The NeverEnding Story (Die unendliche Geschichte)

Goedemorgen, Bastian.

Ik had weer een droom, papa, over moeder.

Ik begrijp het jongen.

Maar we moeten doorgaan, toch?

Bastian, we hebben allebei verantwoordelijkheden.

We kunnen mama's dood niet...

als excuus gebruiken om het niet goed te doen, wel?

Ja.

Jongen, het wordt tijd dat wij eens een gesprek hebben.

Ik kreeg gisteren een telefoontje van je wiskunde lerares.

Ze zei, dat je paarden aan het tekenen was, in je rekenboek.

Eenhoorns. Het waren eenhoorns. - Wat?

Niets.

Ze zegt ook, dat je je huiswerk, niet op tijd af hebt.

Ik ben zeer teleurgesteld dat je zelfs niet geprobeerd hebt in het zwemteam te komen.

En wat betreft die rijlessen, die je wilde...

Je zegt dat je gek bent op paarden, maar bang bent op een echte te zitten.

Je bent oud genoeg om met je hoofd uit de wolken te komen en...

en met beide voeten op de grond te staan.

Oké.

Stop met dagdromen. Zie je problemen onder ogen. Oké?

Zo, ik vind dat we een leuk gesprek hadden.

Dat moeten we vaker doen.

Veel plezier jongen. Niet weer te laat op school komen.

Maar, gisteren was ik niet te laat.

Hé, 't is de mafkees.

Mafkees, heb je vandaag wat geld voor ons?

We pakken hem.

Je kunt niet wegkomen.

Je bent er geweest, lafaard. We krijgen je wel.

Waar is je geld? - Ik heb niets.

Geen geld? Mama's kindje verbergt iets.

Als je geen geld hebt, ga je bij het afval.

Misschien voelt hij zich daar beter.

Wie zei dat je eruit mocht komen?

Terug.

Niet weer. - Waar ga je heen, slapjanus?

Hij ging die kant op. - Welke kant?

Weg hier. Ik hou niet van kinderen.

Ben je er nog? Heb je me niet gehoord?

Je verstopt je, hé? - Nee, ik wilde...

De speelzaal is verderop.

Hier verkopen we enkel rechthoekige dingen. Ze worden boeken genoemd.

Je moet er moeite voor doen en ze maken geen geluid.

Weg nu. - Ik ken boeken. Ik heb er thuis 186.

Stripboeken.

Nee, ik heb Schatteneiland gelezen...

De Laatste der Mohikanen, Tovenaar van Oz...

Lord of the Rings, 20000 Mijlen Onder Zee, Tarzan.

Voor wie vlucht je?

Enkele kinderen van school. - Waarom?

Ze gooiden me in het afval. - Waarom sla je ze niet op hun neus?

Weet ik niet.

Waar gaat dat boek over?

Dit is iets speciaals.

Wat is het?

Kijk.

Jouw boeken zijn veilig.

Als je ze leest kun je Tarzan of Robinson Crusoe worden.

Maar daarom vind ik ze ook zo leuk.

Maar daarna ben je weer dat kleine jongetje.

Wat bedoel je? - Luister.

Ben je wel eens...

Kapitein Nemo geweest...

gevangen in je onderzeeër terwijl de reuzeninktvis je aanvalt?

Ja.

Was je niet bang, dat je niet kon ontsnappen?

Het is maar een verhaal. - Dat bedoel ik nu net.

Wat jij leest is veilig.

En die niet?

Ach laat maar.

Wat is er zo anders aan?

Niets.

Maar je zei net...

Vergeet het.

Dit is geen boek voor jou.

Koreander's. Kan ik u helpen?

HET VERHAAL DAT NOOIT EINDIGT

Rekentoets. O nee.

Het was middernacht in het Huilende Bos.

De wind floot door de toppen van de eeuwenoude bomen.

Plotseling stormde en donderde er iets gigantisch door het enge bos.

Wat is dat?

Pardon...

is het goed als ik je vanavond bij jullie blijf?

Ik ben namelijk de hele dag al aan het reizen.

Nu begrijp ik waarom jullie dit plekje hebt gekozen.

Die kalkstenen rots ziet er heerlijk uit.

Lekkere geur.

Dat moet een goed oogstjaar zijn.

Ja, zal wel.

Die heerlijke rotsen zijn de reden waarom we hier kamp hebben gemaakt.

Is hij gek? - Nee, hij is een Rotsenbijter.

Een Rotsenbijter?

Arm kind.

Dat was kalksteen met een snufje kwarts.

Heel lekker.

Waar ik vandaan kom, in het noorden, hadden we overheerlijke rotsen.

Maar nu...

nu...

zijn ze allemaal weg.

Ik weet hoe het is gebeurd.

Ik zweer dat ik het niet gedaan heb.

Ik denk dat ik weet hoe het komt. Vertel ons meer.

Er was een prachtig meer, vlak bij mijn huis...

maar toen...

toen was het weg. - Droogde het meer op?

Nee. Het was er gewoon niet meer.

Niets was er nog. Niet eens een opgedroogd meer.

Een put? - Een put zou iets zijn.

Nee, het was niets.

En het werd groter en groter.

Eerst, was er geen meer meer.

En toen, uiteindelijk, geen rotsen.

Als hij zo blijft schrokken, zullen er hier ook al snel geen rotsen meer zijn.

Nachthob, dit kan ernstig zijn.

Rotsbijter wat je ons hebt verteld gebeurt ook waar ik woon, in het westen.

Een raar soort niets vernietigt alles.

Ja. Wij, Nachthobs leven in het zuiden en daar gebeurt het ook.

Dus het is niet alleen in ons deel van Fantasia?

Misschien, is het al overal.

Misschien is ons hele land in gevaar.

Wat kunnen we doen?

Mijn volk stuurt me naar de Ivoren Toren, naar de Keizerin om hulp te vragen.

We hebben hetzelfde... - We hebben hetzelfde doel.

Want als de Keizerin ons niet kan redden wie dan wel?

Waarom zitten we hier nog allemaal...

in plaats van te vertrekken naar de Ivoren Toren?

Waar wachten we nog op? - Ja, laten we nu gaan.

Wakker worden. Komaan, ouwetje.

We kunnen hier niet blijven hangen.

Wakker worden. Klaar om op te stijgen.

Oh, stomme vleermuis.

We kunnen niet wachten op een slak. Zal ik je dragen?

Maak je geen zorgen, het is een race-slak.

Maar we kunnen zelf niet op een race-slak wachten.

Het is een echte race-slak.

Niemand geeft een zier om mij en mijn stomme vleermuis.

Misschien neem ik wat van die heerlijke rotsen mee, voor onderweg...

Het Niets.

Kijk.

Daar is het.

Het hart van Fantasia.

Ik wist niet dat het zo schitterend was.

Blijf wakker

Ik zei je wakker te blijven.

Het huis van de Keizerin.

Ze is onze enige hoop.

Vrienden, Ik weet waarom jullie hier allemaal zijn.

Het Niets...

vernietigt onze wereld.

Ik weet ook...

dat jullie gekomen zijn...

om de Keizerin om hulp te smeken.

Maar ik heb verschrikkelijk nieuws.

De Keizerin zelf, is ernstig ziek.

Er schijnt een mysterieus verband te zijn, tussen haar ziekte en het Niets.

Ze is stervende.

Dus ze kan ons niet redden.

Maar er is misschien nog een kans.

Onder de mensen van de Vlakte, die op de paarse Bizon jagen...

is een geweldige strijder.

Hij alleen heeft een kans om tegen het Niets te vechten en ons te redden.

Hij is onze enige hoop.

Zijn naam is Atreyu.

Atreyu.

De Keizerin had de grote krijger al lang ontboden.

Toen hij uiteindelijk op het terras van de Ivoren Toren verscheen...

was alle hoop van Fantasia op hem gericht.

Een jongen.

Sorry maar dit is nu niet de tijd en plek voor kinderen.

Je moet vertrekken.

Als je me hier niet wilt, had je me niet moeten ontbieden.

Is hij gek? - We hebben jou niet geroepen.

We wilden Atreyu. - Ik ben Atreyu.

Niet Atreyu het kind. Atreyu de krijger.

Ik ben de enige Atreyu van de mensen van de Vlakte.

Maar ik ga met plezier terug om te jagen op de paarse Bizon.

Wacht.

Kom terug, alsjeblieft.

Als je echt de Atreyu bent die we hebben geroepen...

zou je bereid zijn om op een zoektocht te gaan?

Ja, natuurlijk.

Wat voor zoektocht?

Om een geneesmiddel te zoeken voor de Keizerin...

en onze wereld te redden.

Niemand kan je enig advies geven, behalve dit...

Je moet het alleen doen.

Je moet al je wapens achterlaten.

Het zal erg gevaarlijk worden.

Is er enige kans van slagen?

Ik weet het niet.

Maar als je faalt zal de Keizerin zeker sterven...

en onze wereld vernietigd worden.

Wanneer begin ik?

Nu. En je moet je haasten, Atreyu.

Het Niets wordt met de dag sterker.

Neem dit.

De Auryn.

Hij die de Auryn draagt, spreekt in naam van de Keizerin.