The Last of Us

Kurwa, kurwa, kurwa!

Musisz mi pomóc!

Jedź.

- Jedź. - Cicho.

- Weź broń. - Zamknij się, Joel!

Jedź. Jedź!

Na północ, do Tommy'ego.

Jedź.

Oddawaj!

To przyspiesz.

Nie chcę biegać przez ciebie od nowa.

Nie będę z tobą walczyć.

Walczyć?

Ty nie walczysz.

Walczy twoja kumpela.

Ale już jej tu nie ma, prawda?

KPT. KWONG

Co się dzieje?

Nigdy nie byłaś aniołkiem, ale te ostatnie tygodnie...

Bethany zaczęła.

Jest w izbie chorych.

- Ma 15 szwów. - I dobrze.

- Okej. - Wpakujcie mnie do jamy.

Siedziałaś trzy razy. To nie działa.

Czas na coś nowego.

Niby co?

Prawdę.

Jesteś mądra.

Tak mądra, że aż głupia.

Nie wiesz, co dalej?

Wyjaśnię. Masz do wyboru dwie drogi.

Pierwsza. Zachowujesz się jak trep i żyjesz jak trep.

Patrole od świtu, ulice albo mur,

gówniane żarcie, gówniana robota,

gówniane rozkazy od dowódcy patrolu,

którą pewnie będzie Bethany.

I tak będzie, aż jakiś Świetlik pośle ci kulkę,

po pijaku zlecisz z dachu albo wciągnie cię pod gąsienicę.

Jest też inna droga.

Przełykasz dumę,

przestrzegasz zasad, zostajesz oficerem.

Dostajesz własny pokój, wygodne łóżko,

dobrze jesz, nie patrolujesz,

latem ci chłodno, zimą ciepło,

a co najlepsze jako oficer

mówisz takim Bethany, co i gdzie mają sobie wsadzić.

Czemu to pana obchodzi?

Bo bez względu na to, co o nas mówią lub myślą,

to my trzymamy wszystko w kupie.

Bez nas ludzie zaczną głodować albo się mordować.

Tyle wiem.

Jesteś liderką.

Pewnego dnia przyjdzie twoja kolej.

Albo i nie.

To którą drogę wolisz?

Klucze.

Dobrze.

I tyle?

Tak.

Mogę odzyskać walkmana?

ŻARTY ŻARTAMI

WILL LIVINGSTON

Gasimy światła!

Gasić.

Gdzie byłaś, Riley?!

Na cholerę się tak zakradasz?!

Dla żartu.

Myślałam, że się uda.

Że będziesz zachwycona.

Co tam?

Jak leci?

Widzę, że źle.

Myślałam, że nie żyjesz! Minęły trzy tygodnie!

Powinnam cię dziabnąć.

Doceniam twoją łaskawość.

Wszystko gra?

Zwiałam na trochę i tyle.

Wpadasz w gówno

i nie mówisz o tym najlepszej kumpeli?

Wróciłam.

Kto ci podbił oko?

- Gdzie byłaś? - Mów, to jej dopieprzę.

Bethany, sama jej dopieprzyłam.

Gdzie byłaś?!

Jestem Świetlikiem.

Pierdol się!

Nie jestem w nastroju, Riley. Serio.

- Świetlikiem?! - Jezu!

Mówiłam, że to zrobię.

Gadanie o wyzwoleniu strefy to nie to samo!

- Kurwa! Jak?! - Zwolnij.

Wszystko ci powiem.

Ale najpierw coś obiecaj.

Wiem, że najpierw odmówisz, ale potem się zgódź.

Wyjdź ze mną na kilka godzin i przeżyj najlepszą noc życia.

Nie.

- A teraz „tak”. - Nigdzie nie idę.

Jest 2:00. Za kilka godzin mam ćwiczenia,

na których uczę się zabijać Świetliki.

Ubieraj się.

Głupota.

- Odwróć się. - Kolejne dziwactwo.

Jeśli chcesz iść do parku, to odpada.

Wysłali tam nowy patrol.

Nie idziemy do parku.

To dokąd?

Tajemnica.

Zaufaj mi.

Ufasz?

- A powinnam? - Bezgranicznie.

- Strażnicy? - Nie.

Fedra jest za głupia.

- Gotowa? - Oby było warto.

Jednak nie są aż tak głupi, co?

Trudny początek, zgoda,

ale mogło być gorzej.

Jak w 7-Eleven.

Dzięki. Drugą brew wolę zachować nienaruszoną.

Skoro nagle zaczęłaś dbać o skórę,

przestań napieprzać się z Bethany.

O co poszło?

O głupotę.

Założyli jej 15 szwów.

Nie zadzieraj z takimi jak ona.

Ty mi mówisz, żebym nie biła ludzi?

Sama wysłałaś Carol do szpitala!

Mówię tylko, że nie możesz walczyć ze wszystkimi.

Wybierz, co dla ciebie ważne.

Tego uczą na uniwerku Świetlików?

Mniej więcej.

I pieprzyć Carol.

Pieprzyć.

Pieprzyć.

- Dokąd teraz? - Przez cholerne okno.

Spójrz, jak kapie z tych zardzewiałych skrzynek.

Faktycznie noc życia.

A nie mówiłam?

Tak.

Latarki Świetlików są lepsze.

Brawo. Punkt dla anarchistów.

- Bojowników o wolność. - Jak chcesz.

Ile pięter?

Chyba dwa.

Noż kurwa!

Dobrze, przepraszam.

Dwa?! Wal się!

Dobra, kilku nie policzyłam.

W mordę!

Jest martwy?

Tak.

To ta niespodzianka?

Nie. Wczoraj go tu nie było.

Ohyda.

Prawdziwa?

Butelka tak.

To nie samogon,

to sprzed.

Gość musiał na nią wydać wszystkie karty.

Nie mówili mu, żeby nie mieszał z pigułkami?

Wiedział, co robi.

Jesteś porąbana.

Też się śmiałaś. I śmiejesz!

Pijemy czy nie?

Tak.

- Pycha. - Dawaj.

Dobra.

Super.

To twoje pierwsze zwłoki?

Nie.

Widziałam rodziców.

Jasne, przepraszam.

- Wiedziałam. - Spoko.

Dawaj.

Mogę potrzymać broń?

Kazali mi przysiąc, że nikomu nie oddam

broni osobistej.

„Nie oddam broni, bo jestem pieprzonym Świetlikiem”.

- Dawaj. - Dobra.

Ciężka.

Okej.

Dzięki.

Co się stało? Poznałaś przystojnego Świetlika

i uznałaś, że zostaniesz terrorystką?

Zgadłaś. Bierzemy ślub.

A naprawdę?

Dobra.

Ty siedziałaś w jamie.

Z nudów się wymknęłam.

Potem wracałam, po cichu, jak to ja,

i znikąd pojawiła się laska.

W naszym wieku?

40 albo 50 lat.

W każdym razie stara.

Powiedziała, że zaimponowało jej, jak się skradam i unikam strażników.

I spytała, co sądzę o Fedrze.

Powiedziałam prawdę.

Że to faszystowskie chujki

i to ich powinno się wieszać, nie ludzi.

Ona na to: „Jeśli chcesz, dołącz”.

I tyle?