ouders vrijwel niet gekend.

M'n moeder is 44 jaar oud.

Ze heeft geen goede gezondheid.

Ze heeft verschillende operaties ondergaan.

Ze heeft last van haar benen. Ze is moe.

In 1946 vluchtte m'n moeder naar Tunesië.

De reden daarvan ken ik niet…

…het zou om politieke redenen gaan die dateren uit de laatste oorlog.

M'n moeder had altijd een schort aan.

Buiten had ze altijd een oude mantel aan…

…die m'n zus droeg toen ze op het college zat.

Ik heb haar maar één keer in m'n leven gezien.

Ik herinner haar maar vaag.

Mama ging zelden uit.