Schumacher

Πρέπει να γίνεις ένα με το αυτοκίνητο.

Πρέπει να ξέρεις ακριβώς πόσο μπορείς να ζορίσεις το αυτοκίνητο.

Γιατί πάντα υπάρχουν όρια

και πρέπει να προσέχεις, όπως με καθετί που σου αρέσει στη ζωή,

πρέπει να ξέρεις πότε το παρακάνεις και πότε πρέπει να προσπαθήσεις κι άλλο.

Όταν το καταφέρνω αυτό, είμαστε και οι δύο ευχαριστημένοι.

Και το αυτοκίνητο κι εγώ.

Η απόλυτη τελειότητα.

Ο στόχος μου είναι να φτάσω το 100%.

Είμαι τέτοιος τύπος, δεν μπορώ να ζήσω με τίποτα λιγότερο.

Δεν μου αρέσει να μιλάω για το ταλέντο μου,

γιατί ακούγεται αλαζονικό.

Ούτε για τις αποτυχίες μου, γιατί εσείς θα τις κρίνετε αυτές.

ΣΠΑ, ΒΕΛΓΙΟ 24 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1991

ΠΡΩΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΣΟΥΜΑΧΕΡ ΣΤΟ ΓΚΡΑΝ ΠΡΙ ΤΗΣ ΦΟΡΜΟΥΛΑ 1

Υπήρχε μεγάλος ενθουσιασμός στον αγωνιστικό χώρο.

Όλοι ήξεραν ποιος ήταν αυτός που ανέβαινε στο σύστημα.

Φαινόταν ένας πολλά υποσχόμενος οδηγός.

Όταν ο Μίκαελ μπήκε στη Φόρμουλα 1, υπήρχαν μέσα ήδη μεγάλα ονόματα.

Ο Σένα ήταν πρωταθλητής με τη ΜακΛάρεν,

ο Μάνσελ ήταν οδηγός της Γουίλιαμς,

ο Προστ ήταν στη Φεράρι.

Ήταν, δηλαδή, πολύ μεγάλα ονόματα.

Όλοι οι οδηγοί ήταν γύρω στα 27, 28, με μεγάλη εμπειρία.

Ο Μίκαελ ήταν ο πιο μικρός.

Όταν ήρθε, όλοι οι οδηγοί έλεγαν

"Είναι πολύ μικρός, είναι νωρίς".

Οι περισσότεροι οδηγοί της Φόρμουλα 1 έρχονται από τη Φόρμουλα 3.

Αυτό που τον βοήθησε να κάνει τη μετάβαση προς τη Φόρμουλα 1

ήταν ότι είχε αγωνιστεί με τα σπορ αυτοκίνητα της Μερσεντές.

Μπήκε στη Φόρμουλα 1 από τύχη.

Έφυγε ένας οδηγός και έψαχναν καινούργιο.

Ο Μίκαελ μπήκε στη Φόρμουλα 1 πραγματικά από τύχη,

όταν ο Έντι Τζόρνταν είχε μία άδεια θέση, εντελώς ξαφνικά, στη μέση της σεζόν.

Όταν το έμαθα, πήρα αμέσως τηλέφωνο τον Έντι Τζόρνταν.

Του είπα "Πρέπει να μου δώσεις αυτήν την ευκαιρία".

Κι αυτός είπε "Ποιος στο καλό είναι ο Μίκαελ Σουμάχερ;"

Του είπα "Σίγουρα θυμάσαι. Φόρμουλα 3, κέρδισε στο Μακάου και στα Φούτζι".

"Εντάξει, τώρα κατάλαβα".

Τον είδα στη Φόρμουλα 3.

Η ομάδα μας έχει τη νοοτροπία να δίνει μια ευκαιρία στους νέους.

Έτσι διαμορφώθηκε η ομάδα μας.

Αυτό που επρόκειτο να συμβεί,

το ότι θα μας έδειχνε το τι πραγματικά μπορούσε να κάνει,

ήταν κάτι το απίστευτο που δεν το είχαμε καν διανοηθεί.

Εκείνο το βράδυ κάτσαμε σε μια πλατεία και τρώγαμε πίτσα, ανενόχλητοι.

Η πλατεία ήταν γεμάτη. Γύρω στα πεντακόσια άτομα.

Κανένας δεν ήρθε να μας μιλήσει.

Αυτή ήταν η τελευταία φορά που δεν μας ενόχλησε κανείς.

Θυμάμαι ότι ακούγαμε τους σχολιαστές από τα ηχεία

να λένε ποιος προκρίνεται.

Και συνεχώς ακουγόταν αυτό το όνομα, Μίκαελ Σουμάχερ.

Προκάλεσε τρομερή αίσθηση.

Όταν ο Μίκαελ τερμάτισε έβδομος, όλοι είπαν "Να το καινούριο αστέρι!"

Όλοι ήταν κατενθουσιασμένοι

που είχε βγει στο προσκήνιο αυτός ο νέος οδηγός.

Είμαι πολύ χαρούμενος.

Να πω επίσης πως χάρη σε αυτό το αυτοκίνητο έκανα αυτόν τον χρόνο.

Είναι ωραίο στην οδήγηση.

Είμαι χαρούμενος με τον χρόνο που έκανα.

Όλοι το παρατήρησαν. Όλοι στις άλλες ομάδες το παρατήρησαν.

Έγινε αμέσως περιζήτητος.

Μετά τον αγώνα στο Σπα, πήρα τηλέφωνο τον Βίλι Βέμπερ.

Συναντηθήκαμε με τον Μίκαελ τη Δευτέρα νομίζω.

Δευτέρα ή Τρίτη στο Λονδίνο.

Την εποχή εκείνη, η ομάδα μας αγωνιζόταν ήδη για μια θέση στο βάθρο.

Δεν πηγαίναμε για το πρωτάθλημα,

αλλά κάποιες φορές είχαμε βρεθεί κοντά στο βάθρο.

Οπότε υπογράψαμε μια σύμβαση.

Έγινε πολύ ξαφνικά και δεν το πίστευα.

Μετά τον πρώτο μου αγώνα

ήρθε η τέταρτη καλύτερη ομάδα στον κόσμο και μου έκανε προσφορά.

Έπεσα από τα σύννεφα.

Δεν μπορούσα να πιστέψω πόσο γρήγορα συνέβη

και ήμουν πανευτυχής για το συμβόλαιο.

Ήταν πραγματικά φανταστικό.

Απέπνεε φρεσκάδα.

Το πρόσωπό του ήταν σφριγηλό και πάντα καλοξυρισμένο.

Απλώς ακτινοβολούσε αυτοπεποίθηση.

Αγωνιζόταν σαν ένα αγόρι ενάντια σε σκληρούς άντρες.

ΣΠΑ, ΒΕΛΓΙΟ 30 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1992

Ο Σουμάχερ βρίσκεται στην τέταρτη θέση με την Μπένετον.

Ο Σουμάχερ πιέζει αναμφίβολα τον Άιρτον Σένα.

Ο Μίκαελ Σουμάχερ βγαίνει μπροστά στο Γκραν Πρι Βελγίου.

Θα καταφέρει ο Μίκαελ Σουμάχερ να κερδίσει το πρώτο του Γκραν Πρι

στην πίστα όπου οδήγησε για πρώτη φορά σε αγώνες Γκραν Πρι;

Είκοσι τριών χρονών.

Ο νεότερος νικητής του Γκραν Πρι εδώ και πολύ καιρό.

Είναι η πρώτη φορά που κερδίζει ο Μίκαελ Σουμάχερ.

Και βγάζει έξω το χέρι του. Και είναι ενθουσιασμένος, φυσικά.

"Ναι! Τα κατάφερα", λέει.

Δεν μπορώ να το περιγράψω. Είναι κάτι τρελό.

Νομίζω ότι οι Γερμανοί οπαδοί περίμεναν πολύ καιρό

μια νίκη στο Γκραν Πρι της Φόρμουλα 1.

Αφιερώνω, λοιπόν, αυτήν τη νίκη στους Γερμανούς οπαδούς.

Τίποτα τελευταίο για κάποιον στην πατρίδα;

Για τους γονείς μου.

Θέλω απλώς να τους πω "Γεια".

Όλα ξεκίνησαν όταν ήμουν τεσσάρων.

Του πατέρα μου του άρεσε πάντα να ασχολείται με πράγματα

όπως μηχανές και τα συναφή.

Και έτσι μια μέρα

πήρε μια παλιά μηχανή από σκουτεράκι που έπιανε τα 40

και την έβαλε σε ένα παιδικό καρτ.

Και μου άρεσε πολύ από την πρώτη στιγμή.

Πάντα μου άρεσε πάρα πολύ.

Θυμάμαι όταν ήμουν έξι, εφτά χρονών ο πατέρας μου είχε ήδη αρχίσει

να νοικιάζει καρτ στον σύλλογο εκείνη την εποχή.

Και ήμουν πάντα μαζί του στη δουλειά με τα καρτ,

για να τον βοηθάω και να ελέγχω τα καρτ.

Όταν τελείωνε ένα καρτ, το οδηγούσα για να δω αν είναι εντάξει.

Και έτσι ήμουν πάντα μαζί του στα καρτ.

Κάναμε τα πάντα μαζί και αυτό ήταν πάρα πολύ ωραίο.

Όταν ήταν μόλις οχτώ ή εννιά χρονών πρόσεχε τον αδερφό του, όταν χρειαζόταν.

Μπορούσα να του ζητήσω να ελέγξει αν είχαμε κλειδώσει

και το έκανε.

Μπορούσες πάντα να βασιστείς πάνω του.

Η οικογένεια Σουμάχερ στην αρχή είχε μια καντίνα

και αργότερα άνοιξε εστιατόριο.

Η οικογένεια Σουμάχερ το πάλευε πάντα οικονομικά.

Ο Ρολφ ξεκίνησε να εργάζεται χτίζοντας καμινάδες,

αλλά τελικά έγινε υπεύθυνος της πίστας καρτ.

Και η Ελίζαμπεθ έπρεπε πάντα να κάθεται μέχρι το τέλος,

ώσπου να φύγουν οι πελάτες.

Οι γονείς μου δούλευαν σκληρά για να μας παρέχουν μια φυσιολογική ζωή.

Αλλά πολλά πλουσιόπαιδα είναι φτωχά, γιατί οι γονείς τους δεν έχουν χρόνο.

Εμείς είχαμε τους γονείς μας στην πίστα, που ήταν μια μεγάλη παιδική χαρά.

Χρησιμοποιούσαμε πάντα τον πιο φτηνό εξοπλισμό.

Έψαχνα στα σκουπίδια για πεταμένα λάστιχα,

τα έβαζα στο καρτ και κέρδιζα αγώνες.

Χαιρόμουν που νικούσα με τον χειρότερο και όχι με τον καλύτερο εξοπλισμό.

Το να αγωνίζομαι με αυτόν τον τρόπο αποτελούσε επιπλέον κίνητρο για μένα.

Καλησπέρα και καλώς ήρθατε στο Κέρπεν,

στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καρτ Νέων.

Διαγωνίζονται συνολικά 18 χώρες με περίπου 80 οδηγούς.

Ένας οδηγός που δεν διαγωνίζεται για τη Γερμανία, αν και Γερμανός,

και είναι φαβορί εδώ, είναι ο Μίκαελ Σουμάχερ.

Γιατί τρέχεις για το Λουξεμβούργο;

Επειδή οι προκριματικοί αγώνες στη Γερμανία είναι ακριβοί.

Αν αποκλειστούμε, δεν προκρινόμαστε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα.

Στο Λουξεμβούργο είμαστε οι μόνοι διαγωνιζόμενοι,

δεν κοστίζει τίποτα και προκρινόμαστε.

Από παιδί προπονούνταν σαν να ήταν ήδη παγκόσμιος πρωταθλητής.

Ήξερε τι ήθελε από τότε που ήταν παιδί.

Έκανε τα πάντα για να βρεθεί στην κορυφή.

Και νομίζω ότι διέθετε αυτόν τον αυστηρό επαγγελματισμό

από πολύ μικρή ηλικία.

Γιατί το παραμικρό στραβοπάτημα θα σήμαινε το τέλος των πάντων.

Το 1983 στο Κέρπεν-Μάνχαϊμ.

Τότε ήταν η πρώτη φορά που αγωνιστήκαμε μαζί.

Είναι από τις δυνατές αναμνήσεις

της αγωνιστικής μου καριέρας, που πάντα θα θυμάμαι.

Φυσικά, ήταν η πίστα στην οποία είχε μεγαλώσει ο Μίκαελ

και την ήξερε σπιθαμή προς σπιθαμή.

Ήταν δύσκολο να τον ανταγωνιστείς σε αυτήν την πίστα.

Το οδηγικό του στυλ ήταν απίστευτο.

Υπήρχε ένα σημείο στην πίστα μπροστά από τα εμπόδια,

όπου υπήρχε ένα σικέιν υψηλών ταχυτήτων και ήταν φοβερό να βλέπεις τον Μίκαελ

να περνάει από το σικέιν

με εντελώς διαφορετικό οδηγικό στυλ από τους υπόλοιπους.

Πολύ ελεγχόμενο.

Το στυλ του ήταν έντονα σωματικό.

Το επίπεδο λαθών που έκανε

σε αυτό το σικέιν κάθε φορά ήταν πολύ μικρό.

Οι άλλοι οδηγοί έκαναν έναν καλό γύρο και στον επόμενο έκαναν κάποια λάθη.

Αλλά ο Μίκαελ οδηγούσε πάντα σταθερά και ελεγχόμενα.

Και βλέποντάς τον, το αντιλήφθηκα αμέσως.

Αυτός ο τύπος ήταν καλός.

Ήμασταν γύρω στα 13, 14.

Γεμάτοι αυτοπεποίθηση.

Στην πρώτη θέση ο Μίκαελ Σουμάχερ.

Κέρδισε ήδη 460 μάρκα σήμερα

και τώρα παίρνει άλλα 236 μάρκα!

Εκείνα τα χρόνια ήμουν πεπεισμένος ότι θα είμαι για πάντα οδηγός καρτ.

Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα έφτανα στην κατηγορία της Φόρμουλα.

Για οικονομικούς λόγους.

Το 1988 μου τράβηξε την προσοχή ένας νέος. Τον έλεγαν Μίκαελ Σουμάχερ.

Δεν είχε να κάνει με τις νίκες. Ήταν ο τρόπος που οδηγούσε.

Τότε του ζήτησα να γίνει οδηγός για την ομάδα μου.

Φυσικά, τα χρήματα ήταν ένα θέμα.

Ο Σουμάχερ δεν είχε τίποτα εκείνη την εποχή,

ούτε καν 500 μάρκα για να χρηματοδοτήσει μία σεζόν,

που ακόμη και τότε κόστιζε 600 με 700 χιλιάδες.

Ο Βίλι Βέμπερ μάς είπε "Περάστε από το σπίτι μου απόψε".

"Θα του δώσω πενταετές συμβόλαιο, αυτοκίνητο και 2.000 μάρκα μηνιαίο μισθό".

Αυτό, φυσικά, ήταν τρελό!

Όποιος τρέχει σε αγώνες,

πιστεύω πως ονειρεύεται να τρέξει στους αγώνες της Φόρμουλα 1 κάποια μέρα.

Αυτό ονειρευόμουν κι εγώ.

Καταρχάς,

θεωρώ πως είμαι τρομερά τυχερή που γνώρισα τον Μίκαελ.

Είναι απλώς ο πιο αξιαγάπητος άνθρωπος που έχω συναντήσει ποτέ.

Μια φορά ετοίμασα δείπνο για τα γενέθλιά του.

Ήταν ο μόνος που με βοήθησε να μαζέψω και να πλύνω τα πιάτα.

Και σκέφτηκα "Αυτός είναι σωστός άντρας!"

Και ναι, είχε πλάκα και αυτό με τράβηξε σε εκείνον.

Τον ερωτεύτηκα απλώς επειδή ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος.

Ένιωσα πως ήταν κάτι ξεχωριστό για μένα.

Ποτέ δεν σκέφτηκα

"Είναι φοβερός οδηγός αγώνων στην αρχή μιας λαμπρής καριέρας".