Eerie

Jestem w Santa Lucia, odkąd pamiętam.

Wiele o tym miejscu wiem.

Nasłuchałam się tylu historii,

że trudno mi oddzielić

prawdę od fikcji.

Ale jedna jest na pewno prawdziwa.

To się stało o północy.

Na trzecim piętrze,

obok schodów,

znajduje się toaleta.

Nikt już tam nie chodzi.

Bo w środku...

TOALETA

Tam...

gdzie kończą się kabiny,

tam właśnie się powiesiła.

Jej imię to...

Erika.

Ufasz mi?

Wiesz, co to jest?

Kiedy doliczę do trzech,

masz uderzyć tu dłonią, jasne?

Raz...

dwa...

trzy!

Światło miało być już zgaszone.

Macie w ciszy rozważać swoje grzechy.

Spowiedź zaczyna się jutro o 6.

Żadnych spóźnień.

Połóżcie się!

Oczy zamknięte!

Kto nie śpi, niech się modli.

Przygotujcie się do spowiedzi.

Zrozumiano?

Tak, siostro Alice.

Jo.

Muszę iść siku. Chodź ze mną.

Mich?

Chodź ze mną, proszę.

Hej.

Jeszcze.

Dobrze.

Proszę pani?

Proszę się uśmiechnąć.

Dziewczynki, stańcie bliżej siebie.

Dobrze?

Gotowe?

Pat, spójrz na to.

Taka szkoda.

Dlaczego się nie uśmiechałaś?

Trudno.

Miałam za dużo myśli w głowie.

Po tym, co spotkało Annę.

Naprawdę znalazła ją siostra Alice?

Tak mówią siostra Luz i Constanza.

Nie rozumiem, dlaczego nie mogę z porozmawiać z Anną.

Alice się nią zajmuje.

Ale...

Za dużo o tym myślisz.

Joyce.

TO, CO MÓWISZ, ZOSTAJE TUTAJ

Znowu byłaś na dachu?

Oddaj to.

Jest puste.

Na co to?

Żebym nie spała.

Nie lepiej wypocząć?

Sypiasz w ogóle?

Mogłam iść z Anną.

Może nadal by tu była.

Joyce.

To nie jest twoja wina.

Co tam się stało?

Zobaczyła coś?

Nikt nam nic nie mówi.

Tylko Anna wie, co się stało.

Nie wiedziałam, że można stąd odejść.

Już dawno bym odeszła.

Dlaczego?

Codziennie jest tak samo.

Chodzę na dach, żeby uwolnić się od myśli.

Czuję, że nic nie ma sensu.

Joyce...

Czy znowu się ranisz?

Siostra Alice mnie zabije.

- Joyce. - Spóźnię się.

Zawsze możesz ze mną porozmawiać.

To dla pani.

Dlaczego jesteś smutna?

To nie ja.

ŻEŃSKIE GIMNAZJUM W SANTA LUCIA

BŁOGOSŁAWIENI CI, KTÓRZY NIE WIDZIELI, A UWIERZYLI

Sąd Najwyższy skazał Ramona Pascuala na karę śmierci.

Pascuala złapano na gorącym uczynku,

w trakcie dekapitacji własnej matki.

Liczba przestępców skazanych na karę pozbawienia życia rośnie,

odkąd ją wprowadzono w 1993 roku.

Pan Fidel.

- Dobry wieczór pani. - Dobry wieczór.

Jeszcze pani pracuje?

Jak zwykle.

Wie pan, że nikt na mnie nie czeka.

Może powinna się pani rozglądać...

za kimś, kto będzie czekał.

Żeby nie musiała pani pracować.

To prawda. Do widzenia.

Do widzenia.

Dobry wieczór, Eri.

Jak się masz?

Przeczytałam ostatnią książkę z biblioteki.

Przeczytałam wszystkie.

Chodźmy stąd, pani Pat.

Dokąd?

Obojętnie.

Gdybym tylko mogła stąd wyjść.

Co cię zatrzymuje?

To, co dzieje się z ludźmi...

takimi jak ty?

Może.

Mogę iść z panią?

Eri...

Co spotkało Annę?

Zobaczyła cię?

Nie chciałam.

Przepraszam.

One wszystkie się mnie boją.

Pani nie. Dlaczego?

A powinnam?

Mój ojciec...

On też się nie bał.

Nadal go widuję.

Tam w rogu...

wpatruje się we mnie.

W nas.

Gdzie?

TOALETA

Eri?

Eri...

Dokąd?

Co cię zatrzymuje?

To, co dzieje się z ludźmi...

To było szóste spotkanie z Eri, ale nadal nic mi nie powiedziała.

Potrzebuje kogoś do rozmowy,

ale mnie nie chce powiedzieć, co ją spotkało.

Dlaczego się zabiła?

Gdybym wiedziała, lepiej rozumiałabym moje uczennice.

Mogłabym je chronić.

Zabroniłyśmy jej spać, żeby ją ukarać.

Po zajściu z Anną powinnyśmy być mądrzejsze.

Znacie pana Fidela.

Całe życie służy naszemu gimnazjum.

Naprawdę sądzicie, że byłby to tego zdolny?

Zatem co się wydarzyło?

Nie wiem.

Będę pytać dziewczęta.

Może one coś wiedzą.

Co teraz, siostro Alice?

Dzisiaj lekcje zostaną zawieszone.

To dzień na modlitwę i opłakiwanie.

Jutro...

zajęcia szkolne zostaną wznowione.

Tak wcześnie?

- Rodzice... - Jeśli chcą odejść, nic nie zrobimy.

Dla mnie liczą się te, które pozostały.

Siostry,

pani Pat.

To nie pierwsze dziecko, które straciło w tej szkole życie.

To się zdarzyło już wcześniej.

Niektórzy z nas tu byli i pamiętają.

Ale nie poddaliśmy się.

Nie straciliśmy wiary.

Bóg odpowie na wszystkie pytania.

Ale na razie...

szukajmy ukojenia w modlitwie.

Santa Lucia utrzyma swoją pozycję najlepszej katolickiej szkoły w kraju.

- Pozostaniemy silni. - Wybacz, ojcze.

Ale jak możesz mówić to w takiej chwili?

Pani Consolacion.

Mogę na słówko?

Chwileczkę.

Oddaj mi to.

Znów będziesz miała kłopoty.

Zapałki także.

Wrócimy do tej rozmowy, dobrze?

Proszę.

Mam na imię Julian.

Prowadzę sprawę.

Czym mogę służyć?

Zna pani pana Fidela, prawda?

Pracuje tu dłużej niż ja.

Stąd nie rozumiem...

Jeśli to on, czemu zaczął teraz?

Też się nad tym zastanawiam.

To prawda, że zabieracie go do Muntinlupy?

Tak.

Wyrok śmierci?

Tego jeszcze nie wiem.

Też pani taki ma?

Może na miejscu zbrodni

był ktoś jeszcze?