All Watched Over by Machines of Loving Grace Complete Series

ΜΙΑ ΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΑ

# Όταν σε βλέπω μόνη

# Βλέπω τι γίνεται στο μυαλό σου

# Με θέλεις, ναι, με θες

# Δε χρειάζεται να μου το πεις

# Ξέρω ότι εμένα αγαπάς πιο πολύ

# Κανέναν άλλον όσο εμένα

# Με χρειάζεσαι, ναι, με χρειάζεσαι

# Για πάντα και πάντα

# Είμαστε ερωτευμένοι, μωρό μου

# Σε πάω τόσο ψηλά κουνιστό μωρό μου

# Δώσε μου ένα φιλί, μωρό μου

# Ξανά... #

Άιν Ραντ, 225-1, λήψη δεύτερη.

ΜΠΙΠ

Ποιά είσαι, Άιν Ραντ; Όταν το λέω αυτό,

Θα' θελα να ξέρω λίγα πραγματάκια.

Έχεις μιά προφορά που είναι... Ρώσικη, ρώσικη.

Γεννήθηκες στη Ρωσία; Ναι.

Ήρθες εδώ... Ωω, πριν 30 χρόνια κοντά.

Και απο που προήλθε αυτή η φιλοσοφία σου;

Εε...από το μυαλό μου μόνο.

Με μια μικρή νήξη ενός χρέους στον Αριστοτέλη,

ο οποίος είναι ο μόνος φιλόσοφος που μ'επηρέασε ποτέ.

Όχι. Το υπόλοιπο της φιλοσοφίας μου το έπλεξα η ίδια.

Η Άιν Ραντ είχε εγκαταλείψει τη Ρωσία στα 1920

και πήγε να μείνει στην Καλιφόρνια.

Κατά τύχης, συναντά το σκηνοθέτη Σεσίλ ντε Μιλ,

που της έδωσε δουλειά σαν κομπάρσο στις επικές παραγωγές τους.

Εντάξει, δώστε μου τα όλα όσα έχετε!

Έτοιμοι; Γρήγορα, 957. Θέσεις σας, όλοι, είναι λήψη!

Αδειάστε το σετ! Κάμερα!

Κατόπιν ο Ντε Μιλ της έδωσε να μεταγράψει ένα σενάριο ονόματι "Ο Ουρανοξύστης".

Η Ραντ μισούσε τους χαρακτήρες και την πλοκή,

αλλά η ιδέα στο μέλλον θα την έκανε πασίγνωστη.

Άρχισε να γράφει τις δικές της ιστορίες,

και το 1943 εκδίδει μια νουβέλα ονόματι "The Fountainhead" (Η κορυφή του Συντριβανιού).

Ήρωας της είναι ένας αρχιτέκτονας που λέγεται Χάουαρντ Ρόαρκ και που αρνείται

να συμβιβάσει το όραμα του για το πως να χτίσει έναν ουρανοξύστη στη Νέα Υόρκη.

Έγινε μπέστ σέλλερ, και γυρίστηκε και σε ταινία.

Η Άιν Ραντ χρησιμοποίησε τον Roark για να εκφράσει τη δικιά της φιλοσοφία,

που την ονόμασε "αντικειμενισμό".

Τα ανθρώπινα όντα, έλεγε η Ραντ, είναι μόνα στο σύμπαν.

Πρέπει να απελευθερώσουν τις υπάρξεις τους από όλες τις μορφές πολιτικού και θρησκευτικού ελέγχου

και να ζήσουν τις ζωές τους οδηγούμενα μόνο από τις κατ'ιδίαν τους εγωιστικές ορμές.

Άν το έκαναν αυτό, θα γίνονταν ηρωικές μορφές.

Είμαι κυρίως η δημιουργός ενός νέου κώδικα ηθικότητας

ο οποίος εώς τώρα θεωρούταν αδύνατος,

βασικώς μια ηθικότητα καθόλους βασισμένη σε τυχαίους κανόνες, μυστικιστικούς ή κοινωνικούς.

Θεωρώ πως αν ο άνθρωπός θέλει να ζήσει στη γη,

ο ύψιστος ηθικός του στόχος πρέπει να είναι η επίτευξη της δικιάς του ευτυχίας,

και πως δεν πρέπει να αναγκάζει άλλους ανθρώπους

αλλά ούτε και να δέχεται το δικαίωμα των άλλων επάνω του,

πως κάθε άνθρωπος πρέπει να ζει με σκοπό τον εαυτό του,

κα να ακολουθεί τα δικά του λογικά ενδιαφέροντα.

Μπορώ να διακόψω τώρα; Μπορείς.

Μέσα στα 1950, η Ραντ μετακόμισε στη Νέα Υόρκη.

Έζησε δίπλα στον αγαπημένο της ουρανοξύστη, το Empire State Building.

Οι ιδέες της Ραντ αντιμετωπίστηκαν σαν τρελές και επικίνδυνες.

Ο εγωισμός και η απληστία είχαν οδηγήσει στο οικονομικό χάος

και το Κραχ του 1930.

Η δουλειά της πολιτικής ήταν να διευθύνει και να ελέγχει

τις εγωιστικές επιθυμίες του ατόμου.

Αλλά η Ραντ συνέχισε να γράφει,

και μια μικρή ομάδα ακόλουθων άρχισαν να σχηματίζονται με κέντρο εκείνη

που πίστευαν στο όραμα της για ένα άλλο είδος κόσμου,

ένα κόσμο όπου όλοι ήταν ελεύθεροι.

Ήμουν 19 όταν γνώρισα την Ayn.

Ήμουν πολύ ιδεαλίστρια,

και ταίριαζε σε όλα όσα ήταν ιδεαλιστικά μέσα μου.

Ήμαστε ηρωικοί, μπορούμε να γνωρίσουμε τον κόσμο,

είμαστε ικανοί να υποτάξουμε τη φύση, να πετύχουμε τους στόχους μας.

Μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε.

Τι σημασία έχει που είμαστε μόνοι; Ποιόν χρειαζόμαστε;

Γιατί να χρειαζόμαστε οποιονδήποτε;

Έχουμε τους εαυτούς μας.

Κι αυτό αρκούσε; Κι αυτό...βεβαίως αρκούσε, ναι.

Σίγουρα ήταν αρκετό.

Ακόμα και στα 19, το ήξερα, "Δεν θα ξαναγνωρίσω ποτέ κάποιον σαν αυτή.

"Είναι ευκαιρία ζωής."

Η Ραντ πέθανε το 1981, αλλά στις αρχές του 1990

οι νουβέλες τις είχαν γίνει φαινόμενο στην Αμερική.

Μια έρευνα της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσσου έδειξε πως μια, ο " Atlas Shrugged",

ήταν τώρα το δεύτερο πιο επιδραστικό βιβλίο της χώρας.

Το πρώτο ήταν η Βίβλος.

Και η ομάδα που εμπνέυστηκε περρισότερο από εκείνη

ήταν η νέα γενιά επιχειρηματιών της Σίλικον Βάλλευ,

περιλαμβάνοντας μερικούς από τους πιο σημαντικούς, όπως τον Λάρυ Έλισον της εταιρείας Oracle.

Πολλοί απ'αυτούς ονόμασαν τις εταιρείες αλλά ακόμα και τα παιδιά τους από τη Ραντ και τις νουβέλες της.

Έφτιαξαν ομάδες ανάγνωσης για να διαδώσουν τις ιδέες της.

Αλλά σημαντικότερο απ'όλα, είδαν τους εαυτούς τους σαν Ραντ-ιανούς ήρωες.

Αλήθεια ένοιωθα σαν ήρωας των έργων της Άιν Ραντ!

Αλήθεια ένοιωθα σαν ήρωας των έργων της Άιν Ραντ!

Ήμουν. Δεν ενοιωθα απλά σαν ένας, ήμουν ένας!

Έφτιαχνα τα προιόντα.

Σκεπτόμουν αυτόνομα, Ήμουν...ήμουν λογικός.

Ένοιωθα περηφάνια απ' όσα έκανα.

Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά των ηρώων της Άιν Ραντ - ήμουν ήρωας της Άιν Ραντ.

Δεν ήμουνα στα βιβλία, αλλά ήμουνα ήρωας της Άιν Ραντ.

Απλά για να πάρεις ένα παράδειγμα, ο...

ο εξάχρονος γιός μου, το μεσαίο του όνομα είναι Ραντ,

και μιλούσα με κάποιον στο ...τον πατέρα ενός συμμαθητή,

και μιλούσαμε για την Άιν Ραντ κι αυτή εδώ τη συνέντευξη, κι αυτός είπε,

"Ωω, είμαι τεράστιος οπαδός της Άιν Ραντ, και μάλιστα το μεσαίαο όνομα της κόρης μου είναι Άιν."

Κι έχει πλάκα όταν βλέπεις άτομα, βλέπεις κι εταιρείες όλη την ώρα

να λέγονται Fountainhead ή Galt Group, και βλέπεις

μερικές αποδείξεις ότι όντως η Άιν Ραντ έχει επηρεάσει βαθιά τον κόσμο.

Πολλοί άνθρωποι εδώ στη Σϊλικον Βάλλευ ήταν πολύ επηρεασμένοι από την Άιν Ραντ.

Επιχειρηματίες που κατασκεύαζαν κομπιούτερ,

επειχειρηματίες στη βιοτεχνολογία, επιχειρηματίες στο λογισμικό, στο ίντερνετ, στα δίκτυα.

Πολλοί εδώ ήταν...είχαν εμπνευστεί απ'την Άιν Ραντ. Παρουσίαζε ένα όραμα.

Παρουσίαζε ένα όραμα μιας... συναρπαστικής ηθικά επιχείρησης,

ένα μεγαλειώδες πρότζεκτ ηθικά.

Αλλά το πρότζεκτ αφορούσε περισσότερα από τους επιχειρηματίες να είναι απλά Ραντ-ιανοί ήρωες,

διότι μια ιδέα ξεπηδούσε στην Καλιφόρνια

που έλεγε ότι οι νέες τεχνολογίες υπολογιστών

θα μπορούσαν να μετατρέψουν οποιονδήποτε σε ηρωικές μονάδες.

Ήταν το όραμα μιας κοινωνίας όπου οι παλιές μορφές πολιτικού ελέγχου θα γίνονταν αχρείαστες

αφού τα δίκτυα υπολογιστών θα δημιουργούσαν τάξη στον κόσμο χωρίς κεντρικό έλεγχο.

Αυτό δεν είχε ξανασυμβεί πριν,

διότι στην καρδιά της δυτικής πολιτικής σκέψης

φώλιαζε πάντα ένας φόβος οτι αν επέτρεπες στα άτομα πολλή ελευθερία, θα θέριζες αναρχία.

Αλλά από τα 1970, οι πληροφορικάριοι ουτοπιστές στην Καλιφόρνια

θεωρούσαν πως αν τα ανθρώπινα όντα ενώνονταν από ιστούς από υπολογιστές,

τότε όλοι μαζί θα δημιουργούσαν ένα δικό τους είδος τάξης.

Ήταν ένα κυβερνητικό όνειρο που έλεγε πως η ροή πληροφορίας

μεταξύ των ατόμων που είναι συνδεδεμένοι σαν κόμβοι στο δίκτυο

θα λειτουργούσε για να δημιουργηθεί σύστημα που θα αυτοσταθεροποιούταν.

Ο κόσμος και θα ηταν σταθερός, αλλά και όλοι θα ήταν ηρωικά Ραντ-ιανά όντα,

εντελώς ελεύθερα να ακολουθούν τις επιθυμίες τους.

Τότε λοιπόν, στα 1990, οι τεχνολογίες έχουν κατασκευαστεί,

και το 1991 ένας πρωτοποριακός μηχανικός υπολογιστών από την Καλιφόρνια

έδωσε μια δραματική επίδειξη.

Το όνομα του ήταν Λόρεν Κάρπεντερ.

Προσκάλεσε εκατοντάδες άτομα σε μια μεγάλη αίθουσα.

Σε κάθε κάθισμα ήταν ένα μικρό χειριστήριο,

και μπροστά τους ήταν μια μεγάλη οθόνη.

Δεν τους είπαμε τίποτα για λίγη ώρα. Απλά αφήσαμε αυτά τα πράγματα στα καθίσματα,

κι ο κόσμος τα σήκωνε, τα κοίταζε κι έλεγε, "Αυτό τι είναι;"

Και μετά κάποιος παρατήρησε οτι υπάρχουν μικρές κόκκινες και πράσινες κουκίδες πάνω στην οθόνη,

και αυτά είναι πράσινα και κόκκινα, αυτό μάλλον έχει να κάνει με το άλλο.

Γινόταν αυτό. "Οκέυ, εκεί είμαι."

Κι όταν συνέβη αυτό, η αίθουσα εξερράγη.

Απλά εντελώς αυθόρμητα, εμείς δεν είπαμε τίποτα.

Ο Carpenter μετά ξεκίνησε ένα πείραμα.

Πρόβαλλε στην οθόνη το παλιό παιχνίδι υπολογιστή "Pong".

Το κάθε μισό του κοινού ήλεγχε μαζί την μπάρα

στη δικιά τους μεριά της οθόνης.

Αν το ένα άτομο πάταγε το κόκκινο στο χειριστήριο του,

ένας αισθητήρας το ανίχνευε και η μπάρα στην οθόνη πήγαινε πάνω.

Αν σήκωνε το πράσινο, πήγαινε επάνω.

Αλλά έπρεπε να το κάνουν όλοι μαζί.

Ενώ το παιχνίδι τρέχει και η μπάλα πάει μπρος και πίσω,

αν είναι εδώ κάτω και κατευθύνεται προς τα δω,

κάποιοι από τους ανθρώπους θα πρέπει να δείξουν το κόκκινο

για να μην αφήσουν τη μπάρα να πάει τέρμα προς τα πάνω.

Αν απλά όλοι έδειχναν το πράσινο, θα καρφωνόταν στην γωνία και η μπάλα θα αστοχούσε.

Οπότε κάτι συνέβη σ'αυτή την ομάδα ανθρώπων,

όπου μερικοί σκέφτηκαν να δείξουν πράσινο και μερικοί κόκκινο

ώστε να τή κάνουν να σταματήσει ακριβώς στη σωστή θέση.

Και δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα τι το προκάλεσε αυτό.

Εντάξει! Κόκκινο, κόκκινο, κόκκινο, κόκκινο!

Ωω. μωρό μου! Ωω, ναι!

Κόκκινο!

Ο Carpenter πίστευε ότι αυτό που δημιουργήσαμε ήταν ένα μοντέλο της κοινωνίας

όπου δεν υπήρχε ιεραρχία,

όπου όλοι έπαιρναν τις αποφάσεις τους χωρίς καθοδήγηση.

Όμως, επειδή ενώνονταν από μηχανές,

προέκυπτε απ' αυτό μια σταθερότητα και μία τάξη.

Έτσι όλοι ενεργούν σαν ατομικότητες,

γιατί ο καθένας τους μπορεί να αποφασίσει τι θα κάνουν μετά.

Έχουν απόλυτη ελευθερία για όσα αποφασίζουν να κάνουν, αλλά υπάρχει και τάξη.

Υπάρχει ένα είδος τάξης που σχηματίζεται το οποίο τους προσδίδει μια

αμιβαδοειδή ιδίοτητα, όπου αναδύονται πρώτα και μετά παίζουν.

Ήταν του τύπου στη φύση του ένα πείραμα.

Ήθελα να δω, αν δεν υπήρχε καμμία ιεραρχία καθόλου,τι θα συνέβαινε.

Και τι συνέβη;

Σχημάτισαν ένα... Μία φάση... Μια υποσυνείδητη συγκατάθεση.

Από αυτού του τύπου τις ιδέες

προέκυψε αυτή που λέμε Η "Καλιφορνέζικη" ιδεολογία.

Ήταν μια εκκεντρική μείξη ριζοσπαστικού ατομικισμού

και ουτοπιστικών θεωριών περί υπολογιστικών συστημάτων,

κι ένα διεθνές ιερατείο αναδύθηκε για να την προωθήσει.

Αυτό που τους ένωνε ήταν το όραμα

πως ο κόσμος ήταν τώρα ένα αλληλοσυνδεδεμένο σύστημα,

πως εθνικά κράτη ήταν εκτός θέματος

και οι πολιτικοί δεν θα' πρεπε να προσπαθούν να ελέγχουν το σύστημα,

αλλά έπρεπε να το αφήσουν ελεύθερο να δημιουργήσει ένα νέο είδος δημοκρατίας.

Όλα τα μηχανήματα που φτιάχνουμε

συνδέουν τα πάντα με τα πάντα δίπλα τους.

Αφήνουν τα άτομα να κάνουν τα δικά τους.

Το internet, με τη δίαδοση του, θα επιταχύνει

ριζοσπαστικά τη διαδικασία της δημιουργίας δικτύων -

μια παγκόσμια κυβερνητική διαφορετικού τύπου.

Αλήθεια, η βασική εξέλιξη του παγκόσμιου συστήματος

στη μετά- κρυοπολεμική εποχή.

Και ο κόσμος, σαν καταναλωτές, έχουν προχωρήσει στον 21ο αιώνα-

νέοι πολίτες, δικτυωμένοι που θα ξανασχηματίσουν τον κόσμο.

Έχουμε πολίτες που σχηματίζουν δίκτυα, παγκόσμια, ξέρεις, μια πλανητική συνείδηση.

Είναι απόλυτα απελυθερωτικά για το άτομο.