In a Better World (Hævnen / Revenge) (Hævnen)

NË NJË BOTË MË TË MIRË

A të dhemb?

Në rregull.

Emri është?

Karim Abdullahu.

Karim Abdullah. Mirë, Meri?

Mirë. Ai do të jetë mirë.

Pra, mirë.

Ajo duhet ta mbajë atë për katër javë.

Katër javë.

Edhe kur dhimbja ndalet, ajo duhet ta vazhdojë atë.

Katër javë.

Le ta mbyllim për dhjetë minuta, ju lutem miq.

Dhjetë minuta. Faleminderit.

Naxhib? Po?

Marrim edhe nga dy secili. Dy?

Po, dy. Në rregull, katër, apo jo?

Ka edhe katër të tjera.

Ajo do të duhet t'i japë një shurup për ethet.

Tri herë në ditë.

Do të duhet të kthehesh përsëri.

Najeeb! Barelë, të lutem.

Përgatituni për të operuar.

Lehtë, lehtë.

Si, si, si.

Ejani, ejani, ejani. Zotëri?

Mund ta lidhësh nga mbrapa?

Më duhet ndihmë këtu.

Në rregull. Hajde, ajo mund t'ia dalë.

Kontrolloni pulsin e saj, ju lutem. Ajo mund t'ia dalë.

Më duhet pak dritë. A keni ndonjë dritë?

Pacienti po fle? Po, doktor.

Tampona. Mirë.

Shtupë.

Kapëse.

Si është pulsi?

Pulsi në 33. I qëndrueshëm.

Në rregull, mbaje fort. Kape.

Duket e qëndrueshme tani.

Nuk mendoja se ajo do t’ia dilte mbanë.

E kam parë këtë lloj dëmtimi më parë.

Kjo është vepër e një horri vendas. Burri i Madh.

Dëgjova që ky Burri i Madh pranon baste me djemtë e tij

Sa i përket seksit që do të ketë një fëmijë.

Pastaj ai i pret vajzat hapur për të parë.

Dhe Vdekja i ktheu këto thesare për një këngë.

Bilbilat vazhduan të këndonin.

Këndonte për oborrin e qetë të kishës

ku rriten trëndafila të bardhë,

ku lulet e shtogut e bëjnë ajrin të ëmbël

dhe ku bari është gjithmonë i gjelbër,

i lagur me lotët e atyre që janë ende gjallë.

Vdekja e dëshironte këtë kopsht.

Jashtë dritareve përhapej një mjegull e ftohtë gri

ndërsa Vdekja u largua.

"Faleminderit, faleminderit," tha Perandori.

"Zogu i vogël nga qielli, të njoh që në lashtësi."

"Të dëbova një herë nga toka ime."

"E megjithatë ti i ke larguar fytyrat e liga nga shtrati im me këngë,"

"Dhe Vdekja nga zemra ime."

"Si mund t'jua shpërblej?"

"Tashmë më ke shpërblyer", tha bilbili.

"Të solla lot në sy kur këndova për herë të parë për ty."

"Në zemrën e një këngëtari,"

"Ato janë më të çmuara se çdo gur i çmuar."

"Por fli tani dhe bëhu i freskët dhe i fortë ndërsa unë këndoj."

Ai këndoi derisa Perandori ra në një gjumë të thellë e freskues.

Një gjumë i ëmbël dhe qetësues.

Ajo ma lexonte para se të flija.

Mendoj se i bëri mirë që e bëri. - Edhe unë mendoj kështu.

Hej, Hanne. Kjo është Signe, nëna ime.

Kjo është Hanne. Përshëndetje.

Ti je personi me të cilin do të qëndrojnë? Po.

Mendoj se Kristiani mezi pret të kthehet në shtëpi, apo jo?

Është kaq e vështirë të besosh që ajo është zhdukur.

I krishterë.

Dua vetëm të them që mendoj se ia ke dalë shumë mirë.

Jam shumë krenar për ty.

E di që edhe mami do të kishte qenë kështu.

Nuk ke pse vazhdosh të thuash gjëra, babi.

Megjithatë, mund të flasim, apo jo?

Nuk ke pse, për hirin tim.

Je gati? - Po vij.

Mirëmëngjes, Muhamed. Mirëmëngjes, zotëri.

Në rregull, le të shkojmë.

Përshëndetje.

Përshëndetje, e dashur. - Përshëndetje, gjyshe.

Mirë se erdhe. - Përshëndetje, mami.

Është shumë më e gjerë këtu sesa në Londër.

Shumë paqe dhe qetësi.

Të kam instaluar internetin dhe ti mund ta zgjedhësh vetë dhomën tënde.

Kjo është padyshim dhoma më e vogël.

Është mirë.

Hëm.

Nuk keni pse të vendosni menjëherë.

A kam të drejtë të zgjedh apo jo?

Sigurisht, por mezi ka vend të mjaftueshëm për tavolinën dhe shtratin tënd.

Por sigurisht, varet nga ju.

Varet tërësisht nga ti.

Pamja është e bukur gjithsesi. - Po.

Vazhdo dhe kape atë.

Mirëmëngjes, Fytyrë Miu.

Të janë pompuar përsëri gomat? - Të ka shpëtuar gomave?

I emocionuar? - Po.

Do të vij edhe unë me ty? - Jo. Sigurisht që jo.

Epo, kalofsh një ditë të mbarë atëherë. - Sigurisht.

Shihemi.

Zvarrituni nëpër këmbët tona.

Dukesh si një mi.

Je një mi, apo jo? - Më lër rehat. Më lër të kaloj.

Suedez! - Mutant i shëmtuar!

Miu i mallkuar!

Qetësohuni.

Ulu.

E kujt është kjo?

Ky është i krishterë.

Hesht, apo jo?

Kristiani ka jetuar në të gjithë botën dhe sapo është zhvendosur këtu nga Londra.

A flet ai danisht?

Sigurisht që po, Trine.

Gjithsesi... Le ta shënojmë ditëlindjen tënde në kalendar.

Kur është ditëlindja juaj? - 7 korrik.

Në të njëjtën ditë me Eliasin.

A nuk është qesharake kjo?

Unë mendoj se është.

Hesht tani.

Kristian, shko ulu pranë Eliasit, atëherë. - Oooh!

Ndalo këtë. - I shkreti ti!

Mund të dëgjojmë gjithçka për Londrën më vonë.

Kjo do të ishte interesante.

Nxirrni librat shkollorë.

Au. Thjesht bëje.

Jam i sëmurë dhe i lodhur duke u grindur me ty.

Oh, jo!

Dëshironi të merrni hua një pompë?

Jo, ata morën edhe valvulat.

Ata gjithmonë e bëjnë.

Do ta tërheq zvarrë.

Merr disa valvola nga një biçikletë tjetër.

Pastaj do t'i duhet ta tërheqë biçikletën e tij.

Pra, sot është radha e tij.

Ja ku jam. - Faleminderit.

Hej, po ua sheshon gomat të tjerëve?

Dhe kush dreqin je ti?

Emri im është Kristian.

I krishterë?

Çfarë po bën me Rat Face?

Çfarë po ndodh?

Shiko dhëmbët e tij, budalla. Nuk e sheh që duket tamam si një mi?

Jo, por unë nuk shëtis duke shikuar në gojën e të tjerëve.

Duhet ta kapësh, Kristian.

Tërhiq biçikletën tënde në shtëpi, Miu Face!

Je mirë? Po.

Më vjen shumë keq.

Do të të ndihmoj të pastrosh?

Jo, jam mirë.

Sigurisht? - Po.

Më vjen shumë keq.

Atje.

Me të vërtetë shkaktoi një grindje. Hej, sa ke ngrënë?

Përshëndetje, zemër.

A ke kaluar një ditë të mirë? - Ishte mirë.

Hej, më shiko. Je i sigurt? - Po.

Je i sigurt?

Nëse po më gënjen, je fajtor!

Dua të luaj edhe unë.

Më lini rehat!

Më lër vetëm.

Elias...

Të urrej.

A nuk je duke fjetur?

Dua vetëm ta përfundoj këtë lojë.

A është gjak? - Ne po luanim futboll.

Të goditën me grusht në hundë? - Jo.

Ne thjesht po luanim futboll. Ishte një aksident.

Eja dhe më bëj shoqëri në kuzhinë, ndërsa unë marr diçka për të ngrënë.

Do ta doja. - Pas një minute.

Përshëndetje, babi!

Përshëndetje, zemër.

Sa mirë që të shoh. - Edhe ty gjithashtu. Më ke munguar.

Ishte një udhëtim i mirë? - Po.

E gjatë. Por ishte mirë.

Përshëndetje.

Përshëndetje.

Kjo është një dhuratë nga Morten, në rast se ke pasur uri.

A i preve flokët? - Jo.

Ishte mirë të dëgjoja mendimet e tua, Elias.

Tani do të donim të flisnim me prindërit e tu privatisht, nëse është në rregull.

Në rregull.

Çfarë ke për të thënë?

Dëgjo, Eliasi rri për vete, dhe ky është një fakt.

Gomat e tij prishen çdo ditë. E quajnë Fytyrë Miu.

Jemi mjaft të sigurt se Sofusi nuk është ai që po i prish gomat.

Mund të mos jetë ai personalisht.

Ai ka mafian e tij të vogël.

Ai i detyron të tjerët ta bëjnë, por ai është pas saj.

Le të mos i japim Sofusit merita të tepërta...

Edhe studentë të tjerë i shfryjnë gomat e gomave.

Sigurisht, jemi në dijeni të situatës.

Thënë troç, e gjithë kjo nuk është e lehtë për Eliasin.