Aladdin

Ε, κοίτα! Εκεί!

Το πλοίο τους είναι πολύ μεγάλο.

Μακάρι να 'χαμε τόσο ωραίο.

Θα χαιρόμουν αν και το δικό μας ήταν τόσο ωραίο.

-Γιατί τότε... -Γιατί αυτό;

Επειδή έχει καλύτερη όψη;

Αυτό το καράβι μας πέρασε από πολλές φουρτούνες.

Μπορεί να μη γεμίζει το μάτι, όμως έχει κάτι που το δικό τους δεν θα έχει ποτέ.

Τι; Σάπια ξύλα και αρουραίους;

Τα παιδιά διδάσκονται κάτι, καλέ μου;

Είναι αβέβαιο.

Λοιπόν, καθίστε, παιδιά.

Νομίζω πως είναι καιρός να σας πω την ιστορία...

του Αλαντίν, της πριγκίπισσας και του λυχναριού.

Τι ξεχωριστό έχει ένα λυχνάρι;

Είναι ένα μαγικό λυχνάρι.

Μήπως να το τραγουδήσεις;

Καλύτερα να το τραγουδήσεις.

Όχι, όχι. Δεν τραγουδάω. Κουράστηκα σήμερα.

Στη χώρα αυτή Τόπο τόσο μακρινό

Τα καραβάνια δεν είναι λίγα

Έχεις να μάθεις τόσα Κάθε πολιτισμό και γλώσσα

Μέρος χαοτικό, αλλά είναι πατρίδα

Όταν ο άνεμος είν' ανατολικά Και ο ήλιος δυτικά

Και η άμμος σωστή στην κλεψύδρα

Κατέβα κι από δω πέρνα Με το χαλί πέτα στον αέρα

Σε μια από τις χίλιες νύχτα

ΑΛΑΝΤΙΝ

Τρέχεις σαν τον άνεμο στους δρόμους Και παζάρια μυθικά

Γεμάτα κάρδαμο κι άλλα μπαχαρικά

Δεν χάνεις ούτε στιγμή Παζαρεύεις την τιμή

Στα μετάξια και μπακίρια πολλά

Και μια γλυκιά μουσική Συνοδεύει το βήμα σου σαν γιορτή

Και το μυαλό σου μελώνει μια ζάλη

Ο χορός σε παρασύρει Σε παγιδεύει στη σαγήνη

Στις χίλιες νύχτες και μια

Χίλιες νύχτες και μια

Σαν της ερήμου τις μέρες

Πιο συχνά κι αυτές Πιο καυτές κι από καυτές

Σαν παραμύθι λες

Χίλιες οι νύχτες

Τα όνειρα χίλια

Σε τούτη τη μυστική γη Και η άμμος είναι μαγική

Όλα σαν νύχτα γαμήλια

Δεν υπάρχει δρόμος να σε οδηγεί Στο καλό ή την απληστία

Με τη δύναμη αυτών που ζητάς

Άσε το σκοτάδι να απλωθεί Ή βρες θησαυρό που έχει χαθεί

Τη μοίρα σου κρατάς στα χέρια

Μόνο ένας μπορεί να μπει εδώ.

Ένας που η αξία του βρίσκεται βαθιά μέσα του.

Το ακατέργαστο διαμάντι.

Χίλιες νύχτες και μια

Σαν της ερήμου τις μέρες

Αληθινά μοναδικές Πέτα ψηλά κι εσύ αν θες

Φώτισε τους αιθέρες

Αναζήτησε το ακατέργαστο διαμάντι.

Χίλιες νύχτες και μια

Κι αν πολλά φεγγάρια είδες

Αν δεν έχεις λίγο μυαλό Μπορεί να πάθεις και κακό

Εκεί, πέρα από τις θίνες

Πώς λένε το πιθηκάκι σου;

Αμπού.

Είναι πανέμορφο πιθηκάκι.

Υπέροχο περιδέραιο.

Από πού έρχεται ο Αμπού;

Νομίζω πως αυτό ανήκει σ' εμένα.

Καλημέρα, κυρίες μου.

Φύγαμε.

Αμπού.

Πώς τα πήγαμε, Αμπού;

Καλό πιθηκάκι.

Σταμάτα, Αλαντίν.

Ό,τι κι αν έκλεψες σήμερα, δεν το θέλω.

Δεν έκλεψα τίποτα.

Είναι οικογενειακό κειμήλιο και αξίζει πολλά.

Σου δίνω μια σακούλα χουρμάδες.

Ζούλα, ξέρουμε ότι αξίζει τουλάχιστον τρεις σακούλες.

Πάρε τη σακούλα με τους χουρμάδες και φύγε!

Φύγε!

Στην άκρη, χαμίνι.

Πάρε, Αμπού.

Φρέσκα ψάρια! Θάλασσα μυρίζουνε!

Δοκίμασε αυτό, παρακαλώ.

Χουρμάδες ζάχαρη και φιστίκια!

Γεια σας.

Πεινάτε; Ορίστε, πάρτε λίγο ψωμί.

Κλέβεις από τον αδερφό μου.

-Όχι, εγώ... -Πλήρωσε ή παίρνω το βραχιόλι.

Κύριε, δεν έχω λεφτά. Άφησέ με!

-Όχι. -Ηρέμησε, Τζαμάλ.

Ο Καλίλ απομακρύνθηκε από τον πάγκο...

κι αυτή εδώ έκλεψε το ψωμί.

Αυτά τα παιδιά πεινούσαν!

Εντάξει, περίμενε λίγο.

Εσύ μην ανακατεύεσαι, χαμίνι!

Έχεις καθόλου λεφτά;

Όχι.

Εντάξει, έχε μου εμπιστοσύνη.

-Ορίστε. -Στάσου!

-Αυτό ήθελες, έτσι; -Ναι.

Ευχαριστώ.

Και ένα μήλο. Για τον κόπο σου.

-Ωραία! -Αυτό ήταν...

Δεν φεύγω χωρίς το βραχιόλι μου!

Εννοείς αυτό το βραχιόλι;

Έλα.

Αλαντίν! Μια κλέφτρα με τον Αλαντίν!

-Μπλέξαμε; -Μόνο αν σε πιάσουν.

Απ' το στενό. Το πιθηκάκι ξέρει τον δρόμο.

-Φρουροί! Φρουροί! -Αμπού.

Μη φοβάσαι.

Μ' έκλεψαν!

-Εσύ εκεί! Αλαντίν! -Ε, εσύ!

Αυτό γυρεύεις, Τζαμάλ;

Αλαντίν, παλιο χαμίνι!

Το ψωμί παίρνω πάντα πρώτος

Απ' το σπαθί τρέχω να γλιτώσω

Κλέβω ό,τι δεν έχω να πληρώσω Δηλαδή, απ' όλα

Τρέχω να ξεφύγω από τον νόμο

Τέτοιο άχτι δεν ξανάδα

Δεν νοιάζονται αν δεν έχω δεκάρα

Αλητάκι! Χαμινάκι!

-Απατεώνα! -Το μαχαιράκι!

Πάρτε το αλλιώς, παιδιά

-Ανοίξτε τον στα δύο! -Τρέξτε από πίσω, παιδιά

Πιάνω το υπονοούμενο Βλέπω την αλήθεια

Μου χρειάζεται ένας φίλος ή δυο!

Είναι θλιβερό, ο Αλαντίν έπιασε πάτο

Κυρίες μου!

Στην κλεψιά είναι μυαλό μοναδικό

Ξέρετε...

Τους γονείς θα καταριόμουν Μα είναι στον κόσμο μόνο

Για να φάω πρέπει να κλέψω

Θα σας τα πω όταν θα έχω καιρό

Υπάρχουν και σκάλες, ξέρεις.

Δεν είναι διασκεδαστικές!

Ξεφεύγω από τους γορίλες

Μα η φυλακή με κυνηγά

Άλλη φορά θα έρθω στα κρυφά

Ξεφεύγω απ' τους δολοφόνους

Από τα πρόβατα ξεχωρίζω

Στην αγορά κι εγώ τριγυρίζω

-Σταμάτα, κλέφτη! -Τον βάνδαλο!

Αμπού!

Σκάνδαλο!

Για κελί δεν είμαι έτοιμος

Εγώ βρίσκω ότι είναι νόστιμος

Για να φάω πρέπει να κλέψω

-Είμαστε φίλοι κατά βάθος -Λάθος!

Όχι, όχι, όχι!

-Μαζί με το τρία! -Μαζί με το τρία;

-Πηδάμε. -Πηδάμε;

Γιατί επαναλαμβάνεις ό,τι λέω;

Το κοντάρι.

-Κουνηθείτε! -Από δω!

Ένα, δύο, τρία!

Κλέφτη! Σταμάτα! Στη στέγη!

Συγγνώμη!

Δεν μπορώ να το κάνω.

Σταματήστε τον!

Κοίτα εμένα. Κοίτα εμένα.

Μπορείς να το κάνεις αυτό.

Εντάξει.

Καλά τα κατάφερες.

Ευχαριστώ.

Ένα πήδημα για να γλιτώσω

Εμπόδια η ζωή ορθώνει

Ξεφεύγω απ' την καταστροφή

Γλιτώνω με σβελτάδα τρομερή

Φύγαμε!

Ευχηθείτε στα μαλακά να πέσω

Ένα πήδημα με σώνει!

Κάντε πίσω!

Πωπώ.

Έλα. Ξέρω ένα μέρος ασφαλές.

Έρχεται το αφεντικό.

Μου φέρνετε ακατέργαστους, αλλά ποτέ διαμάντι.

Πάρτε τους.

Πάρτε τους.

Βεζίρη μου...

ίσως αυτό το ακατέργαστο διαμάντι να μην υπάρχει;

Κάπου εκεί έξω βρίσκεται.

Μα τον αναζητούμε μήνες!

Δεν καταλαβαίνω τι μπορεί να είναι μέσα σ' εκείνη τη σπηλιά...

που μπορεί να βοηθήσει έναν σπουδαίο άνθρωπο σαν εσένα.

Είσαι ήδη δεύτερος μετά τον σουλτάνο!

Δεύτερος! Ωχ-ωχ!

Την πάτησες τώρα!

Λες ότι μου αρκεί να 'μαι δεύτερος;

Ασφαλώς.

Δεν γεννήθηκες σουλτάνος.

Βλακεία.

Ξέρεις τι έπρεπε να κάνω για ν' αποκτήσω τη δύναμη που έχω;

Πόσες θυσίες έκανα, πόσα πτώματα έθαψα;

Τα πέντε χρόνια στη φυλακή του Σιραμπάντ;

Θα καταλάβουν ότι θα πληρώσουν που με υποτίμησαν.

Ποτέ δεν θα μου αρκεί να 'μαι δεύτερος!

Γι' αυτό χρειάζομαι το λυχνάρι και δεν χρειάζομαι πια εσένα!

Από δω.

Πού ακριβώς βρισκόμαστε;