İlk 200 satır.
Hier, lieverd.
Dank je.
Je kruis op de grond heeft niet gewerkt.
Nog steeds dezelfde nachtmerrie? - Ja.
Help je even?
Natuurlijk.
Denk je dat hij m'n jurk mooi vindt? - Ik zou het niet weten, ik...
Ik ken hem niet echt.
Ik smeek U: zorg dat hij van me houdt.
Meneer Deluc, goedendag.
De deur stond open, vandaar. - Gelijk hebt u.
Ze komt eraan. Het was een nogal lange reis...
Ze wil liever niet dat u haar zo ziet. - Hoe?
Alstublieft.
Voor u. Ze heeft het zelf geborduurd. Ze heeft er lang aan gewerkt.
Ze kan heel veel. Ze kan lezen en zelfs schrijven.
Hebt u het geld bij u? - O ja.
Alstublieft. - Dank u.
Excuseer.
Zo terug.
Hallo.
Hij was al op sterven na dood. Snap je?
Kom maar liever naar binnen.
Wil je water? - Nee, dank.
Is er iets wat je niet wilt vertellen?
Dat je geen maagd bent?
Dat kan me niet schelen. Gelukkig maar, ik ook niet.
Je jurk...
Ik ben een eenvoudig mens. - Ik heb hem zelf gemaakt.
Die ruches zijn best lastig.
Ik...
dacht hieraan.
Een beetje gekreukt. Maar het kan best, vind ik.
Toch?
Ik moet iets zeggen. - Ja?
Ik wil niet kinderloos blijven.
Ik heb al een lijst met namen.
Is dat niet wat overhaast? - Waarom wachten?
Dat lijkt me heel bijzonder.
Iemand die zo van je houdt.
Onvoorwaardelijk.
Vast, ja.
Heilige Wilgefortis, zorg dat hij me wil houden.
Slaap je?
Denk je echt dat hij het zal begrijpen?
Neem me niet kwalijk.
Meneer?
Wat kan ik voor u doen? - Ik zoek Barcelin.
Ik haal hem.
Abel, alles goed? - Ja. Alsjeblieft.
Is dit de bruidsschat? - Ja.
Het is te weinig, dat weet je. Mijn aanbod staat nog.
Het café is alles wat ik heb. - M'n mensen kunnen in mijn kantine terecht.
Hoe ga je het doen met die rug van je? - Hou die erbuiten.
En ik ben nu niet meer alleen. Ik heb hulp.
Gefeliciteerd.
Tot gauw. - Tot gauw.
Tijd om te gaan.
Ja, we zijn klaar.
En u, Rosalie...
belooft u Abel te zullen respecteren?
Belooft u met hem in waarheid te leven?
Zeg: Ja, dat beloof ik.
Ja, dat beloof ik.
Dank u.
Vader?
Hij heeft dit voor je achtergelaten.
Vader.
Blijf nog even, alsjeblieft. Eén nachtje maar.
Ik kom volgende zomer.
Stel dat hij me verstoot?
Accepteer je lot als vrouw.
Kom maar.
Kom verder.
Ik wil je zien.
Laat me naar je kijken.
Wees maar niet bang.
Kom eens hier.
Kom dichterbij.
Rustig maar.
Niet bewegen.
Ik begrijp dat u kwaad bent.
U hoeft niet bang te zijn. - Raak me niet aan.
We hebben u betaald.
Wat dachten jullie wel? Dat ik dit zou pikken voor 15.000 francs?
Hij heeft er heel lang voor gespaard.
Wat zeggen de artsen? Valt er niks aan te doen?
M'n vader heeft vroeger alles geprobeerd.
Ben je zo geboren? - Ja, het is geen ziekte die je oploopt.
Eerst verborg m'n vader me. Daarna ging hij me scheren.
Niemand mocht het weten.
Hij schaamde zich, denk ik.
Je gaat terug naar huis.
Jullie hebben gelogen.
Een monsterlijke leugen.
Monsterlijk?
Abel?
Blijf hier. Je blijft hier.
Abel? - Ja.
Kijk... Ik wil haar op de jaarmarkt verkopen.
Hoeveel kan ik ervoor vragen?
Geen idee. - Toch wel minimaal 150?
Ik ben Rosalie, zijn vrouw.
Aangenaam.
Kan ik u iets aanbieden?
Ik wil wel koffie. - Kopje koffie?
Kun je koffie zetten? - Natuurlijk.
Wist jij ervan? - Nee.
Het is nogal heet.
Eigenlijk moet ik hier slapen.
Bent u gewond geraakt in de oorlog?
We kunnen toch wel praten?
Weg hier.
Ik hoopte... - Wat?
Dat u anders zou zijn. - Dat geldt andersom ook.
Ik verwachtte dit niet.
Wat verwachtte u dan?
Ik verwachtte een vrouw. Gewoon een vrouw.
Een vrouw. Niet...
Hoepel nou maar op.
Dit is misschien wat voor je.
Mooi, hoor.
Echt prachtig.
Dit ook.
Waar heb je dat gevonden? - Op het pad.
Vlak bij de brug en de ruïne.
Waar dacht je heen te gaan?
Wat kan u dat schelen?
Opstaan.
Je gaat mee terug.
Alsjeblieft.
En de rest? - Meer lukte niet.
Ik heb nog wat tijd nodig. - Er is geen tijd meer.
Waarom verkoop je niet? Dan ben je overal vanaf.
Denk nog maar eens na.
Kent u Abel al lang?
Ik heb onder hem gediend.
Toen ik hem eens opzocht, vond ik werk in de fabriek. Geen gedoe hier.
Ik heb het naar mijn zin. Het is rustig.
Al te rustig, vindt u niet? Komt er nooit iemand in het café?
De baas ziet z'n mensen niet graag in de kroeg.
Sneu, we zijn geen kinderen meer. Een glaasje is goed tegen tobben.
Regels zijn regels.
De Kreeftvrouw. Uniek. Vier francs.
Nogal prijzig. Hebt u haar gezien?
In de markthal.
Je kunt haar niet missen. Ze is...
niet om aan te zien. - Misschien een ongeluk gehad?
Ik noem dat geen echt fenomeen. - Niet? Wat is een echt fenomeen dan?
Vrouwen als jij?
Vooruit...
In de oorlog hebben we volop gruwelen gezien.
Echte gruwelen. Meer dan genoeg.
Abel mag blij zijn met jou.
Wat deed je nou? Waar was dat goed voor, Augustine?
Het spijt me, mevrouw. - Het geeft niet.
Willen jullie warme melk? - Jeanne?
Niet zo lanterfanten.
Vooruit, we mogen niet te laat komen.
De Kreeftvrouw
Heilige Wilgefortis, schenk me uw kracht.
Jouw beurt.
Een vrouw met een baard, dat is pas een fenomeen.
Laatst vroeg u wat een echt fenomeen was.
Volgens mij...
is een vrouw met een baard dat.
Die zie je nooit. - Zelden, ja.
Het is vaak een valse baard.
Als ik de mijne laat groeien...
zie je een echte.
Speel door. Ze neemt je in de maling. - Wedden?
Voor hoeveel? 15 francs?
Een vrouw als jij hoort niet zo te praten. - 30? 35?
40. - Die staat.
Kom over een maand maar.
Abel, ik hoop dat je vrouw een grapje maakt.
Wat mankeert je? - En je schulden dan? Je café loopt niet.
Het zal mensen trekken.
Mensen zijn nieuwsgierig. Ze betalen er graag voor.
En dan ben ik tenminste nuttig.
We kunnen het proberen. Misschien ben je er blij mee.
Mooi?
Ja. Hij lijkt bijna levend.
Dank je wel, Abel.
Ik kom zo.
Vertel eens... Hoe is ze?
Is ze mooi?
Hou je bij haar ook je kleren aan?
Je keus is vast niet voor niets op haar gevallen.
Het is gewoon een gokje.
Daarna zal ik me weer scheren.
Ik wil je alleen helpen.
Abel is er.
We zijn klaar.
Dank je. Zet daar maar neer.
Het heeft even geduurd.
Maar hij is goed gelukt.
Voor 100 francs is hij van jou.
Trek maar van mijn schuld af.
Dank je. Je hebt z'n blik goed gevangen.
No comments yet. Be the first to leave one.