Avicii - I'm Tim

Zal ik zo zitten?

Begin maar.

Deze film is gebaseerd op honderden uren aan privébeelden van Tims leven…

Van de eerste tot de laatste foto,

evenals nieuwe beelden met vrienden, collega's en familie.

Kun je zeggen hoe je heet?

Laat jullie allemaal horen voor Avicii.

Ik wil tijdloze muziek maken. Daar streef ik naar.

Het wordt echt perfect. - Waanzinnig.

Melodieën zijn voor mij het belangrijkst.

Deze melodieën zijn soms honderden jaren oud. Ze zijn er in alle soorten en maten.

Het voelt alsof er muziek door m'n aderen stroomt.

Als iemand jou zou vragen wat je verhaal is en wie je bent,

wat zou je dan antwoorden? Zo kort mogelijk.

Ik ben Tim.

Kijk, daar. Dat is een handje, toch?

Ik heb nu wel gezien wat het wordt. - Nee, echt? Meen je dat?

De spanning stijgt nu wel. De camera trilt helemaal.

Mijn hemel. - Ach, wat een schatje.

Hoi, Timmetje.

Ik heb een fijne opvoeding gehad. M'n ouders zijn geweldig.

Ze hebben me altijd in alles gesteund. Ik heb nooit om iets hoeven vragen.

Daar heb ik echt mee geboft.

Ze hebben me ook heel beschermend opgevoed.

Ik hoefde nooit ergens bang voor te zijn.

Daar. - Mama filmt ons terwijl we dansen.

Kijk.

Spoel hem terug. - Dat kun je zelf wel, Tim.

Daar ben je heel handig in.

Ik ben opgegroeid in Stockholm.

M'n hele jeugd, tot ik een jaar of 19 was,

speelde zich af binnen vijf stratenblokken.

Alle scholen waar ik op heb gezeten stonden in dezelfde wijk van Stockholm.

In het begin, van groep 3 tot 8, toen ik nog een klein jongetje was,

had ik niet zo veel vriendjes.

Ik was nogal onzeker.

Dus van jongs af aan was het al plagen en geplaagd worden.

Ik was de lolbroek van de klas. Ik maakte grapjes over anderen.

Tim? - Wat?

Wat is er?

Na een goeie zomer veranderde dat…

want ik ontdekte dat m'n klasgenoten me niet mochten.

Ik had van leraren gehoord dat sommige kinderen…

Ze waren niet bang voor mij, maar wel dat ik iets lelijks zou zeggen of doen.

Zo zag ik het niet. Ik wilde er niemand mee kwetsen. Ik was gewoon onzeker.

Daarom heb ik toen het roer omgegooid.

Na die zomer ging ik opeens heel aardig tegen iedereen doen.

Eerst was iedereen sceptisch, maar ik bleef vriendelijk doen.

Ik heb muziek altijd al interessant gevonden.

Ik was dol op muziek. Ik luisterde er graag naar, naar diverse genres.

Ik heb geprobeerd gitaar te spelen.

Maar ik had er het geduld niet voor om veel te oefenen en echt goed te worden.

Ik wist dat ik later iets creatiefs wilde gaan doen. Zoveel was zeker.

Dat was dat.

Het is nu… - Hou op met filmen. Ophouden.

Toen wees een van m'n vrienden me op FL Studio.

Ik had nog nooit muzieksoftware gezien.

Ik had het gedownload en ik vond het fantastisch.

Je hoefde niet gitaar of piano te kunnen spelen, want je kon de noten intekenen.

Je moest dus simpelweg uitproberen wat wel en niet lekker klonk.

Er ging een wereld voor me open.

We zaten op Östra Real.

Geen particuliere school, maar toch vooral voor de wat rijkere kinderen in Stockholm.

Status was belangrijk, alsmede hoe je je kleedde en met wie je omging.

Tim zag eruit als een jongen die te veel achter de computer zat. Een gamer.

Een nerd, als ik eerlijk ben.

Een gemeenschappelijke vriend had ons gekoppeld.

Ik hield van house en Tim kon muziek maken.

We spraken een weekend af omdat hij alleen thuis was.

Ik nam m'n computer mee, en zo is het begonnen.

Daarna heb ik een paar jaar lang zowat elke dag met Tim gechild.

Tim was heel verlegen en angstig.

We waren eigenlijk min of meer tegenpolen van elkaar.

Ik was een feestbeest en hield van aandacht.

Ik zocht altijd de grenzen op.

Toch was er wel een klik.

Die daar. - Dat ging goed.

Voordat Tim op zichzelf ging wonen,

zaten we altijd in z'n veel te kleine slaapkamer.

Ik kan je verzekeren dat de geur van zweet en scheten…

We zaten daar negen uur lang pizza te eten en cola light te drinken.

Als Klas of Anki dan thuiskwam,

zeiden we dat we een tussenuur hadden of dat er een docent ziek was of zo.

We spijbelden heel veel.

Ze wachtten tot wij van huis waren.

Ze vertrokken naar school en wachtten dan in een koffietentje of zo.

Zodra wij weg waren, gingen ze thuis muziek maken.

We bespraken alles.

Zelfs dingen waarvoor je je zou schamen tegenover andere vrienden.

We waren heel eerlijk en open.

Als er iemand anders kwam, gingen we chillen op z'n dak.

Dat was het enige beetje zon dat Tim kreeg.

Ik ben altijd al een nachtmens geweest.

's Nachts valt niemand je lastig. Dan zat ik lekker muziek te maken,

waarna ik demo's naar diverse houseblogs stuurde.

Ik hield toen nooit voor mogelijk…

dat ik met muziek echt m'n brood kon verdienen.

Ik kon namelijk niet zingen, dus ik kon er nooit werk in zoeken.

Rond die tijd leerde ik Ash kennen.

Zonder Ash was Avicii nooit beroemd geworden.

Ik had wat projecten lopen. Clubs en zo. Ik vond dat ik het wereldje goed kende.

Met Ash.

De blogs waren cruciaal. Je kon daar gratis muziek luisteren…

en ontdekken wat er populair was.

Ik heb toen werk van enkele producers bekeken, waaronder ene 'Avicii Philgood'.

Hij nam contact op via Facebook:

'Ik ben promotor in Stockholm. Ik kan je helpen.'

Ze zaten thuis en produceerden samen muziek.

Puur omdat ze het leuk vonden, zonder verdere ambities.

Tim was al blij als hij wat nummers kon uitbrengen…

en kon leren draaien, voor vrienden op huisfeestjes.

Hij was heel direct: 'Als ik je mag helpen,

zorg ik dat je binnen een jaar een van de beroemdste dj's ter wereld wordt.

Hij mocht zich van ons een jaar bezighouden met z'n muziek, om te kijken hoe dat ging.

Maar hij kon niet…

Hij leefde toen alleen van noedels en spaghetti. Hij at niets anders.

Ik zei: We gaan dit waarmaken.

Ik was 18 en ik was diep onder de indruk.

Vanaf dat moment trad hij op als m'n manager.

Hoor deze melodie.

Die ken ik al. - Nee, deze is nieuw.

We maakten remixen voor allerlei artiesten terwijl we aan onze eigen muziek werkten.

Het werd steeds meer en beter.

Voeg beats toe aan de melodie en laat de rest meer pompen.

Wij vonden het ontzettend gaaf.

Zo dan.

Alle ideeën, zoals voor een drop, stuurden we direct naar Ash.

We mailden hem vier of vijf keer per dag om feedback.

Eerst mailde hij ons dan altijd terug, en als we ertegenin gingen, belde hij ons.

Altijd leuk om terug te denken aan al die discussies.

'Nee, je hebt het mis, man.'

Hij had natuurlijk gelijk. Hij kende de succesformule.

Hij kwam z'n belofte zowaar na. Zelfs een jaar later…

was alles verlopen zoals hij had voorgespiegeld.

Hoi, Avicii hier. Op 19 september draai ik op de Techno Parade.

Tot dan.

Eerst was ik een jongen die naar school ging…

en nu ging ik meteen op tournee.

Wat is je dj-naam, zei je? - Avicii.

Ik denk dat ik na z'n schooltijd meer tijd met hem heb doorgebracht…

dan wie dan ook. We waren altijd samen op tournee.

Welkom in Frankrijk, in Parijs.

Hij heeft me leren draaien.

Niet de technische kant, die is juist makkelijk.

Goedenavond, Toulouse.

Zijn jullie klaar voor Avicii?

Hij leerde me de mentaliteit die een goede dj moet hebben.

Je moet het publiek kunnen aanvoelen.

Als dj neem je het publiek mee op reis.

Ze kunnen niet vijf uur lang springen. Je moet ze ook rust gunnen.

Je moet variëren met emoties en energie.

Veel clubgangers kennen misschien één nummer van je, maar meer ook niet.

Je moet uitvogelen wat zij willen horen. Overal hebben mensen andere voorkeuren.

Ash wil kennelijk alles opnemen.

Hoe luidt je slagzin? - M'n slagzin?

'Call it…' - 'Call it what you wanna call it.'

Ik was toen geen alcoholist, maar ik hield van feesten.

Zo kwam ik op het idee voor 'Alcoholic'.

Ik zat te drinken op de terugvlucht.

Tim zette z'n koptelefoon op en vier uur later had hij een nummer half af.

Call it what you wanna call it… - I'm a fucking alcoholic.

In die tijd was Tim fel tegen alle soorten drugs, zelfs wiet.

Hij vond het maar niks dat ik blowde. Ik moest het stiekem doen.

Hij is de enige die ik ken met zo'n talent voor melodieën,

of het nou met een piano of een gitaar is.

Op dat moment begon house ook een vlucht te nemen. Dat kwam perfect uit.

Het begon te lopen.

Ik wilde niet in zijn schaduw staan, dus begon ik voor mezelf.

Ik ben niet jaloers of zo, ik was oprecht blij voor Tim.

Ik…

nam ook veel drugs. Dat heeft me veel tijd en geld gekost.

En…

Pas toen ik aan de grond zat, besefte ik dat ik een probleem had.

Toen ging het van kwaad tot erger.

Dat schiep gek genoeg opnieuw een band tussen Tim en mij.

Dat was een paar jaar later in Stockholm.

We belandden in hetzelfde schuitje.

Wat doe je? - Ik zoek de juiste toonhoogte.

Zoiets?

Je moet variëren qua energie zodat het publiek niet verveeld raakt.

Ik gebruik een akkoordprogressie.

Ja, met variatie. - Ja, zoiets.

Zoiets, maar dan… Wacht even.

Zoiets als dit, maar dan met meer akkoorden voor meer energie.

Het kantoor van Ash leek net een keuken. Overal rode panelen.

Ietwat kitscherig.

Ash was ook helemaal weg van… Hoe noem je dat?

Chesterfield-fauteuils. Van die donkerrode.

Ash was een typische manager. Een echte kletsmajoor.

Zo van: 'We nemen de wereld over. Wij laten wel even zien hoe het moet.

Tim… Nee, Avicii wordt de grootste artiest ter wereld.'

Geen dj. Artiest, zei hij.

'Snap je?' 'Ja, hoor.'

Tim was het genie. Zelfs Ash betwistte dat niet.

Maar Ash was degene die dromen waarmaakte.

Door z'n gebrek aan ervaring wist hij niet hoe zwaar het was.

Daardoor ging hij er gewoon voor.

Hé, Avicii hier. Ik sta te popelen om Hongarije te bezoeken. Tot snel.

We keken thuis mee via zo'n vluchttracker-app.

Als hij naar de VS ging, bijvoorbeeld. Heel gaaf. Zo konden we hem volgen: