Shock Corridor

Emri im është Xhoni Baret.

Unë jam gazetar në Daiy Globe.

Kjo është historia ime...

deri ku shkoi.

Kur ishte hera e parë që ju erdhi kjo dëshirë, z. Barrett?

- Duhet të ketë qenë hera e parë. - Kur isha 14 vjeç.

Dhe kur isha shumë më i ri -

10-

atëherë e ndjeva.

Çfarë ta dha ty?

Gërshetat e saj.

Më trego për gërshetat e saj.

- U emocionova. - Vazhdo.

I kapa gërshetat e saj.

A është ajo kur e lëndon?

Unë kurrë nuk e kam lënduar.

A ia ke tërhequr gërshetat?

I përkëdhela.

Vetëm - - I tërhoqe?

A mendon se jam fetishist?

Jo, Xhoni!

- Le ta përmendin ata atë fjalë - jo ti. - Po.

Do të përballesh me psikiatrit më të mirë në shtet.

Ata do ta dinë kur po mashtron.

Më vjen keq për Dok Fong.

Profesionalisht ai e di që po luan me dinamit.

Por ai thjesht nuk mund ta refuzonte shoqen e tij më të ngushtë, Swanee-n.

Ata ishin në luftë psikologjike gjatë Luftës së Dytë Botërore.

Sot, doktori është një llastar i shkëlqyer, dhe Swanee është shefi im...

redaktor menaxhues i gazetës Daiy Globe.

Roli që do të luash do të jetë më i fortë se imagjinata jote më e fortë...

prandaj mos u dobëso kurrë.

Do të jetë një duel i përditshëm midis të çmendurit dhe mendjes tënde të shëndoshë.

Dhe sa i përket mjekëve atje...

Ule direkun për një çast dhe do ta kuptojnë që je mashtrues.

Mos i lejo kurrë të harrojnë se po jeton në një fuçi baruti seksual.

Ai është tërësisht i yti, Swanee.

- Mendon se është gati? - Siç do të jetë gjithmonë.

Epo -

Lëvizja tjetër është e jotja, Cathy.

Duke më përkëdhelur gërshetat.

Duke i puthur ata.

Çfarë historie e neveritshme.

Çfarë ndodh nëse zbulojnë se unë nuk jam vërtet motra e tij?

Do ta merrem unë me këtë.

Xhoni -

Xhoni, duhet të jesh i çmendur që të duash të dërgohesh në një çmendinë për të zgjidhur një vrasje.

Edhe nëse nuk e zgjidh këtë çështje, zemër, vetëm përvojat e mia...

- do të bëjë një shitje libri, një shfaqjeje apo edhe një filmi. - Por -

Çdo njeri dëshiron të arrijë kulmin në profesionin e tij.

- I imi po fiton Çmimin Pulitzer. - Xhoni -

- Nëse kjo histori nuk e bën, asgjë nuk do ta bëjë kurrë. - Por sëmundja e tyre me siguri do të të prekë edhe ty.

Të thashë të njëjtën gjë edhe ty kur fillove të këndoje me veten.

- Të kujtohet, Keti? - Kjo është ndryshe.

Por ato prostituta nuk të prekën, apo jo? Dhe ata të çmendur nuk do të më prekin mua.

Ai ka të drejtë.

Gazetarët janë imituar si minatorë qymyri, mësues shkolle dhe huliganë.

Ata gazetarë hynë për një qëllim.

Jo për të fituar një aureolë gazetareske në kopertinën e revistës Life.

Dhe jo për të fituar një çmim në para dhe për të publikuar fotot e tyre në Time dhe Newsweek.

Oh, hajde, Keti. E tëra çfarë duhet të bësh është të luash rolin tënd.

Jam i ngopur.

U ngopa duke luajtur refren grek për makthin tënd të parapërgatitur.

Pse nuk hip kontrabandë në një raketë dhe të shkruash kujtimet e një astronauti?

- Ke ndonjë cigare, Keti? - Pse nuk heq dorë nga kjo tepri psikoanalitike?

Sepse është ajo që njerëzit blejnë.

Mark Twain nuk e psikoanalizoi Huck Finn-in apo Tom Sojerin.

Dikensi nuk e vuri Oliver Tuistin në divan sepse kishte uri.

- Oh, hajde pra, Keti. - Një kopje e mirë del nga njerëzit, Xhoni...

jo nga shumë terma shpjegues mjekësorë.

Oh, ndalo, apo jo?

Je në një skenë për t'u mburrur. Zbrit prej saj.

Mos u bëj Moisiu që i udhëheq të çmendurit e tu drejt Çmimit Pulitzer.

- A do të të pëlqente një cigare? - Më bën të vjell!

Më vjen keq vetëm nga mendimi që po luan lojëra me mendjen tënde dhe po hipën mbi atë kal të çmendur.

Ai është kushtëzuar për një vit të tërë për të hipur në atë kalë.

Duhet ta shalosh dhe të më nxësh me vrap, kaq është, Keti.

Më gërvish në këtë garë, Xhoni.

Ne bëmë një marrëveshje.

I gjithë instinkti im është ta ndëshkoj veten fort që kam bërë këtë marrëveshje me ty.

Ajo që duhet të bëj është të të godas me një grusht të drejtë në hundën tënde super të civilizuar.

Oh, Keti, je intelektuale, shumë e kaluar në moshë -

Mos guxo të më analizosh!

Xhoni?

Xhoni.

Xhon, jam i dashuruar me një gazetar normal që ka një punë normale.

Hmm-hmm, normale.

A mendon se më pëlqen të këndoj në atë kanalizim me një dritë të nxehtë në kërthizë?

Po e bëj sepse paguhet më shumë sesa stenografia, puna në sekretari apo daktilografia.

- E di këtë, Keti. - Po kursej para që të mund të kemi atë jetë normale.

- Kjo është e gjitha që dua. - Unë di gjithçka për këtë.

Por unë kam frikë.

Kam frikë kur shoh sa të qetë janë Dr. Fong dhe Swanee...

dhe mund të jesh i përfshirë në të gjithë këtë skemë të çmendur tënden.

Oh.

Kam frikë se e gjithë kjo ide e Jekyll-Hyde do të më bëjë të çmendur.

Oh, tani, prit një minutë, Keti.

Keti.

Mendon se do të lejoja ndonjëherë të të ndodhte diçka?

Por duhet ta kryesh pjesën tënde, zemër.

Je i vetmi që mund t'i besojmë.

Falë Zotit.

Keti. Keti.

Pastaj kthehu te zhytja jote!

Zhytje?

Ajo zhytje është e shenjtë në krahasim me idetë e tua për punën.

Hamleti u krijua për Frojdin, jo për ty.

Dua.

Dikush.

- Të duash. - Xhoni, Xhoni.

Dikush që të interesohet.

- Për mua. - Xhoni, Xhoni.

Xhoni, Xhoni.

Më duhet.

Dikush për të mbajtur.

Dikush që do të mbajë.

Vetëm unë.

Do të doja dikë.

Kush do të jetë gjithmonë i butë dhe i ëmbël.

Dhe i sjellshëm.

Kush është i imi.

Të gjitha të miat.

Më duhet.

Dikë për të puthur.

Dikush që do të puthë.

Vetëm unë.

Dua që dikush të më mungojë.

Dikush që do të mungojë.

Vetëm unë.

E di.

Atë diku.

Ka një dikë.

Kush është i vërtetë.

E di.

- Dashnorin që dua. - Xhonin, Xhonin.

E dashur, dashuria ime.

Je ti.

Epo, i thashë zotit Ford se e vetmja mënyrë që një striptiste të zhvishet...

është që unë të heq të gjitha rrobat e mia.

- A telefonoi Xhoni? - Jo.

E frikësova gjithë këtë ide të Jekyll-Hyde...

do të kthehet kundër dhe do të më bëjë psikopat.

Por sëmundja e tyre me siguri do të të prekë edhe ty.

Të thashë të njëjtën gjë edhe ty kur fillove të këndoje me veten.

- Të kujtohet, Keti? - Kjo është ndryshe.

Por ato prostituta nuk të prekën, apo jo? Dhe ata të çmendur nuk do të më prekin mua.

Ajo do ta hedhë bluzën në erë nëse ai djalë e ka lënë.

Si mund ta dojë kaq shumë një vajzë një djalë?

Thuaji se është Keti.

Po?

Vendose atë.

Oh, Swanee.

Ndërro mendje, Keti?

Swanee, kanë kaluar katër ditë.

Ti e more vendimin.

Swanee, nuk kam dëgjuar prej tij për katër ditë.

Nëse e do, do të shkosh deri në kufirin për të.

Mirëmbrëma. Çfarë mund të bëj për ju, zonjushë?

Vëllai im nuk më lë të qetë. Ai -

Sa vjeç është ai?

Tridhjetë.

- Je i martuar? - Jo.

A jeton ai me ty?

Jo.

A ka tentuar ndonjëherë të të... sulmojë?

Ai është përpjekur.

A të ka lënduar ndonjëherë?

Po.

A keni ngritur ndonjëherë akuza kundër sëmundjes së tij?

- Pse jo? - I turpëruar.

Dhe tani?

Ai tha se do të...

më vrit nëse unë -

A je gati të nënshkruash një ankesë zyrtare se ai është i sëmurë mendërisht?

- Nuk të dëgjova. - Po.

Cili është emri i plotë i vëllait tuaj, ju lutem?

John Barrett.

Spitali i Përgjithshëm i Qarkut.

Njësia psikoterapike, ju lutem.

Dr. Menkin?

Kane, zona e 16-të e votimit.

John Barrett.

Tentativë për incest me motrën.

Sapo ta marrim, do ta dërgojmë për shtrim në spital me urgjencë.

Si guxon të më tradhtosh këtu poshtë, me fjalën e saj!

Jam gazetar për Daily Globbe! Telefono shefin tim. Ai do të më garantojë.

Ne kontaktuam me të. Ai ju dha një faturë të pastër shëndetësore.

- Kështu është më shumë. - Por fjala e tij nuk ka shumë peshë...

meqë motra juaj nënshkroi një ankesë zyrtare - - Ankesë zyrtare?

Tani, çfarë mund të presësh nga një striptiste? Motër, eja këtu dhe më shpjego si e ëndërrove gjithë këtë gjë.

Ju lutem. Z. Barrett, ju lutem.

- Ulu. - Ëh -

Ju lutem?

- A është gjallë babai yt? - Jo.

- Të pëlqeu? - Sigurisht.

- A ka ndonjë vëlla? - Jo.

- A ka ndonjë motrë tjetër? - Vetëm Keti, dhe kjo mjafton.

- Nëna jeton? - Jo.

- A e ke dashur ndonjëherë nënën tënde? - Çfarë?

Çfarë po thua? Është një gjë e ndyrë të ma thuash!