Irma la Douce

Hoe komt zo'n lief meisje als jij in dit beroep terecht?

Ik studeerde aan het conservatorium, om concertpianiste te worden.

Chopin en Debussy en zo.

Bij mijn eerste recital viel de pianoklep op mijn hand.

Drie gebroken vingers en het einde van m'n carrière.

Toen kon niets me meer schelen,

zolang ik mezelf en m'n hondje maar kon onderhouden.

Dank u.

Mag ik je een persoonlijke vraag stellen?

Waarom een meisje als ik er zo'n beroep op na moet houden?

Ik kom uit België. Mijn ouders deden zendelingenwerk in de Congo.

Daar wil ik niet over praten.

- Ik begrijp het. - Nu heb ik alleen m'n zus nog maar.

Ze ligt in het ziekenhuis en heeft drie bloedtransfusies per dag nodig.

Weet u hoeveel een liter bloed tegenwoordig kost?

Dank u.

Sorry, beestje. Hoe heet ie?

Zij. Coquette.

- En jij? - Irma. Ze noemen me Irma la Douce.

Dat betekent zachte Irma. Ik weet niet waarom.

Nou, ik wel. Hoeveel kost het in dollars?

Vijf dollar. Ik weet niet eens hoe ik echt heet.

Ik ben opgegroeid in een weeshuis dat verwoest is op D-day.

Ik stuur altijd geld voor de heropbouw. Ik heb al een hele vleugel betaald.

Meer heb ik niet bij me.

De Amerikanen hebben het gebombardeerd. Dat is jullie schuld niet.

Maar die arme weesjes slapen op de grond, terwijl het inregent.

Er zijn geen bedden, er is geen dak.

Accepteer je travellercheques?

Dit is het verhaal van Irma la Douce.

Vol hartstocht, bloedvergieten, begeerte en dood.

Alles waardoor het leven de moeite waard wordt.

We zijn in Parijs, en het is vijf uur 's ochtends.

U hebt vast in reisgidsen gelezen dat Parijs nooit slaapt.

Geloof dat maar niet.

Om deze tijd gebeurt er helemaal niets, tenzij je bij de vuilophaaldienst werkt.

Het is te laat om een Slaapmutsje bij Maxim te halen.

Die is al uren gesloten.

Het is te vroeg om van de Eiffeltoren af te springen.

Die gaaf pas over een paar uur open.

Dus als je op zoek bent naar vertier, moet je niet in de dure wijk zijn.

Kom dan maar liever naar onze buurt.

Dit is Les Halles, de groothandelsmarkt.

Wij noemen het de maag van Parijs.

Hou je Champs Élysées en je Versailles maar.

Hier voel ik me thuis. Het is ruw en vulgair, het stinkt er, maar het leeft.

Rundvlees uit Charollais, varkensvlees uit Périgord,

lamsvlees uit Bretagne, kalfsvlees uit Normandië.

Hersens, nieren en pens.

Varkenspoten en kalfskoppen die op een vinaigrettesaus wachten.

Zalm uit de Loire, tong uit het Kanaal,

kreeft uit Corsica,

oesters uit Dieppe, sardientjes uit Lorient.

Asperges uit Argenteuil, sinaasappels uit Valencia,

meloenen uit Cavaillon, kool uit Aubervilliers.

Maar van kool alleen kun je niet leven.

Als je voor iets anders in de markt bent, ga dan naar de Rue Casanova.

Hier staan de meisjes, of zoals wij zeggen, de "poules".

U kunt kiezen uit Kiki de kozak, Annie de amazone,

Lolita, Suzette Wong, Mimi de Maumau,

en dan heb je natuurlijk nog Irma la Douce.

Ze is hier in een vrachtwagen achter de vismarkt geboren.

Ze drinkt altijd koffie in de bistro aan de overkant, net ais de anderen.

Dit is de eigenaar. Hij staat bekend als Moustache.

Volgens de politie is hij een Roemeense kippendief,

die Constantinescu heet, maar toen hij de bistro kocht,

heette die al Chez Moustache en hij liet liever zijn snor staan

dan dat hij een nieuw uithangbord kocht.

Soms komen er bij dageraad rijke lui een kop uiensoep eten.

Maar gewoonlijk bestaat de clientèle uit de "poules" en hun "macs".

Weet u wat een "mac" is? Hoe zeg je dat in het Engels?

Een beschermer, metgezel, zakenmanager.

Blijf maar even hangen, dan merkt u het vanzelf.

- Hoe gaat het? - Niet slecht.

Vooral fooien. Er zaten een paar echte sukkels bij.

- Soms wou ik dat je een tweeling was. - Bedankt.

- Wat is dat? - Wat? O, dat.

De laatste heeft met een cheque betaald.

Het is niet netjes om dat achter te houden.

- Het is maar tien dollar. - Zou je het gezegd hebben?

Ik wou het opzij leggen voor een haardroger.

Wat? We werken samen. Je bedriegt me toch zeker niet?

- Laat los, Hippolyte. - Dat is onfatsoenlijk.

Je doet me pijn, rund.

Als ik je niet goed behandel, dan zoek je toch iemand anders?

- Dat komt er nog wel van. - Waar wacht je nog op?

Ik neem haar zo over.

O, ja?

- Het was maar een grapje. - Een grapje?

Waarom lacht er dan niemand?

En nou weer aan het werk.

Rund.

We vormden samen een grote, gelukkige familie.

De "macs", de "poules" en de "flics",

of zoals u zou zeggen, de smerissen.

Politici hebben het vaak over vreedzaam naast elkaar leven,

maar in onze kringen gebeurt dat ook echt.

De politie leeft en laat leven.

Sommigen hebben daardoor een heel goed leventje.

Om de vrijdag deden de flics voor de goede orde een inval.

Een paar poules moesten mee, ze betaalden een klein boete

en 24 uur later waren ze weer aan het werk.

Een vriendelijke, beschaafde regeling.

Iedereen keek de andere kant op en hield zijn mond,

niemand deed ooit een vlieg kwaad. Behalve af en toe.

Maar toen ging alles mis.

Er kwam een eerlijke politieagent in de buurt werken.

Kom hier, Coquette. Stoute hond.

Hebt u een vergunning?

- Nee. - Dan overtreedt u bepaling 56.

Gewoonlijk laten ze het zitten.

Ik niet. Volgens de wet moet u hem aan de lijn houden.

Aan de lijn?

Dat is goed. Ik zal het onthouden.

Wacht 's even.

Wat doen al deze dames hier zo vroeg in de ochtend?

Ik laat alleen mijn hond uit.

- Juist. - Ik moet haar de hele tijd uitlaten.

- Ze heeft nierstenen. - Wat vervelend.

Neem me niet kwalijk dat ik het zeg...

Neem me niet kwalijk.

Ik heb nog nooit een meisje met groene kousen gezien.

Het past bij m'n haarlint, en m'n ondergoed.

Groen ondergoed?

- U werkt hier nog niet zo lang, hé? - Dit is m'n eerste dag.

- Dat dacht ik al. - Ik ben al zes maanden agent.

Ik werkte in het Bois de Boulogne, bij het meer met de kinderen.

- Vandaar deze medaille. - Omdat u ze van het gras af hield?

Ik heb een jongetje mond-op-mondbeademing gegeven.

Daarom ben ik nu hierheen overgeplaatst.

- U zal het hier vast naar uw zin hebben. - Dat weet ik zo net nog niet.

U kunt uw hond beter ergens anders uitlaten.

- Waarom? - Die vrouwen daar.

Ik heb het gevoel dat ze tippelen.

- Nee, toch? - Ja, dat heb ik altijd meteen in de gaten.

Irma, ik ben net klaar met werk, dus als je tijd hebt...

- Pardon? - Ik ben het, André, van de artisjokken.

- Die heb ik niet nodig. - Wat heb jij?

Moet ik soms naar Kiki?

- Valt deze man u lastig? - Nee, hoor. Kom straks maar terug.

Straks? Ik heb maar een half uur.

Daar staat een vrachtwagen dubbel geparkeerd.

- Waarom doet u uw plicht niet? - Dat is een goed idee.

- Hij vat zijn werk heel serieus op. - Ik doe m'n best.

- Ik zie u nog wel. - Dat zit er wel in.

- Zegt u het maar. Een cognac? - Ik drink nooit als ik dienst heb.

En ook niet als ik geen dienst heb. Geeft u me maar een glaasje water.

Zoekt u iets, agent?

- Wat weet u van dat hotel? - Casanova heeft daar in 1763 geslapen.

Dat bedoel ik niet. Er lopen net vier stelletjes naar binnen.

Op maandagavond is het altijd rustig.

- Hebt u enig idee wat ze daar doen? - Dat weet ik heel goed.

- Ze bedrijven de liefde. - Dat is illegaal.

Zo is het nu gesteld met de wereld. Liefde is illegaal, maar haat niet.

Dat mag altijd, tegen wie dan ook.

Maar als je een beetje warmte zoekt, iemand om tegen aan te kruipen,

moet je dat als een misdadiger stiekem in het donker doen.

- Dat is toch geen liefde. - U klinkt echt als een petit bourgeois.

Die zedeloosheid moet uitgeroeid worden.

Uw redenering is zowel verward als slecht voor de economie.

En ik weet waar ik het over heb.

Ik heb economie gegeven aan de Sorbonne.

Zes jaar, maar dat is een ander verhaal.

Beschaafde burgers moeten hier toch tegen beschermd worden?

Neem een beschaafde getrouwde burger, die de hele dag kinderwagens verkoopt.

Hij wil 's avonds een beetje gezelschap.

Op de Rue Casanova ziet hij een meisje dat hem gezelschap biedt.

Hij geeft haar geld, dat ze aan haar vriend geeft,

en die geeft dat uit aan drank, manchetknopen en gokken.

Soms geeft hij zelfs een beetje geld aan een agent.

- Koopt hij ze om? - Dat is nou juist zo mooi.

De agent koopt er een kinderwagen van de burger mee.

Zo blijft het geld in omloop. Iedereen rijk, iedereen gelukkig.

- Dat geloof ik niet. - Heel simpel.

Ik geloof niet dat agenten geld aannemen.

Niet allemaal.

De hogere functionarissen hebben 'n andere regeling met de meisjes.

Er is hier één agent die niet corrupt is.

Weet u het telefoonnummer van het politiebureau?

Central 5288. Maar loop toch niet zo hard van stapel.

Drink uw glas water.

Met agent Patou. Stuur een politiebusje naar hotel Casanova.

Overtreding van sectie 34 van het wetboek van strafrecht.

Bevuiling van het trottoir is 43. Het gaat hier om onzedelijk gedrag.

Daar gaat weer een stel. Ik doe een inval.

U vraagt om moeilijkheden.

Wie hier eerlijk is, kan net zo goed 'n kip tegen de wind in plukken.

Dan zitje straks met een mond vol veren.

Wees maar niet bang, ik weet wat ik doe.

Hebt u een brandalarm?

Ja, daar achter u.

En hij werkt prima.

Waar is de brand?

Hier.

O, wat heet.

Daar komt niets van in. U staat onder arrest.

Luister, allemaal. Het feest is afgelopen.

- Dames links, heren rechts. - Wat krijgen we nou?

- Een inval. - Op maandag? Het is toch om de vrijdag?

Mag ik m'n kousen halen?