İlk 200 satır.
(โรงเรียนแห่งความดีและความชั่ว)
(หลายปีก่อน สองพี่น้องผู้ทรงพลังได้สร้างโรงเรียนแห่งหนึ่ง)
(เพื่อรักษาสมดุลระหว่าง ความดีงามทรามร้ายในโลกเทพนิยาย)
(สองพี่น้องแบ่งสรรพลังอย่างสงบ เป็นเวลาหลายชั่วกัลป์)
(แต่เรื่องมักไม่ค่อยจะสงบอยู่อย่างนั้น…)
นายโกงฉันนะ
สนามดวลมีกฎชัดเจน ห้ามใช้เวทมนตร์
ถ้าชนะก็ไม่นับว่าโกง จะถือว่าโกงต่อเมื่อถูกจับได้
- อีกสักยกไหม - ไม่ เราไม่มีเวลา
เดี๋ยวนี้ฉันสนุกแค่เวลาได้ประมือกับนาย
ฉันก็สนุกเหมือนกัน แต่เรามีหน้าที่ต้องทำ
ดูแลโรงเรียนสำคัญที่สุดที่เคยมีมา ก็มีข้อเสียแบบนี้แหละ
และฉันเบื่อแล้ว
ราฟาล นายต้องการอะไร
ขออีกรอบ
เราทั้งคู่ใช้เวทมนตร์
ไม่ต้องยั้ง
มาเถอะน่า ริอาน
สอนวิชาให้น้องหน่อย
นายไม่เคยคิดจะหยุด…
ราฟาล พอได้แล้ว!
นายอาจจะพอ แต่ฉันเบื่อที่ต้องแบ่งคนละครึ่ง
ฉันต้องการทั้งหมด!
อย่า!
ราฟาล นายทำอะไรลงไป นั่นมัน…
มนตร์โลหิต
หามาตั้งหลายปี แต่ในที่สุดก็เจอเมื่อคืน
ราฟาล มันเป็นมนตร์ต้องห้าม
มนตร์จะกัดกินใจนาย นายคุมไม่อยู่หรอก
ฉันชอบความโกลาหล
ตั้งหลายพันปีแล้ว นายให้ฝ่ายดีได้เปรียบมาตลอด
ฉันรักษาสมดุลคู่กับนาย
ถึงตาฉันแล้ว
ราฟาล
ถึงคราวฉันตั้งกฎบ้าง
และโลกจะต้องแตกต่างไปจากเดิม
เราร่วมมือกันได้นะ
ฝ่ายร้ายไม่ร่วมมือกับใคร
ฝ่ายร้ายไม่แบ่งปันใดๆ
ทำสำเร็จเมื่อไหร่
ฝ่ายร้ายจะไม่มีทางพ่าย
ไม่!
ยกโทษให้พี่ด้วย
(หลายปีต่อมา)
(ในดินแดนแสนไกลห่าง)
(นิทานบทใหม่เริ่มเปิดฉากขึ้น…)
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีสาวน้อยคนหนึ่งนามว่าโซฟี
สุดแสนกล้าหาญ งดงามหาใดเปรียบ
สง่าล้ำหาตัวจับยาก
และชะตากำหนดมาให้เปลี่ยนโลกนี้
ขอพูดเป็นครั้งสุดท้าย
ยัยเด็กฝันเฟื่องสันหลังยาว
โงหัวเพ้อเจ้อของแกลุกจากเตียงเดี๋ยวนี้
โซฟี รู้นะว่าได้ยินเสียงฉัน
ใครก็ได้ช่วยที
รู้แล้ว ตื่นแล้ว ไม่ต้องพังประตู
พังแน่ถ้าอีกห้านาทียังไม่ออกมา
แล้วไม่ต้องประดิดประดอยทำผมไปอีกชั่วโมงล่ะ
อย่างน้อยก็ยังมีผมแล้วกัน
ไม่เอา อย่าซนสิลูกๆ
อรุณสวัสดิ์ค่ะ ครอบครัวที่รัก
อย่าเอามะเขือเทศไปเล่นเสียของ โซฟี นั่นต้องเอาไว้ต้มใส่สตู
ถามจริงเลยนะ
ขณะเดียวกัน อีกฟากหนึ่งของเมืองกาวัลดอน
ออกไปชานเมือง ในหมู่บ้านเล็กๆ บนเนินเกรฟส์ฮิลล์
มีเด็กสาวอีกคนนามว่าอกาธา
โธ่เว้ย
แข่งจ้องตาเก่งเกินไปแล้วนะ รีปเปอร์
ลงมานี่หน่อยได้ไหม แอ็กกี้
แม่กำลังจะทำยาเสน่ห์สูตรคุณทวด ให้แม่ม่ายกรันเฟลด์
แต่เหมือนขาดอะไรสักอย่าง
- เฮมล็อค - ใช่สินะ
อกาธาไม่รู้ว่าแม่เป็นแม่มดจริงๆ หรือไม่
เพราะแม่ไม่เคยปรุงยาอะไรแล้วได้ผล
แต่แม่ตั้งความหวังสูงสุดไว้กับตัวของอกาธาเอง
เพราะรู้ว่าลูกสาวมีคุณสมบัติเป็นแม่มดที่แท้จริงได้
คนรุ่นเดียวกับอกาธาก็คิดแบบเดียวกัน
แม่มด!
- จับเผาเลย! - นางแม่มด!
สวัสดีจ้ะ สหายป่าตัวน้อย
- พวกเพี้ยน! - ตัวประหลาด!
ให้ตาย เกลียดเมืองนี้ชะมัด
โชคดีที่สองคนนี้มีกันและกัน
มิตรภาพระหว่างเด็กสาวสองคนที่แตกต่างกันนี้
อาจดูแทบไม่น่าเป็นไปไม่ได้
แต่ทั้งสองมีสายสัมพันธ์พิเศษ…
โอ๊ย อี๋
ซึ่งสั่งสมมาตั้งแต่ยังเยาว์
เมื่อคุณแม่ของโซฟีเสียชีวิตไป แม่ซึ่งรักเธอมากที่สุด…
อย่าได้ลืมนะจ๊ะ ลูกเป็นคนแสนพิเศษ
สักวันลูกจะเปลี่ยนโลกนี้
และจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีสุขชั่วนิรันดร์
ทำให้โซฟีได้พบกับเพื่อนผู้รักเธอยิ่งกว่า
- นั่นใครน่ะ - ฉันทำมงกุฎมาให้
เสียใจเรื่องแม่ด้วยนะ
และใต้ต้นอธิษฐานประจำหมู่บ้านนี้
ทั้งสองก็ได้ผนึกสัมพันธ์ซึ่งรู้ว่าจะคงอยู่ไปชั่วชีวิต
ฉันบอกเป็นร้อยครั้งแล้วจริงๆ นะ ไม่เอา
ไม่ต้องแปลงโฉมทั้งตัวก็ได้
แค่เอาแตงกวาโปะตา ขัดผิวใสด้วยผงหินภูเขาไฟไรงี้
หวัดดี ขี้เหร่
ไม่ตอบเขาหน่อยเหรอ
ไม่ได้พูดกับนาง พูดกับเธอ
เอริคบอกว่าเธอสาปเขา
- เอริคไหนนะ - ไม่รู้
- เราเรียนห้องเดียวกันมาแปดปี - เขาบอกว่าเธอมองหน้าเขาแปลกๆ
แล้วตอนนี้ก็คันคะเยอไปหมด
โทษที แต่ฟังแล้วเหมือนซกมกเองนะ
เอาจริง ไม่รู้จักเหาเหรอ
นี่ หุบปากเลย
เธอสองคนคิดว่าเหนือกว่าคนอื่นนัก แต่ที่จริงก็เป็นแค่นังจองหองกับนังขี้เหร่
พวกตัวประหลาด
เอริคคือนี่เองไง
ฉันว่าเขาชอบเธอล่ะ
ใคร เอริคน่ะนะ
ขอโทษนะ เอริคไหนขออีกที
ฉันต้องไปซื้อเฮมล็อคจากคุณนายฟิชเชอร์ให้แม่
ฉันก็ต้องไปซื้อชายครุยสีเขียว
- งั้นค่อยไปเจอกันที่ร้านโดวิลล์นะ - เดี๋ยว โซฟี ฉัน…
ก็ได้
ได้
แม่มด
มันเป็นแม่มด
หวัดดีจ้ะ
ว่าไงจ๊ะ เจ้าตัวเล็ก
ชอบใช่ไหมล่ะ
เธอคือเด็กที่อยู่ในสุสาน
บ้านอยู่ข้างๆ สุสาน ใช่
คือว่า ทุกคน…
หมายถึงทุกคนเลยจริงๆ บอกว่าเธอเป็นแม่มด
รู้ไหมว่าเมื่อก่อน กาวัลดอนเราจัดการกับแม่มดยังไง
เราจับเผา
สวัสดีลาก่อนคุณพี่
เมืองนี้ไม่ต้องการแม่มด
เข้าใจไหม
เธอเป็นภัยต่อเหล่าคนดีศรีกาวัลดอน
ฉันว่ามันไม่มีหรอก ไอ้คนดีศรีกาวัลดอนอะไรนั่น
- เธอโอเคไหม - ฮื่อ ไม่เป็นไร
รีบไปกันดีกว่า
แวะโดวิลล์หน่อยเนอะ เผื่อมีอะไรใหม่ๆ เข้ามา
ไม่ต้องรีบกลับบ้านเหรอ
มาดูก่อนว่ามีหนังสือดีๆ ไหม
(ร้านหนังสือนิทานของโดวิลล์)
นักอ่านคนโปรดของฉัน
ดีแล้วที่แวะมาวันนี้
เมื่อวานเพิ่งมีหนังสือชุดใหญ่มาส่ง
- มีเรื่องผีไหมคะ - มีจ้ะ พอจะมีเล่มที่ดูน่าสนใจ
เทพนิยายใหม่ๆ ล่ะคะ
จะเรื่องไหนเธอก็อ่านจนพรุนแล้วจ้ะ โซฟี
แต่ฉันเจอฉบับพิมพ์ครั้งเก่าๆ ที่น่าสนใจ กองอยู่ในนั้นนะ
เอาเลย ลองค้นดู
นี่อาจจะถามเว่อร์ไปนะ
แต่เธอเคยคิดจะลองอ่านแนวอื่นบ้างไหม
แบบ เลิกอ่านหนังสือเด็กน้อยน่ะ
เปลี่ยนไปอ่าน "โลหิตแห่งโฮมุนคิวลัส" งี้เหรอ
ไม่เอาละ ขอบใจ
ขอซินเดอเรลล่าดีกว่า
ดูชุดในเล่มนี้สิ
เจอแล้วสินะ
ดูลายทองปั๊มนูนนี่สิ
ร. ด. ช. คือใครคะ
ไม่ใช่คนจ้ะ เป็นสถานที่ โรงเรียนแห่งความดีงามและความชั่วร้าย
ไม่เคยได้ยินรึ
- มันอยู่ที่ไหนคะ - ไม่มีใครรู้
อาจจะต่างเวลาหรือต่างภพ
แต่มีตำนานกล่าวไว้
ที่นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของเทพนิยายแสนสนุกทั้งหลาย
โรงเรียนดีงาม ฝึกสอนเหล่าตัวเอกฝ่ายธรรมะ
โรงเรียนทรามชั่ว ฝึกสอนเหล่าตัวร้ายฝ่ายอธรรม
- เท่าที่คนเล่ากันมา - คนในโรงพยาบาลบ้าน่ะสิ
เรื่องนั้นฉันไม่แน่ใจหรอกนะ
เมื่อ 20 ปีก่อน มีเด็กสาวชื่อลีโอโนร่า ถูกพาตัวไปจากหมู่บ้านเรา
ในคืนท้องฟ้าแดงฉาน
หลายคนเชื่อว่าโรงเรียนต้องการตัว ไปทำอะไรสักอย่าง
แล้วเกิดอะไรขึ้นคะ
ไม่มีใครรู้
ไม่มีใครได้ข่าวอีกเลย
อย่างน้อยนั่นก็เป็นทางออกจากเมืองนี้ เขารับนักเรียนใหม่รึเปล่านะ
พูดเล่นใช่ไหม
ใช่
"ถึง โรงเรียนแห่งความดีงามและความชั่วร้าย
ในฐานะว่าที่เจ้าหญิง ฉันปรารถนา อยากเข้าสถาบันอันทรงเกียรติยิ่งแห่งนี้"
"ฉันขออนุญาตสาธยายคุณสมบัติที่มี
ซึ่งฉันเชื่อว่าทำให้ฉันเป็นผู้สมัคร ที่เหมาะสมไม่เหมือนใคร
ตั้งแต่ยังเด็ก
ฉันรู้มาตลอดว่าชะตาของฉัน ถูกกำหนดมาให้เปลี่ยนแปลงโลกนี้"
ด้วยพร้อมจะลองทุกทางเพื่อหนีจากชีวิตปัจจุบัน…
ขอให้มีอยู่จริงด้วยเถิด
โซฟีฝากความหวังอนาคตทั้งหมด
ไว้กับพลังของต้นอธิษฐาน
- ฉันเกลียดแม่เลี้ยงชะมัด - อะไรนะ
โรงงานเปิดรับคนเพิ่ม นางจะให้ฉัน ลาออกจากโรงเรียนไปทำงานหาเงินเข้าบ้าน
งั้นฉันจะลาออกด้วย เขาฝากงานให้ฉันที่นั่นอีกคนได้ไหม
แล้วยังไงต่อ
เราก็จะเป็นชาวเมืองน่าเบื่อ เหมือนคนอื่นๆ งั้นเหรอ
แอ็กกี้ แม่บอกไว้ว่าฉันจะต้องทำเรื่องยิ่งใหญ่
เรื่องที่ส่งผลสำคัญ
เพราะงั้นฉันจะหนีไปคืนนี้
เดี๋ยวนะ โซฟี เธอไม่เคยออกจากกาวัลดอนด้วยซ้ำ
เธอไม่รู้ว่าโลกภายนอกเป็นยังไง ไม่มีใครรู้สักคน
No comments yet. Be the first to leave one.