Demon Slayer: Kimetsu no Yaiba (鬼滅の刃)

โหดร้ายชะมัด...

ต่อสู้แบบไหนถึงย่อยยับขนาดนี้

เจอแล้ว!

ทุกคน มาทางนี้!

เจอแล้ว!

งั้นเหรอ...

จัดการได้แล้วเหรอ... อสูรข้างขึ้น

ท่านคากายะ!

ร้อยปี

จากสภาพการณ์ที่ไม่เคยเปลี่ยนมาตลอดในรอบร้อยปี...

ตอนนี้กำลังเปลี่ยนไป!

เข้าใจรึเปล่า มันคือ "สัญญาณ" ไงล่ะ

ว่าโชคชะตากำลังเริ่มเปลี่ยนแปรขนานใหญ่!

ผิวน้ำกำลังกระเพื่อมไกลออกไป

สะท้อนให้รอบข้างบิดเป็นเกลียวคลื่นขนาดใหญ่!

ท้ายที่สุดแล้ว มันจะต้องส่งไปถึงชายคนนั้นในที่สุด!

คิบุสึจิ มุซัน

รับรองว่าแก... จะต้องถูกกำจัด...

จะต้องถูกกำจัดลงในรุ่นของพวกเรา!

รอยด่างพร้อยเดียวในตระกูลของฉัน...

อย่างแกนั้น!

ต่างมิติ...

ปราสาทไร้ขอบเขต...

การที่โดนเรียกมานี่ย่อมหมายความได้ว่า...

ข้างขึ้นถูกนักล่าอสูรจัดการไปแล้ว!

นี่มันนี่มัน... ท่านอาคาสะนี่นา

แข็งแรงอยู่ดีถือว่าประเสริฐยิ่งนัก

ไม่เจอหน้ากันมาสัก 90 ปีเห็นจะได้นะขอรับ

หากท่านพลาดท่าโดนจัดการ มีหวังใจข้าน้อยกระโดดเต้นแน่...

ใจคงเจ็บปวดทุกข์ระทมเป็นแน่แท้ขอรับ

น่ากลัวยิ่งนัก น่ากลัวยิ่งนัก!

หายหน้าหายตาไม่พบเจอชั่วประเดี๋ยว เกียกโกะก็นับเลขไม่เป็นแล้ว

ไม่ถูกเรียกมา 113 ปีแล้ว...

จำนวนที่หารไม่ลงตัว...

เลขอัปมงคล...

เลขคี่! น่ากลัวยิ่งนัก น่ากลัวยิ่งนัก!

แม่นางบิวะ

ท่านมุซันไม่มาอีกรึ

ยังไม่พบไม่เห็นเจ้าค่ะ

แล้วข้างขึ้นลำดับที่ 1 ไปอยู่ไหน

ไม่ใช่ว่าถูกจัดการไปแล้วหรอกนะ

อ้าวแหม อ้าวแหม

ช้าก่อนสิท่านอาคาสะ

ไม่เป็นห่วงเป็นใยข้าบ้างรึ

ข้าเป็นห่วงทุกคนจริงจังนะ

พวกพ้องคนสำคัญทั้งนั้นนี่นา

ข้าไม่อยากเห็นใครขาดหายไปสักคนเลย

ท่านโดมะ...

ไง ๆ

ไม่เจอกันนาน เกียกโกะ

ไหใบใหม่เหรอนั่น

สวยดีเนอะ

ไหที่เจ้าให้มา

ใช้ปักประดับหัวหญิงสาวตัดสด ๆ แล้ว

ที่ห้องของฉัน

มันไม่ใช่ไหไว้ประดับศีรษะ...

แต่แบบนั้นก็เข้าท่ายิ่งนัก!

จริงด้วย คราวนี้มาเที่ยวเล่นบ้านข้าบ้างสิ

...ออกไป

หือ

เอามือออกไป

โอ้!

เป็นหมัดที่ดี

แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมนิดนึงใช่ไหมเนี่ย ท่านอาคาสะ

ข้างขึ้นลำดับที่ 1 ถูกเรียกมาเป็นท่านแรกค่ะ

อยู่ที่ตรงนั้นมาตลอดค่ะ

ข้าอยู่ตรงนี้

ท่านมุซัน มาถึงแล้ว...

กิวทาโร่ตายแล้ว

จันทราข้างขึ้นขาดหาย

เป็นอย่างนั้นหรอกรึครับ

แบบนั้นขออภัยด้วยจริง ๆ ครับ

เพราะข้าเป็นผู้เสนอกิวทาโร่...

ให้ชดใช้ไถ่โทษเช่นไรดีครับ

ลูกตาข้า... ควักมันออกมาไหมครับ

หรือว่าจะ...

ไม่จำเป็น...

กะอีแค่ลูกตาของแก

คิดแล้วว่ากิวทาโร่จะต้องแพ้

ไม่แปลกเลย เพราะมีดาคิถ่วงแข้งถ่วงขา

กิวทาโร่สู้เองแต่แรกยังไงก็ชนะไปแล้ว

เดิมทีแค่ฝังพิษใส่ร่างศัตรู แล้วเลี่ยงไม่ต้องสู้ต่อ...

ไม่สิ...

เป็นยังไงก็ช่างมันละ

ไร้สาระ

ใครเหลือความเป็นมนุษย์มากกว่า ย่อมเป็นอันต้องแพ้พ่าย

แต่ว่าพอกันที

ข้าจะไม่คาดหวังกับพวกแก

อย่ากล่าวอะไรน่าเศร้าแบบนั้นออกมาอีกสิครับ

มีครั้งใดที่ข้าเคยทำให้ท่าน ต้องผิดหวังด้วยเหรอครับ

เชื้อสายอุบุยาชิกิยังไม่ดับดิ้นสิ้นตระกูล

แล้วดอกฮิกันบานะสีฟ้าล่ะว่าไง...

ไฉนผ่านไปเป็นร้อย ๆ ปีก็ยังหาไม่เจอ

ข้าน่ะ...

ชักจะเริ่มไม่รู้แล้วว่าพวกแกจะมีตัวตนไปเพื่ออะไร

โปรดอภัยให้ด้วยเถิดขอรับ!

ได้โปรด ได้โปรด...

ไร้คำใดจะแก้ตัว...

อุบุยาชิกิ...

ซ่อนตัวได้แยบยลอย่างน่าประหลาด

ข้าไม่ถนัดตรวจสอบสืบหาอะไรแบบนี้เลย

ไม่รู้จะกล่าวเช่นไร...

ท่านมุซัน ข้าไม่ใช่นะ!

ข้อมูลที่ทำให้ท่านเข้าใกล้ความปรารถนาไปอีกก้าว!

ข้าได้มันมาแล้วขอรับ

เมื่อไม่นานมานี้...

สิ่งที่ข้าเกลียดคือความเปลี่ยนแปลง

สถานการณ์เปลี่ยนแปลง

ร่างกายเปลี่ยนแปลง

อารมณ์เปลี่ยนแปลง

ทุกครั้งที่เปลี่ยนแปลงมันมักเป็นความทรุดโทรม...

และเสื่อมถอย

สิ่งที่ข้าชอบคือความไม่เปลี่ยนแปลง

มีสภาพสมบูรณ์แบบยืนยงชั่วนิจนิรันดร์

อ๊า...

มือของท่านมุซันถือศีรษะของข้าน้อยไว้...

ดี ช่างดีเหลือเกิน...

ข้างขึ้นถูกฆ่าในรอบ 113 ปี...

ตอนนี้ข้าไม่สบอารมณ์จนถึงขีดสุด

อย่าริอ่านรายงานข้อมูล...

ที่ยังไม่ได้พิสูจน์ให้ฟังเชียว

จากนี้จงทุ่มเทอุทิศตนมากกว่านี้

ดูเหมือนด้วยเหตุผลว่าพวกเจ้าคือข้างขึ้น...

ข้าเลยให้ท้ายมากเกินไปหน่อยแล้ว

เกียกโกะ

ถ้าพิสูจน์ข้อมูลแน่ชัด

จงมุ่งหน้าไปที่นั่นพร้อมฮังเท็นงูเสีย

รับทราบแล้วขอรับ

อะไรกัน เป็นข้อมูลที่ข้าน้อยอุตส่าห์ลำบากหามา!

โหดร้ายยิ่งนัก...

แต่ว่านั่นแหละดี~

อ้า...

ท่านเกียกโกะ

ข้อมูลว่าไงเหรอ

ข้าเองก็อยากไป

เอ่อไม่... แบบนั้นก็

ไม่บอกกันหน่อยเหรอ

งั้นเอาแบบนี้...

ท่านมุซันสั่งอะไรแกรึไง

ไสหัวไป

อาคาสะ

แกทำเกินไปแล้ว

น่า ๆ ท่านโคคุชิโบ

ข้าไม่ใส่ใจหรอก

ข้าไม่ได้พูดเพื่อแก

กฎระเบียบจะวุ่นวาย

นอกจากนั้น ยังทำให้ลำดับการบังคับบัญชาเสียหาย...

เกิดปัญหาตามมา

อ๋อ อย่างนี้เอง

อาคาสะเอ๋ย

ถ้าหากไม่ยินยอมชอบใจ

ก็จงไปท้าดวลเปลี่ยนเลขลำดับ

แหม แต่ว่านะท่านโคคุชิโบ

ถึงจะท้าดวลไป

ท่านอาคาสะเอาชนะข้าไม่ได้หรอก

ยิ่งไปกว่านั้นตัวข้าน่ะ...

เป็นอสูรทีหลังท่านอาคาสะ

ก็ยังขึ้นอันดับได้รวดเร็วกว่า

เขาคงนิ่งนอนใจไม่ไหวแน่

ช่วยเข้าใจเขาด้วยเถิด

แล้วก็ข้าน่ะ จงใจไม่หลบเองแหละ

ก็แค่จะหยอกล้อนิดหน่อย

ทำแบบนี้จะได้สนิทสนมกันมากขึ้นไง

ผู้ที่อยู่สูงกว่า ไม่ควรถือโทษโกรธผู้น้อย...

ต้องสุขุมใจเย็น...

อาคาสะ

เข้าใจ เรื่องที่ข้า...

บอกแกไหม

เข้าใจแล้ว

ข้าจะต้องฆ่าแกให้จงได้

งั้นเหรอ

แน่วแน่ยิ่งนัก

ลาก่อนนะ ท่านโคคุชิโบ

ลาก่อน

เหมือนว่าเขาจะไม่อยากคุยกับข้าสักเท่าไหร่เลย

คิดมากไปเนอะ ท่านอาคาสะ

ท่านอาคาสะ!

- คนเขากำลังพูดแท้ ๆ... - ย่อง... ย่องไป...

ส่งข้าน้อยไปยังที่เดียวกับท่านฮังเท็นงูทีขอรับ!

รอเดี๋ยวสิ งั้นข้าด้วย!

เฮ้ แม่นางบิวะ!

ถ้าไม่รังเกียจจากนี้ไปด้วยกันกับข้าหน่อย...

ขอปฏิเสธเจ้าค่ะ

เฮ้อ

ไม่ว่าใครก็ใจร้ายชะมัด

ท่านศาสดา

เหล่าสาวกมาพบแล้วครับ

อ้า งั้นเหรอ

ขอโทษที่ให้รอนะ

เอ้าฮึบ...

เก็บ ๆ...

ต้องสวมเจ้านี่ก่อน

เชิญเลย ๆ

ให้เข้ามาได้เลย

ชงชามาแล้วครับ

อา ขอบใจ

แหม นอนหลับสบายเชียว

ขอโทษนะครับ

เหมือนภรรยาจะหลับไปแล้ว

ขออภัยด้วยจริง ๆ ครับ