My Name Is Pauli Murray

Ik wil dat Amerika wordt wat ze zegt dat ze is

in de Onafhankelijkheidsverklaring en de Grondwet.

Amerika, wees wat je verklaart te zijn!

Mag ik close-ups van je maken zonder bril?

Ga liggen.

Zit. Ga liggen.

Ga liggen.

Prachtig.

Hij moet er altijd bij zijn.

Mijn naam is Pauli Murray

en mijn aandagspunt is de mensenrechten.

Mijn hele leven heb ik gestreden om me te onderscheiden

in een maatschappij die gedomineerd werd door de ideeën

dat Zwarten van nature inferieur waren aan witten,

en vrouwen van nature inferieur aan mannen.

Pauli Murray was haar tijd ver vooruit.

Ze zei en deed dingen die anderen pas veel later zeiden en deden.

GEKLEURD - WACHTRUIMTE

Pauli was dapper genoeg om discriminatie te bestrijden

toen dat nog heel riskant was.

De incidenten stapelden zich op en vroeg of laat

zou ik of door het lint gaan

of een manier vinden om te protesteren.

Pauli was een auteur, een advocaat, een priester, een dichter.

'Hoop is een stengel vermorzeld in een gebalde vuist.

'Hoop is een lied in een vermoeide keel'.

WE ZULLEN OVERWINNEN

Pauli was cruciaal voor de rechten en vrijheden die we genieten.

Pauli Murray was niet alleen een geweldige advocaat of stoere feminist,

maar ook queer en non-binair.

Mijn studenten vroegen me vaak: 'Waarom weten we niets over Pauli Murray?'

Hoe kan één persoon zo belangrijk zijn

en toch iemand zijn over wie we nooit iets leren?

Mijn naam is Pauli Murray

Mijn oudtante Pauli belde en zei

dat ze de nacht niet zou overleven.

Ze zei: 'Er zijn hier dingen die je voor me moet doen.'

En ze stierf een paar uur later.

Ik ontdekte dat ik de executeur van haar nalatenschap was...

KAREN ROUSE ROSS - ACHTERNICHT

...dus moest ik alles verzamelen.

Er stonden dossierkasten tegen alle muren met boekenkasten erbovenop.

Dozen, mappen, brieven aan de overheid.

Ze had alles bewaard.

SCHLESINGER BIEB

HARVARD-UNIVERSITEIT

Pauli's testament was erg duidelijk.

Haar papieren moesten naar de Schlesingerbibliotheek,

een van de plaatsen waar historische documenten van vrouwen bewaard worden.

Tante Pauli had mij maar weinig over haar leven verteld.

Ik wist dat ze priester en advocaat was

maar ze had me nooit verteld over haar verdiensten.

Ik las wat ik nog nooit had gelezen

en besefte: 'O, mijn god.'

'Petersburg busincident. Maart 1940.'

15 JAAR VOOR ROSA PARKS WEIGERDE ACHTERIN DE BUS TE GAAN ZITTEN

Het was niet mijn bedoeling om te protesteren...

OPNAME VAN PAULI MURRAY

...tegen segregatie in Virginia.

Zoals toen zo vaak gebeurde

was er een incident

waarbij ik niets anders kon doen dan me te verzetten.

Mijn vriendin en ik waren onderweg

van New York naar Durham

om mijn tantes te bezoeken met Pasen.

Mijn vriendin heette Adelene McBean.

We noemden haar 'Mac'.

Het was mijn moeders eerste ervaring...

ADELENES DOCHTER

...met wat toen nog vrij normaal was in het Zuiden.

Als je de Mason-Dixonlijn overstak, moest je achterin gaan zitten.

WIT

De bus was de essentie van het kwaad van segregatie.

In het intieme interieur van de bus konden Zwarte mensen vernederd worden

in het bijzijn van geprivilegieerde witte toeschouwers

die in stilte of met onverschilligheid getuigden van onze schaamte.

Toen ze Virginia inreden

stonden de Zwarte mensen op en gingen achterin zitten

en stapten er meer witte mensen in.

Van de buschauffeur moesten we een rij opschuiven.

Maar die rij had een kapotte stoel, dus weigerden we er te gaan zitten.

De buschauffeur zei dat hij niet verder zou rijden

tot ze naar achteren ging.

De politie kwam en arresteerde ons.

STAATS-GEVANGENIS, PETERSBURG, VA

We hadden honger en het was koud, maar we durfden niet te slapen

omdat de matrassen krioelden van de bedwantsen.

Toen ik me beklaagde, schreeuwde de norse cipier:

'Bek dicht, anders gooi ik je in de kerker.

'Als de ratten klaar met je zijn,

'zul je wensen dat je je bek had gehouden.'

De ernst van de situatie drong tot ze door en...

Het moet eng geweest zijn.

Pauli nam contact op met de NAACP,

in de hoop dat de rechtbank zou besluiten

dat segregatie in de bus ongrondwettelijk was.

ORDEVERSTORING

DIAGRAM VAN BUS

Mac en ik hebben een rapport geschreven,

een samenvatting van de zaak, de feiten...

Nadat we op borgtocht vrijgelaten waren,

werden we uitgenodigd door de NAACP-advocaten Thurgood Marshall,

rechter William H. Hastie en dr. Leon A. Ransom.

Het was de eerste keer dat ik burgerrechtenadvocaten in actie zag,

en ik heb urenlang geboeid toegekeken.

Ze streden voor het recht van Zwarte mensen om deel uit te maken van het leven.

Maar de rechter wist dat dit een belangrijke zaak werd,

en uiteindelijk werd ze een hak gezet.

HUSTINGSRECHTBANK PETERSBURG

De rechter negeerde de segregatiewet en zei:

'Jullie verstoorden de orde.'

NIET ROKEN / GEKLEURDEN ACHTERIN

Dus werd er geen juridisch precedent geschapen.

Ze kregen een kleine straf en werden vrijgelaten.

Op dat moment voelde ik alleen de bittere teleurstelling

van een persoonlijke nederlaag,

maar het voelde alsof we een klein deel waren van een team

dat tot doel had alle segregatiewetten omver te werpen.

De gedachte was bedwelmend.

RUTGERS UNIVERSITEIT

Vandaag krijgen we een hele gave kans

om te leren over dr. Anna Pauline Murray.

Pauli Murray is zo spectaculair

dat ik al haar primeurs en gaafheid niet eens kan beschrijven.

Denk je in dat je een Zwart persoon bent in de 20e eeuw

en je strijdt ervoor dat je menselijkheid gerespecteerd wordt.

Je leeft in een wereld waar men je al niet mag

omdat je Zwart bent.

Ik wil jullie een idee geven over hoe Murray's leven gevormd is.

Dit is hoofdstuk één, pagina één

van het manuscript van een autobiografie.

In een studie gepubliceerd in 1910, het jaar van mijn geboorte,

beweerde dr. Howard W. Odum, socioloog aan de Columbia-universiteit,

dat de rassen verschillende 'vermogens en potentiëlen hebben.'

Einde citaat.

En dat zij die de Zwarte willen helpen,

'niet te veel van hem moeten verwachten.'

Hij heeft weinig idee van de betekenis van deugd,

waarheid, eer, mannelijkheid, integriteit.

'De beste scholing voor het Zwarte kind

'zou hem leiden tot de onvoorwaardelijke acceptatie

'van het feit dat hij een ander ras is dan het witte en dat het ook zo hoort.'

Einde citaat.

Ik herinner het me nog, ik zie dat oude schoolgebouw voor me.

Het was een gammel, oud houten gebouw, geen schommels.

Niets om mee te spelen buiten.

Natuurlijk stond de witte school

op een gazon met een hek eromheen.

Het was het contrast tussen hoe wij behandeld werden

en hoe de witte kinderen behandeld werden.

En je voelt die dingen aan.

Mijn familie was erg trots.

Ze waren koppig. Ze gingen tegen de stroom in.

Dit is het huis. Het thuis van Pauli Murray.

Toen ze hier kwam wonen, was ze drie jaar oud.

Ze kwam hier vanwege een tragedie.

Haar moeder was gestorven aan een hersenbloeding,

en haar vader werd uiteindelijk opgenomen in een gesticht.

Ook al was ze in Baltimore geboren, was dit haar echte thuis.

Toen ik naar Durham kwam,

bestond het huishouden uit tante Pauline en tante Sallie

en opa en oma Fitzgerald.

De Fitzgeralds waren bekend in Durham

en vrij prestigieus in de Zwarte gemeenschap.

De familie had, uit eerdere generaties, Cherokee,

Iers en Afro-Amerikaans bloed.

Sommige familieleden zagen er zo wit uit

dat ze als wit leefden.

En Pauli zat ergens in het midden.

Er waren vooroordelen over huidskleur

in de witte gemeenschap en de Zwarte gemeenschap.

Dus vormden ze hun eigen eenheid.

Pauli was het zonnetje in huis.

Tante Pauline had zelf geen kinderen, dus was ze dol op haar.

Tante Pauline gaf les op openbare scholen

en toen ik vier was,

besloot ze me elke dag mee te nemen.

Ik mocht bij de oudere kinderen zitten en toekijken terwijl ze voordroegen.

Tegen het einde van het schooljaar

verbaasde ik tante Pauline door te zeggen:

'Ik kan lezen, tante Pauline.'

Ik greep het boek van het kind naast me en begon voor te lezen.

Al die tijd in de klas

had ik geleerd wat zij de anderen leerde.

Van toen af aan was het klaslokaal mijn tweede thuis.

Ze mocht alles vragen wat ze wilde.

Ze mocht een mening hebben.

Maar Pauli wilde geen jurkjes aan.

En van tante Pauline moest ze elke zondag naar de kerk.

Dus sloten ze een deal.

Ze zei: 'Je mag de hele week een broek aan,

'maar als we naar de kerk gaan, moet je een jurk aantrekken.'

Ik leidde een beschermd leven.

Het leven werd ondraaglijk

in het contact met de witte wereld.

Mensen die volwassen Zwarte mensen aanspraken met 'tante', 'oom' of 'jongen'.

Er werden jaarlijks 50 of 60 mensen gelyncht.

Ik herinner me niet dat lynchpartijen prominent in de krant kwamen,

maar we hoorden erover van anderen.

Zo van: 'Er is gisteravond iemand gelyncht in die-en-die gemeente.'