Wonder Woman

Κάποτε ήθελα να σώσω τον κόσμο.

Αυτό τον όμορφο τόπο.

Μα ήξερα τόσο λίγα τότε.

Είναι ένας τόπος όλο μαγεία και θαύματα.

Άξιος να αγαπηθεί με κάθε τρόπο.

Αλλά όσο πιο κοντά του πας,

τόσο πιο αισθητό γίνεται το σκοτάδι που σιγοβράζει μέσα του.

Και η ανθρωπότητα;

Η ανθρωπότητα είναι μια άλλη ιστορία.

ΟΜΙΛΟΣ ΓΟΥΕΪΝ

Ό,τι πράττει κανείς μαθαίνοντας την αλήθεια

είναι δυσκολότερο απ' ό,τι φαντάζεστε.

Εγώ το έμαθα με τον δύσκολο τρόπο.

Πριν από πολύ καιρό.

Και τώρα,

δεν θα είμαι ποτέ ξανά η ίδια.

Μερσί.

ΒΡHΚΑ ΤHΝ ΠΡΩΤΟΤΥΠH.

ΙΣΩΣ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΤHΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΟΥ.

Γεια σου, Νταϊάνα.

-Γεια σου, Νταϊάνα. -Γεια σας.

Νταϊάνα!

Νταϊάνα!

Γύρνα πίσω!

-Φαίνεται μια χαρά. -Πολύ ωραία.

Πώς τα πάει;

Είναι καλή.

-Συνεχίστε έτσι. -Εντάξει.

Ναϊόμι.

Νταϊάνα!

Νταϊάνα, σε βλέπω.

Πού πας; Μην τρέχεις!

Γεια σου, μητέρα.

Πώς είσαι σήμερα;

Θα σε γυρίσω στο σχολείο πριν παραιτηθεί κι άλλος δάσκαλος.

Μα δεν νομίζεις ότι ήρθε η ώρα να ξεκινήσω την εκπαίδευσή μου;

H Αντιόπη θεωρεί ότι είμαι έτοιμη.

Αλήθεια;

Θα μπορούσα να ξεκινήσω να της δείχνω κάποια πράγματα.

Να μπορεί τουλάχιστον να υπερασπιστεί τον εαυτό της.

Από ποιον;

Σε περίπτωση εισβολής.

Αυτός δεν είναι ο λόγος που έχω βάλει την καλύτερη πολεμίστρια της ιστορίας μας

να ηγείται αυτού του στρατού, Στρατηγέ;

Εύχομαι να μην έρθει ποτέ η μέρα που να πρέπει να πολεμήσει.

Αλλά ο σκορπιός πρέπει να μάθει να τσιμπάει.

-Ο λύκος να κυνηγάει. -Είναι παιδί ακόμα.

Το μόνο παιδί στο νησί. Άφησέ την να το ζήσει, σε παρακαλώ.

Μα, μητέρα...

Δεν έχει εκπαίδευση.

Κι αν υποσχεθώ να προσέχω;

Είναι ώρα να κοιμηθείς.

Αν δεν χρησιμοποιούσα σπαθί;

H μάχη δεν σε κάνει ήρωα.

Μόνο μια ασπίδα τότε. Χωρίς αιχμηρά άκρα.

Νταϊάνα, είσαι ό,τι πιο πολύτιμο έχω στον κόσμο.

Ευχήθηκα τόσα πολλά για σένα που σ' έπλασα μόνη μου από πηλό

και ικέτευσα τον Δία να σου δώσει πνοή.

Μου την έχεις πει αυτή την ιστορία.

Γι' αυτό απόψε θα σου πω μια άλλη.

Μια ιστορία για τον λαό μας και την εποχή που πολεμούσα.

Ναι!

Για να καταλάβεις επιτέλους

γιατί δεν είναι ο πόλεμος κάτι να προσδοκάς.

Πριν από καιρό, στην αρχή του Χρόνου,

όταν η Ιστορία αποτελούσε όνειρο ακόμα,

οι Θεοί κυβερνούσαν τη Γη

και ο Δίας ήταν βασιλιάς ανάμεσά τους.

Ο Δίας έπλαθε πλάσματα, τα οποία κυβερνούσαν οι Θεοί.

Πλάσματα φτιαγμένα κατ' εικόνα,

δίκαια και καλά, ισχυρά και παθιασμένα.

Αποκάλεσε το δημιούργημά του "άνθρωπο". Και η ανθρωπότητα ήταν καλή.

Αλλά ο γιος του Δία άρχισε να ζηλεύει την ανθρωπότητα,

και προσπάθησε να καταστρέψει το δημιούργημα του πατέρα του.

Αυτός ήταν ο Άρης, ο Θεός του Πολέμου.

Ο Άρης δηλητηρίαζε τις καρδιές των ανθρώπων με φθόνο και καχυποψία.

Έσπειρε τη διχόνοια ανάμεσά τους,

και ο πόλεμος ρήμαξε τη Γη.

Γι' αυτό, οι Θεοί δημιούργησαν εμάς, τις Αμαζόνες,

για να σπείρουμε αγάπη στις καρδιές των ανθρώπων,

και να επαναφέρουμε την ειρήνη στη Γη.

Και για ένα σύντομο διάστημα, επικράτησε ειρήνη.

Αλλά δεν ήταν για πολύ.

Η μητέρα σου, η Βασίλισσα των Αμαζόνων, ηγήθηκε μιας επανάστασης,

που μας λύτρωσε όλες από τη σκλαβιά.

Όταν ο Δίας έπεισε τους Θεούς να μας υπερασπιστούν,

ο Άρης τους σκότωσε έναν-έναν,

μέχρι που απέμεινε μόνο ο Δίας.

Ο Δίας χρησιμοποίησε όση δύναμη είχε απομείνει, για να σταματήσει τον Άρη

ρίχνοντας τέτοιο κεραυνό, που ο Θεός του Πολέμου αναγκάστηκε να υποχωρήσει.

Μα ο Δίας ήξερε

ότι μια μέρα, ο Άρης μπορεί να επέστρεφε για να ολοκληρώσει την αποστολή του.

Έναν ατέρμονο πόλεμο

στον οποίο οι άνθρωποι θα κατέστρεφαν τον εαυτό τους

και εμάς μαζί.

Γι' αυτό, ο Δίας μάς άφησε ένα όπλο

αρκετά ισχυρό για να θανατώσει και Θεό.

Λίγο πριν πεθάνει, ο Δίας δημιούργησε αυτό το νησί

για να μας κρύψει από τον έξω κόσμο.

Ένα μέρος μακριά απ' το πεδίο του Άρη.

Και έκτοτε ηρέμησαν όλα.

Ευγνωμονούμε τους Θεούς που μας χάρισαν αυτόν τον παράδεισο.

Και ο Φονιάς των Θεών;

Ο Φονιάς των Θεών;

Το όπλο που είναι τόσο ισχυρό που θανατώνει και Θεό.

Μπορώ να το δω;

Οι Θεοί μάς δώρισαν πολλά.

Μια μέρα θα τα μάθεις όλα.

Σ' αυτόν τον πύργο τα φυλάμε.

Ο Φονιάς των Θεών.

Είναι πανέμορφο.

Ποιος θα το κρατήσει;

Ελπίζω να μη χρειαστεί ποτέ στη μάχη.

Αλλά μόνο οι πιο άγριες από εμάς θα μπορούσαν να το κρατήσουν.

Κι εσύ δεν είσαι απ' αυτές, Νταϊάνα.

Εσύ είσαι ασφαλής, βλέπεις,

και δεν πρέπει να σε απασχολεί τίποτα.

Όλο αμφισβητείς τον εαυτό σου, Νταϊάνα.

-Όχι. -Κι όμως.

Όχι, είπα.

Είσαι πιο δυνατή απ' ό,τι πιστεύεις.

Έχεις μεγαλύτερες δυνάμεις απ' όσες ξέρεις.

-Μα αν δεν το παλέψεις... -Νταϊάνα!

Χτύπησες;

Όχι, μητέρα, είμαι καλά.

-Έκανα... -Εξάσκηση.

Φαίνεται ότι δεν εμπνέω τον σεβασμό που αρμόζει σε βασίλισσα.

Αγνοήθηκα και προδόθηκα από την ίδια την αδερφή μου.

Όχι, μητέρα. Εγώ φταίω. Εγώ το ζήτησα.

Πηγαίνετέ την στο παλάτι.

Πήγαινε.

Δεν μου άφησες επιλογή, Ιππολύτη.

Αγνοείς το καθήκον σου αν δεν την ετοιμάσεις για μάχη.

Αναφέρεσαι σε κάτι που μπορεί να μην έρθει.

Εκείνος μπορεί να μη γυρίσει ποτέ.

Ίσως υπέκυψε στα τραύματά του.

Ο Άρης είναι ζωντανός.

Το νιώθεις, όπως κι εγώ, μέσα σου.

Είναι θέμα χρόνου να επιστρέψει ξανά.

Όσο αυτή δυναμώνει, θα είναι πιο εύκολο να τη βρει.

Ιππολύτη, κι εγώ την αγαπώ όσο κι εσύ.

Αλλά είναι ο μόνος τρόπος για να την προστατεύσουμε πραγματικά.

Θα την εκπαιδεύσεις σκληρότερα από κάθε άλλη Αμαζόνα.

Πέντε φορές σκληρότερα,

δέκα φορές σκληρότερα.

Μέχρι να ξεπεράσει ακόμα κι εσένα.

Μα δεν πρέπει να μάθει ποτέ την αλήθεια

για το ποια είναι

ή από πού κατάγεται.

Πιο δυνατά.

Είσαι πιο δυνατή απ' αυτό, Νταϊάνα.

Πάλι.

Μην επαναπαύεσαι ποτέ.

Εσύ νομίζεις ότι θα είναι δίκαιη μάχη.

Δεν υπάρχει δίκαιη μάχη.

Αντιόπη!

Μην κουνιέσαι.

Αιμορραγείς.

-Με συγχωρείς. -Στάσου, Νταϊάνα.

Τι έκανα;

Συγγνώμη.

Από πού ήρθε όλη αυτή η ομίχλη;

Εκεί. Προχωρήστε!

Να τος!

Ο πιλότος! Τον βλέπω.

Πω πω.

Είσαι άνδρας.

Ναι. Δηλαδή...

Δεν μου φαίνεται;

Πού βρισκόμαστε;

Στη Θεμίσκυρα.

Θεμι-τι;

Ποιος είσαι;

Είμαι από τους καλούς, και αυτοί είναι οι κακοί.

Τι;

Οι Γερμανοί. Έλα, πρέπει να φύγουμε από δω.

-Οι Γερμανοί; -Νταϊάνα!

Φύγε μακριά της, τώρα!

Ετοιμάστε τα βέλη!

Έχουν και όπλα όμως, έτσι;

Πυρ!

Πάμε!

Μείνε εκεί!

Ασπίδα!

Όχι!

Όχι.

Όχι. Αντιόπη.

Αντιόπη.

Νταϊάνα.

Ήρθε η ώρα.

Πρέπει... πρέπει να...

Τι; Τι, Αντιόπη;

Τον Φονιά των Θεών.

-Νταϊάνα, πήγαινε... -Πού να πάω;

-Πού να πάω; -Πήγαινε...

Σε παρακαλώ, όχι. Όχι. Όχι!

Όχι.

-Όχι! -Αντιόπη!

Όχι!

-Εσύ. -Όχι.