First Communion (Prima comunione)

EERSTE COMMUNIE Ondertitels door: Pierre Janssen, 2015.

Deze ondertitels zijn voor de Italiaans gesproken versie van deze film.

Het is Pasen, het is Pasen, we zijn allemaal erg blij,

we zingen overal, trallaralallalero.

Het is Pasen, het is Pasen, we zijn allemaal zo puur,

we schrijven op de muren "Leve de goedheid!"

Laten we elkaar omhelzen en vasthouden, want we zijn allemaal broers!

Jassen en paraplu’s geven we aan de armen!

Het is Pasen, het is Pasen, we zijn allemaal erg goed,

schrijver, regisseur, het publiek en Carloni.

Ja, heren, Carlo Carloni, eigenaar van deze bakkerij..

Die duidelijk het stempel van zijn vriendelijkheid draagt.

Kijk eens hoeveel wit er in deze etalages zit: witte duiven, witte schapen...

Ze lijken wel levend! Ze zijn het echte symbool van deze dag van vrede...

van deze dag van vrede.

Van deze dag van broederschap, zachtheid en liefde.

Groeten, groeten, groeten...

Kijk, dit is de winkel van meneer Carloni. We gaan hem nu persoonlijk ontmoeten.

Wacht, hier zijn twee heren die glimlachen. Laten we ervan genieten.

- Lieve. - Groeten, groeten aan mama, papa, tante, groetjes aan iedereen!

- Geluk en geld. - Bedankt, ook voor jou, je vrouw, je kinderen...

alles wat je maar wenst!

Beste wensen! Bedankt, en beste wensen!

Er is nog steeds het recht om op mensen te hopen!

- Wensen! - Pardon, kunt u mij 1.000 lire lenen?

- Ik heb niet het genoegen u te kennen. - Maar het is Pasen...

Ik zag u zo vriendelijk en glimlachend, dus dacht ik aan 1.000 lire.

- Heeft u die niet? - Wat een vraag!

Als ik 1.000 lire zou geven aan iedereen die erom vraagt...

U hebt gelijk, vergeef me. In elk geval alles wat wenselijk is.

Wensen! 1.000 lire!

1.000 lire? Leen het dan aan mij!

Ik?

Zie je? Groeten is één ding, 1.000 lire is iets anders...

Voorzichtig oversteken! Er komt een auto aan.

Dat is de auto van meneer Carloni. Laten we hem eens van dichtbij bekijken.

Hij heeft hem net gekocht en wil hem op deze stralende Paasmorgen inwijden.

Dit zijn de administratieve medewerkers van de winkel...

slim en vol bewondering voor hun baas.

Uiteindelijk maken we kennis met Carlo Carloni...

die nog slaapt.

Dit is de dienstmeid.

Pietro, wat doe je? Wil je hem wakker maken!

Hij vroeg me hem om 8 uur te wekken. Ik moet gaan!

Vijf minuten te laat!

Hier is hij! Wat een gelukkige man!

Ze beschermen zelfs zijn laatste vijf minuten slaap.

Inderdaad, dromen.

Zullen we eens kijken wat hij droomt? Goed!

Oh, de zee... ziel van een dichter.

Maar!

Oh! Door de claxon liep het nog net goed af.

Er wordt nog steeds gesproken over zijn rijstijl.

Eerlijk gezegd heeft hij net zijn rijbewijs gehaald.

En ze wilden het hem niet eens geven!

Oh! Hij droomt dat zijn claxon vastzit, de arme man!

Bravo! Je kon hem uitzetten. Gefeliciteerd.

Ja, maar de claxon begint weer..

En laat hem de angst van 1943 herbeleven.

Pijnlijk, hè?

Hij zei dat hij zijn hele leven een goed mens zou zijn...

als hij het er levend vanaf zou brengen.

Nee, maak je geen zorgen. Het is maar de auto!

Had je afgesproken dat de claxon je zou wekken?

Zo worden alle buren gedwongen je nieuwe aankoop te bewonderen, hè?

Wat is er?

Oh! Ik wil niet slordig gezien worden door de vrouw van mijn dromen!

- Inderdaad. Zij is het. - Pietro?

- Is dat de nieuwe auto? - Ja, ja.

- Goedemorgen, Maria! - Goedemorgen, kolonel.

- Beste wensen, mevrouw! - Dank u, kolonel!

- Wensen. - Wensen!

Zag je hoe helder het is?

Wat een lucht! Wat een lucht hebben we!

Dit is Antonio, een echte patriot. Voor hem is zelfs Pasen een nationale feestdag.

- Wat is er? Regent het? - Oh, sorry!

Oh, u bent het, mevrouw Veronica! Geeft niet, ga maar...

- geef je bloemen ook water. - Moet ik doorgaan?

Dit is de gezondheidsambtenaar, de buren noemen hem "de veger".

Adele?

Dat is zijn dochter, zij doet vandaag haar eerste communie.

Zijn vrouw.

De enige arme familie hier. Ze woonden tijdens de oorlog in het appartement..

"Maar ze vertrekken binnenkort, "de oorlog is voorbij

en iedereen moet terug naar zijn plaats."

Carloni zegt dit altijd. Bovendien... ligt het appartement naast

het zijne, en hij heeft het recht om... uit te breiden, toch?

Ja, je moet toegeven, je ziet een buikje.

Probeer het in te houden... zo.

Ga op je tenen staan...

Zie je, zo is het beter?

Maar zo kun je niet de hele dag staan!

Te veel!

Genoeg, genoeg, ik heb het!

Het is 8 uur. Goedemorgen meneer Carloni.

Maar mijn gezegende zoon, zo loopt je batterij leeg!

Papa!

Beste wensen, papa!

Hoe mooi ben je! Hoe mooi, met die gouden vlechten en witte strikken!

Kom papa nu...

- Genoeg, genoeg papa. - Waarom?

Op de dag van je Eerste Communie mag je niet spelen.

Oh sorry, dat is iets ernstigs.

Vandaag moet je het mooiste kind zijn van de Via Meriggi. Van Rome.

Van de wereld!

Geef me de koffie even, anders wordt hij koud. Ga je jurk alvast aandoen.

- Ze hebben hem nog niet bezorgd, papa. - Wat?

- Maar hij komt wel. - Hebben ze de jurk nog niet bezorgd?

Wat? Nog niet?

Maria?

Maar is het waar dat ze de jurk nog niet hebben bezorgd?

- Wat? - Wat, wat?

Annetta zegt dat de jurk nog niet is bezorgd.

Wat? Hoe?

Hij kan elk moment hier zijn, schatje.

Ik wed dat je terug moet naar je eigen naaister.

Daar, zie je? Wat zei ik je? Hij is hier!

God zij dank! Laten we hopen dat dit een gezegende jurk is!

Ik ga, mevrouw!

Kleed haar meteen aan!

Zorg alleen voor haar, en ik...

Pietro!

- Is alles goed? - Alles is goed!

- En nu manoeuvreren. - Oké! - Daarna...

Wat een prachtige auto!

Het is een Italiaanse, natuurlijk, meneer Carloni, bent u Italiaan?

Een echte Italiaan, het nieuwste model!

Italiaanse auto’s zijn de beste ter wereld.

- Hoe hard kan hij? - 120. - 120!

Maar op een goede weg haalde ik zelfs 130!

130!

- En? Wat is er? - Het zijn de bloemen van Rinaldi.

Lieverd, we hebben nog geen wensen uitgewisseld,

Alles wat je maar kunt wensen.

Het wenselijke. De bloemen... maar de jurk?

Nou... je zult zien dat hij nog komt...

20 jaar geleden, op hun trouwdag..

Door fotograaf Petruzzelli, in Via Bergamo 32.

Een glimlach...

Stil alstublieft.

- Ik hou zoveel van je, schat. - Ik ook, schat.

Excuseer, kijk even hier.

Dank je! Ik zal altijd van je houden, en jij?

- Altijd, schat. - Alsjeblieft!

- Zweer het. - Klaar?

- Zweer, zweer, zweer... - Ja. Ik zweer.

Oh nee! Geduld alstublieft! Lach zoals eerder...

Daar... zo!

Wacht even!

Ze is geen naaister, maar een slak!

Maar zeg, hoe kun je iemand kiezen die in de rimboe woont?

Jij hebt haar gekozen, omdat ik haar niet mag!

De Rinaldi’s zijn buiten. Hallo! Beste wensen!

- Rustig, en bedank ze voor de bloemen. - We kwamen ze juist tekort!

- Vrolijk Pasen! - Dank je..

Maar waarom hebben jullie ons die... rommel... gestuurd?

Het is een kleinigheid.

Bedankt, tot straks. Dus we gaan samen naar de kerk.

- Als het niet te vroeg is! - We gaan nu! - Ik ook! - Tot straks!

We zien elkaar daar!

- Tot snel! - Tot snel, ja. - Tot ziens.

Maar... heb jij die vrouw gegroet? Oh ja? Goed!

Het is Pasen, schat. Vandaag groet ik zelfs een dief, een moordenaar.

Weet je dat haar minnaar een vrouw heeft? En vier kinderen!

En dan?

Probeer het te begrijpen...

Liever nog de jurk!

Maar kun je niet met de auto? Het is eigenlijk niet zo ver.

Ik? Naar de naaister? Met de auto? Naar binnen.

Ik zal de auto inwijden als ik met mijn dochter naar de kerk ga, oké?

- Hier, mevrouw. - Ga het bad klaarmaken.

- Ik hoop dat er niets is gebeurd. - Bel haar.

- Ze heeft geen telefoon. - Wat?

- Geen telefoon? - Nee.

Verdorie! Eén naaister in Rome zonder telefoon, en jij kiest haar!

Neem dit mee.

Nou, dat is jouw probleem! Ik ga niet.

Ik ben geen loopjongen van de naaister, begrijp je?

Papa! Kijk naar de sluier, mama. Zie je, mama?

- Is hij niet te lang? - Nee, het is goed.

- Hier is de jurk, mama! - Eindelijk is hij er!

Mevrouw, veel gelukwensen, ook aan de meester.

- Dank u! - Hoezo dank u?

Ik bedank jou, Paolo, en jullie allemaal in de winkel.

- Antonia! - Hier ben ik, meneer Carlo!

Hartelijk dank. Paolo, iedereen bedankt.

Maria?

- Was dat de jurk? - Nee.

Krijgen we hem nog, mama?

Ja, je zult zien dat hij nog komt, schatje. Doe de sluier af.

- Oh! God zij dank. - Maria!

- Ja? - De schoenlepel!

Ja ik kom!

Hij moet hier zijn!

Ja, ik heb hem gevonden. Maar leg hem terug op dezelfde plek, lieve hemel!

Lag hij niet op de bank?

Nou, waar is ze? Hoe heet die slak?

Ja, die naaister! Aangezien er geen andere oplossing is, ga ik zelf!

Waar woont ze?

Via Reno 24. Vraag naar Clelia Giacobini.