House of Gucci

To nazwisko brzmiało tak słodko, tak uwodzicielsko.

Synonim bogactwa...

stylu...

potęgi.

Mijając ich sklep, zerkałaś na wystawę

z nadzieją, że kiedyś będzie cię stać na którąś z najtańszych rzeczy.

Niespodzianka.

Nic z tego.

Ich nazwisko było też jak klątwa.

Nazwisko toskańskiego rodu.

Rodu, który nie walczył o ziemię czy koronę.

Walczyli o własną skórę.

Signor Gucci?

MEDIOLAN, 1978

NA PODSTAWIE PRAWDZIWYCH WYDARZEŃ

Ej, wracać do roboty! Już!

Idealny. Jak mój.

Fernando Reggiani.

Brawo. Zuch dziewczynka.

Fernando?

Coraz więcej wydajesz na obiady.

Mam wyrafinowany gust.

Nie mów mamie. Zabije cię.

Ty też nic jej nie mów.

Halo?

Max! Kochani.

Dziś wieczór?

Chyba mogę.

Podoba ci się?

Ale fajnie!

Nie, nie.

Martini z dżinem Tanqueray i skórką cytryny.

Ja tu nie pracuję.

Więc czemu stoisz za barem?

To część twojego przebrania?

Ja... nie wiedziałem, że to bal przebierańców.

Barm...

Barman...

Zrobię ci drinka.

Dziękuję.

- Kto cię zaprosił? - Bianca.

Nie znam jej.

Bianca Sarzana.

To jej przyjęcie.

No tak.

Ta Bianca.

Jestem Patrizia.

Maurizio Gucci. Miło cię poznać, Patrizio.

Miło cię poznać!

Ciebie też.

Czemu nigdy wcześniej cię nie widziałem?

Za słabo się rozglądałeś.

Zauważyłbym, że Bianca przyjaźni się z Elizabeth Taylor.

Zapewniam,

że jestem zabawniejsza.

Pycha.

- Chcesz zatańczyć? - Nie.

Dobrze. Dalej.

- Tak fatalnie tańczę? - Nie, nie...

- Muszę już iść. - Dopiero północ, Kopciuszku.

Noc jeszcze młoda.

O północy zamieniam się w żabę.

Miło było cię poznać, Patrizio.

To dynia! Nie żaba.

Cześć.

Przepraszam, my się znamy?

Elizabeth Taylor.

- Patrizia Reggiani. - Oczywiście. Patrizia Reggiani.

Miło cię znów spotkać.

Ciebie też.

Studiujesz tu?

Rozważam to.

Ale nie cierpię czytać. To takie nudne.

O czym są?

Te...

To bardzo fascynujące książki na temat...

procesu legislacyjnego. Jestem studentem prawa.

Jesteś za miły jak na prawnika.

Znajdzie się paru porządnych.

Nieżywych.

Jakie były szanse, że się znów spotkamy?

- To fatum. - Bardzo miła niespodzianka.

Nie zaprosisz mnie na randkę?

Chcesz się ze mną umówić?

Oczywiście...

Chcę poznać dalszy ciąg tej historii.

Tak...

Mój numer.

Jestem bardzo zajęta, ale dla ciebie znajdę czas.

Maurizio.

Do ciebie.

Halo?

Myślisz, że szybko zrobisz dyplom?

Myślę, że...

- Miałabyś ochotę tu wejść? - To nie dla mnie. Jest za drogo.

Ale mogę spróbować.

Wchodzimy?

Nie? Dobra.

To dla ciebie.

Wygląda smakowicie. Dzięki.

Świetnie. Można serwetkę?

Można ugryźć?

Pyszne. Spróbuj.

Ale dobre.

No, chodź.

O nie!

Podnieś się. Co ty robisz? W porządku?

Przechyliło mnie.

Jest dobrze.

Tato, przedstawiam ci Patrizię Reggiani.

Patrizia, mój ojciec, Rodolfo.

Jestem oczarowany.

Mam nadzieję, że Adele się pani podoba.

Picasso?

Nie, nie, to Klimt.

Ale ze mnie głuptas.

Nie, skąd.

Łatwo się pomylić. Popełniałem gorsze błędy.

Pewnie jest warta majątek!

Tak.

Ale dla mnie sztuka, podobnie jak piękno, jest bezcenna.

Zamówiłem stolik w Gallii.

Doskonały wybór.

A zatem, Patrizio...

Jakie... Jakie masz zainteresowania?

Uwielbiam spotykać się z ludźmi.

Tak?

Jestem duszą towarzystwa.

No a... studiuje pani?

Pracuję w firmie mojego taty.

A jego firma zajmuje się...?

Transportem lądowym.

Maurizio mówił, że był pan kiedyś aktorem.

Tak, to prawda.

Może pamięta pani film L’Antenato?

Nie... Jest pani za młoda.

Ale czasem pokazują w telewizji Treno popolare.

- Brzmi znajomo. - No tak.

Może zwróciła pani uwagę na młodego amanta, Maurizia D’Ancorę?

To byłem ja.

Nie podejrzewałam, że siedzę tu z gwiazdorem.

- Mogę prosić o autograf? - O, nie, nie...

Jedyną korzyścią z mojej kariery było to, że poznałem matkę Maurizia.

A ona... Ona była prawdziwą gwiazdą.

Pamiętam, jak na jej pogrzebie...

podczas chwili uroczystej zadumy...

Maurizio zauważył, że ksiądz zapala świece...

i zaczął śpiewać

Sto lat.

Sprawił,

że bodaj najsmutniejsza chwila mojego życia zamieniła się...

jak to ująć... w coś uroczego.

Taki jest mój syn.

Taki jest mój kochany chłopak.

Grazie , Franco.

Dziękuję panu.

A, Maurizio.

Podoba mi się ta twoja Patrizia.

Urocza.

A ona jest zachwycona tobą.

Powiedz, gdzie ją poznałeś?

Poznaliśmy się na przyjęciu.

Na przyjęciu?

Tak, w domu Luki Sarzany. W Palazzo Serbelloni.

Tak, wiem, gdzie mieszkają.

Wiesz...

Istnieje pewna grupa młodych kobiet...

które... dochodzą do majątku,

zarzucając haczyk na takich mężczyzn jak ty.

To prawda, ale Patrizia jest inna.

Cóż... zadbałem o to, żeby Franco przeprowadził małe śledztwo.

Dziewczyna poluje na twoje pieniądze. Jak one wszystkie.

Rodzina Reggiani...

to kierowcy ciężarówek.

Jej ojciec prowadzi świetnie prosperującą firmę transportową.

To jest...

całe imperium.

Ciężarówkowe imperium. Ile?

Co, ile?

Ile ma ciężarówek?

50? 500?

Co nimi wozi, śmieci?

Mafia!

Posłuchaj...

Daję ci wszystko.

Ten dom, pieniądze.

Dobrze ci się żyje...

Czego jeszcze chcesz?

Chcę się z nią ożenić.

Zamieszkajcie razem, pieprzcie się, bawcie...

Weź ją na wakacje. Na Sardynię.

Tylko się nie żeń.

- Nie odchodź! - Posłuchaj sam siebie.

Sam nie wiesz, jaki jesteś zgorzkniały. To ważne, jak kto się nazywa,

czy ile ma ciężarówek?

Ukrywasz się tu, w przeszłości. Liczysz na to, że do ciebie dołączę?

Dość tego!

To są twoje upiory.

Twoje upiory, nie moje.

Twoje żale.