A French Village (Un village français)

Wat ben je aan het doen?

Mijn brief aan de Maréchal. Hij moet maandag binnen. Wil je dat ik hem voorlees?

Als je wilt.

Monsieur le Maréchal, sinds de zomer zijn Duitse soldaten onder ons

en onze soldaten zijn in Duitsland. Het zou wel erg makkelijk zijn

als de Duitse soldaten in Duitsland waren, en onze soldaten thuis.

- Waar heb je dat vandaan? - Ik weet het niet. Is het niet goed?

Jawel.

Maar je moet je wel inspannen, het is bijna onleesbaar.

Je A's lijken op O's. Ik heb het je al honderd keer gezegd.

En je kunt niet verdomd simpel schrijven. Zeg gewoon... het zou goed zijn.

Of iets dergelijks.

Maar het zal dan vol doorgestreepte woorden staan!

Nou, herschrijf het dan.

- Maar dan heb ik minder bladzijden. - Dan gebruik je toch een nieuw vel?

Het werd tijd, hè!

De Duitsers hebben de controles voor 11 november aangescherpt.

Ik kwam een checkpoint tegen waar ze de bestelwagen doorzochten.

Gelukkig hadden we de pamfletten nog niet bij.

Goedemiddag.

Hallo Madame, wil je dat ik mijn brief aan de Maréchal voorlees?

We hebben geen tijd, Gustave. Kopieer je brief en let op.

- Goed. Gaan we verder? - Natuurlijk. Wat denk je wel?

Suzanne, het plan ging ervan uit dat je schema normaal bleef.

We hebben een uur nodig voor de pamfletten. Dan ben je om 9 uur bij het postkantoor.

Mensen zullen je te laat zien aankomen.

Maar dat hoeft niet. Er zullen niet veel mensen bij de garage-uitgang zijn.

En zelfs als iemand me om 9 uur ziet, bewijst dat niet dat ik uit Sayolle.

Ik kan ook om 8 uur gekomen en weer vertrokken zijn.

- Om waar naartoe? - Ik weet het niet.

Naar een café! In deze kou.

Het enige open café is het Station Café, en de eigenaar verklikt je.

Zeg dat maar, dan slaap je in de cel.

Goed. Ik kwam om 8 uur uit Sayolle. Ik was te laat door de controlepost.

Ik heb de pamfletten op de loskade gelegd en ben daarna naar het kerkhof gegaan.

Ik bid daar vaak bij mijn vaders graf; Er is dan nooit iemand.

- Waarom legde je eerst de papieren neer? - Dat is de regel.

We moeten de papieren op de loskade leggen zodra we aankomen.

De regel zegt dat dat het eerste is wat we doen. Het zou kunnen werken.

Als iemand je om 9 uur ziet, weet hij dat je liegt.

Maar daar komt niemand. Het is een enge doodlopende straat.

- Wie werkt er vandaag met je? - Mevrouw Morvandieu.

Ze komt nooit vóór half tien. Nooit. Ze komt te voet. Ze heeft reuma.

Mag ik?

Sorry, natuurlijk.

Dank je wel.

Luister eens, Gustave.

Vandaag breng ik je niet met de fiets naar school.

- Wat? Waarom niet? - Vanwege het werk, Gustave.

Ik moet deze dame naar haar werk brengen.

Dus jij gaat te voet.

Maar ik loop niet graag als het donker is. En het is koud.

Geen discussie, Gustave. Ik kan er niets aan doen.

En luister, als iemand naar deze dame vraagt, zeg je dat je haar niet kent. Oké?

Seizoen 1 - Aflevering 6 KOUDESCHOK.

Suzanne, stop even.

Het touw zit te strak. Ik krijg de pamfletten er niet tussen.

Verdorie. Het zit strakker dan normaal!

Waarschijnlijk door de Duitse bijlage voor 11 november.

Wat nu? We kunnen er maar een twintigtal in doen. Die aan de buitenkant.

We kunnen geen risico nemen voor 20 pamfletten.

- We moeten het touw doorknippen. - Hoe knopen we de pakjes weer vast?

- We maken nieuwe knopen. - Dat valt op

als de pakjes anders zijn,

zal de politie vragen waarom je dat niet gemeld hebt.

Heb je touw in de zagerij? Dat is niet ver.

Je bent bang!

Jij niet dan?

Jawel.

De nachtwaker van de zagerij is nu weg.

Schwartz en de eerste werknemers komen pas om 9 uur.

Hoe laat is het nu?

Kwart voor acht.

30 minuten om de pamfletten in te voegen, 10 minuten naar de zagerij...

20 minuten om de touwen opnieuw te knopen...

10 minuten naar het postkantoor. Het kan nog lukken.

Het hangt van jou af.

- Wil je nog wat koffie? - Nee dank je, ik ben klaar.

Het is koud vanmorgen! Ik moet naar de soepbedeling. Kom je mee?

Is dat echt nodig?

Je bent nog altijd de vrouw van de burgemeester.

En de mooiste vrouw van Villeneuve.

Marchetti, vind je niet dat zij de mooiste vrouw van Villeneuve is?

- Ik kan dat niet zeggen. - Zelfs als ik het vraag?

Je ziet, je verveelt hem met je vragen.

Als je eet, wil je geen vragen beantwoorden.

- Echt? - Goed! Ik ga me klaarmaken.

- Je went er vanzelf aan. - Ik denk dat je aan alles went.

Dat is waar.

Dokter, de buurman van Camille maakt zich zorgen.

Hij heeft hem sinds eergisteren niet gezien.

- Heel goed. Bel de Secours National. - Nee, ik ga zelf wel.

De oude Camille is wat vermoeiend, maar ik mag hem.

- Goedemorgen, Lucienne. - Goedemorgen, directeur.

Ik heb Feldwebel Wagner gevraagd om aanwezig te zijn bij de

lezing van de brieven voor de Maréchal.

Goed.

De Maréchal zei dat we moeten samenwerken, dus dat doen we.

De Inspecteur zal een goede indruk maken.

Ik hoop dat mijn aanwezigheid u niet te veel stoort, juffrouw.

- Nee, nee. Helemaal niet. - Mijn broer is leraar in Saarbrücken.

Herr Feldwebel, u gaat daar zitten, ik ga hier zitten

en de heer Foulquier kan zitten waar hij wil.

- Is dit de Monsieur Foulquier die... - Ja. Ja, ja. Ik heb uw dossier gezien.

Die zaak was ongelukkig, maar ze hebben het

uiteindelijk geseponeerd. Maak je geen zorgen.

- Daar ben je. - Ik kom normaal niet te voet.

Dus ben ik vroeg gekomen, het was koud.

Je hebt het goed gedaan. Kon papa je niet brengen?

Ah, Gustave Larcher! Je hebt je brief voorbereid, hoop ik?

Ah ja, Meneer. En zelfs mijn papa zei dat het goed was.

Nou, laat maar eens zien.

Excuseer. We hebben een probleem met het licht

beneden. Heeft u de sleutels van de meterkast?

- Zeker. Kun je ons de weg wijzen, Lucienne? - Jij blijft hier, ik ben zo terug.

Je zei dat de nachtwachter vanavond niet hier was.

Het is Marcel! Ik weet niet waarom hij op dit uur komt.

Het is koud. Warm me op.

Steelt hij touw?

Ik mag niet blijven.

Laurin komt ’s ochtends altijd vroeg terug voor de melking.

Jij bent...

En Jeannine? Wat ga je doen?

Niets.

Het gaat wel over.

De Franse Staat spreekt zich uit door mij

en verzekert u van haar oprechte solidariteit.

Deze dekens en soep worden aangeboden door de onder prefectuur

met hulp van het Voedselagentschap en Secours National.

Deze dekens en soep zijn de warmte van de.

Franse vernieuwing die we samen moeten opbouwen.

Onder leiding van de eerbiedwaardige en glorieuze overwinnaar van Verdun.

Dank u.

Ik denk dat we nu naar de soepuitdeling kunnen gaan.

Een zeer goede toespraak, Monsieur le Sous-Préfet.

Hou erover op.

De Fransen zijn vooral magen.

Met de kou en de Duitsers die alles meenemen, is dat normaal.

Ze nemen niet alles mee, lieve mevrouw. Dat is een mythe.

Het is vreemd om de 11de november niet te herdenken.

Ik bedoel, ik zag dat je hem de overwinnaar van Verdun noemde

dat was erg goed.

Burgemeester. Inspecteur Marchetti meldt dat de oude Camille is overleden.

En hij wacht op u voor het overlijdenscertificaat.

Arme man, ik mocht hem graag.

Het is belangrijk dat we wachten op von Ritter.

Ik ga. Een overlijdenscertificaat is tenslotte niet zo ingewikkeld.

Dat is niet grappig, hoor.

Maar ik heb er al andere gemaakt, weet je nog?

En het is altijd minder saai dan de toespraken van Servier.

- Ik ga met je mee. - Probeer namen te krijgen

mensen die we moeten verwittigen van zijn dood.

Meneer de burgemeester, meneer de sous-préfet.

U moet elke patriottische demonstratie op 11 november voorkomen.

Maak u geen zorgen. Als mensen tevreden zijn, denken ze niet na.

Waarom denk je dat we dit vandaag hebben georganiseerd?

Heel goed. We zullen met twee wachtposten het.

Oorlogsmonument op de Grote Markt bewaken.

Ben je bang dat de doden gaan demonstreren?

Weet dat mijn vader stierf aan de Somme in 1917

en ik betreur het dat er geen herdenking kan zijn,

maar net als mijn vader ben ik soldaat en voer ik bevelen uit.

Ik dacht dat er na Montoire iets zou gebeuren voor de gevangenen.

Dat komt nog wel. De Maarschalk weet wat hij doet.

Maar het Oorlogsmonument bewaken... Nee, dat wordt...

Heb je gezien dat ze drie L's in eternelle hebben gezet?

Dat had ik niet gezien. Vervelend.

In ieder geval bedankt dat u kwam voor uw werk begon,

mevrouw Morvandieu. Mijn reuma speelt op. Ik ben blij dat het vroeg klaar is.

Opeens ben ik vroeg. Op een dag als vandaag zullen we niet veel

mensen op het postkantoor hebben.

Ik stap hier uit. We kunnen niet riskeren samen gezien te worden.

Gaat dat lukken?

- Wat riskeren we eigenlijk? - Geen idee.

Je hoeft dit niet te doen, Suzanne.

Nee, natuurlijk niet. Maar uiteindelijk wel. Nu.

We moeten gaan. De tijd dringt.

Denk eraan: Geen contact voor drie dagen. Wat er ook gebeurt.

Begin ik nu, of wacht ik?

We kunnen net zo goed wachten. Al die vermiste kinderen storen me.

We zeggen hem wel dat het door de kou komt.

Foulquier is een hufter, maar niet dom.

Hij kan zelfs om een lijst met afwezigen vragen.

Jij, wakker worden, hè!

Alsjeblieft, ga zitten. Ga zitten.

- Directeur. - Inspecteur.

Juffrouw Borderie.

We zijn blij dat u hier bent voor deze grote gelegenheid.

Ah ja. Ik wil hen iets zeggen voor we beginnen.

Ga uw gang.

Kinderen, jullie zijn de toekomst van de Franse natie

door naar de Maarschalk te schrijven, schrijven jullie naar Frankrijk.

Het echte Frankrijk, bevrijd van haar slechte gewoontes

van de leugens die haar zoveel schade hebben berokkend

en van de parasieten die rijk werden op haar rug.

Mijn lieve kinderen, de Maarschalk hoort jullie.

Even geduld. Ik heb de Feldwebel uitgenodigd

die in de school woont. Ik ga hem halen.

Ah ja.

Hij had dat op 11 november moeten vermijden.