Guillermo del Toro's Pinocchio

ตอนที่นายช่างเจ็ปเพ็ตโตสร้างพิน็อกคิโอขึ้นมา

เขาได้เสียลูกชายไปแล้ว

เรื่องราวผ่านมาหลายปีก่อนที่ผมจะมาถึง

แต่ผมก็ไปสืบถามจนรู้เรื่อง

นับจากนั้น มันก็กลายเป็นเรื่องของผม

เจ็ปเพ็ตโตเสียคาร์โลไปในช่วงมหาสงคราม

พ่อลูกอยู่ด้วยกันแค่เพียงสิบปี

แต่เหมือนคาร์โลได้พรากชีวิตของพ่อไปด้วย

- พ่อฮะ - อะไร

- ทายสิว่าเมื่อกี้ผมเห็นอะไร - อะไร

- ทายหน่อย - พ่อไม่รู้หรอก

ผมเห็นเครื่องบิน

อ้าวเหรอ ดีนะ

- คราวนี้ทำอะไรฮะพ่อ - ทายสิ

- ตุ๊กตาทหาร นักมายากล แม่มดเหรอ - ไม่ใช่

ไม่ได้ๆ ต้องรอดูเองนะ คาร์โล

เรื่องดีๆ มันต้องอาศัยความอดทน

พวกเขาไม่เคยขาดเหลืออะไร

ในนามของพระบิดา พระบุตร และพระจิต

ขอเพียงแค่ได้อยู่ด้วยกันเท่านั้น

แล้วนางแม่มดเฒ่าก็เตือนเจ้าเม่นน้อย

"อย่าได้พูดโกหก

ไม่อย่างนั้นจมูกของเจ้าจะงอกยาวขึ้นๆ

มาถึงตรงนี้!"

จมูกของเขาจะยาวขึ้นเหรอ

คำโกหกน่ะนะลูกพ่อ ใครพูดก็จะรู้ทันที

เพราะมันเหมือนจมูกยาวๆ

ใครๆ ก็เห็นกันหมด ยกเว้นเจ้าตัวที่พูดโกหก

ยิ่งโกหกมากเท่าไร จมูกยิ่งยาวขึ้นเท่านั้น

ร้องเพลงของแม่กล่อมผมหน่อยได้ไหมฮะพ่อ

ก็ได้

ลูกเอ๋ย ลูกเอ๋ย

เจ้าเหมือนตะวันส่องใจ

ดั่งเดือน…

- สูงอีกพ่อ! สูงอีก - และดาว…

หรือฟ้าสีครามสดใส

เพียงเจ้ามองพ่อสักครั้งวันนี้ ใจคลายหายเศร้าทันใด

ลองสิ

เพียงเจ้ากอดพ่อเอาไว้โดยพลันก็เหมือน…

ขอบคุณนะสาวๆ

เติมเต็มในใจ

ในใจ…

ให้ลูกนะ

- ให้ผมเหรอ - เจ้าคือที่สุด…

คนโปรดของดวงใจ

ดีกว่าตะวันรอนหรือฤดูใด

พาใจเบิกบาน

พาใจขับขานและบรรเลงไป

ทั้งทิวาราตรี

เจ้าคือชีวิตจิตใจ

รักเจ้านะคนดี…

ดึงเลย คาร์โล! ดึง!

- ลูกเอ๋ย… - งามเหลือเกิน เจ็ปเพ็ตโต

ขอบคุณครับ

เจ้าเหมือนแสงตะวันทองส่องใจ…

ระวังนะ คาร์โล!

เมื่อชีวิตหนึ่งจากไป อีกชีวิตจะเติบโตขึ้นมา

ลูกนี้ดีไหมฮะ

ไม่ได้ คาร์โล

ต้องเป็นลูกสนที่สมบูรณ์ไร้ที่ติ!

เห็นไหม

ลูกนี้มีกลีบแตกไปแล้วบางส่วน

ลูกเอ๋ย

ลูกเอ๋ย

เจ้าคือ

แสงตะวันแห่งหัวใจ

ราตรีสวัสดิ์ฮะพ่อ

ราตรีสวัสดิ์ ลูกพ่อ

ผมชอบรองเท้าใหม่มากเลยฮะพ่อ

ลูกชอบพ่อก็ดีใจ คาร์โล

- เราจะไปโบสถ์กันก่อนใช่ไหมฮะ - ใช่สิ

สวัสดี เจ้าหมาน้อย

- อรุณสวัสดิ์ - อรุณสวัสดิ์

ช่างเจ็ปเพ็ตโต วันนี้ไม้กางเขนจะซ่อมเสร็จไหม

เราจะพยายามเต็มที่นะ

- คุณผู้หญิง - ช่างใส่ใจทุกกระเบียดนิ้ว

พลเมืองอิตาลีตัวอย่างแท้ๆ เลย

เป็นพ่อที่ดีมากด้วย

คาร์โล รองเท้าสวยจัง เอ้า!

ขอบคุณครับ

- อรุณสวัสดิ์ - ดีฮะ

บอนจอร์โน่ คุณหมอ

อ้าว คาร์โล

เจ็ปเพ็ตโต

ดี…

ดูดีมากเลยฮะพ่อ

จวนได้เวลากลับบ้านหรือยัง

จวนแล้ว เอาสีแดงขึ้นมาเพิ่มหน่อย คาร์โล

อ้อ ผมลืมเอาของที่เจอให้พ่อดู

เจออะไรลูก

เดี๋ยวพ่อก็เห็น

แต่นแต๊น

ลูกสนสมบูรณ์ไร้ที่ติ

กลีบยังอยู่ครบถ้วน

ผมว่าจะเอาไปปลูกเองและเฝ้าดูต้นสนเติบโต

แล้วก็จะแกะสลักของเล่นเอง เหมือนที่พ่อทำไง

นั่นเป็นความคิดของเด็กผู้ชายที่ดีที่สุดเลย คาร์โล

ใช่ไหมล่ะฮะ

เสียงอะไรฮะพ่อ เสียงเครื่องบินรึเปล่า

เก็บเครื่องมือ

เร็วเข้า

เราจะกลับบ้านไปผิงไฟกับกินซุปร้อนๆ กัน

- ขอช็อกโกแลตร้อนด้วยได้ไหมฮะ - ได้สิ

วันนี้ดูเหมาะกับการดื่มช็อกโกแลตเนอะ

ใช่สิ ได้ๆ

พ่อฮะ มีอะไร

ไม่มีอะไร คงไม่มีอะไรหรอก แต่…

เดี๋ยวก่อน ลูกสนของผม

ภายหลังคนเล่ากันว่าเมืองเล็กๆ ของเจ็ปเพ็ตโต ไม่ใช่เป้าทิ้งระเบิดด้วยซ้ำ

เครื่องบินฝูงนี้กำลังมุ่งหน้ากลับฐาน

พวกเขาแค่ทิ้งระเบิด เพื่อถ่ายนำ้หนักเครื่องให้เบาลง

คาร์โล!

ไม่นะ

คาร์โล

เจ็ปเพ็ตโตไม่เคยจากลูกไปไหน ก็นั่นแหละครับ

เขาแทบไม่ทำงาน ข้าวปลายิ่งไม่ค่อยกิน

และไม้กางเขนในโบสถ์ก็ยังคงไม่สมบูรณ์ต่อไป

เวลาหลายปีผ่านไป

โลกก็หมุนผ่านไป

แต่เจ็ปเพ็ตโตยังคงเดิม

ตอนนี้แหละที่ผมก้าวเข้ามาในเรื่อง

ผมเป็นนักเขียน

หลายปีมานี้ผมเสาะหาสภาพแวดล้อมเหมาะๆ

เพื่อจดจารประวัติชีวิต อันแสนโดดเด่นของผมลงหน้ากระดาษ

จนกระทั่งในที่สุด

ก็หาจนเจอ

แหล่งพักพิงของผม

บ้านเรา

ที่นี่ผมจะได้แต่งอัตชีวประวัติ ซึ่งเป็นเรื่องเล่าเร้าใจขไหนขนาด!

ผมเคยอาศัยในเตาผิงของหมอความในซาร์ดิเนีย

เคยล่องไปกับเรือหาปลาในทะเลเอเดรียติก

เคยจำศีลช่วงฤดูหนาวในเปรู กับประติมากรชื่อก้อง

"เสียงหรีดหริ่งจากวัยเยาว์"

โดย เซบาสเตียน จ. จิ้งหรีด

พ่อฝันถึงลูกนะ คาร์โล

ฝันว่าลูกกลับมาอยู่กับพ่อ

ลูกพ่อ

โอ๊ยแย่

ถ้าเพียงแต่จะได้ลูกคืนมา

พ่อขอโทษจริงๆ

ผมมองดูตาแก่ร้องไห้คร่ำครวญจนรู้สึกสะเทือนใจ

ปรากฏว่าไม่ได้มีแค่ผมที่เฝ้ามองเขาอยู่

ระหว่างที่ผจญภัยท่องโลกมาหลายครั้ง

ผมได้รู้ว่าโลกมีจิตวิญญาณโบราณ อาศัยอยู่ในเทือกเขาหรือในป่า

ซึ่งปกติแล้วจะไม่มาข้องแวะกับโลกมนุษย์

แต่นานๆ ครั้ง พวกนั้นก็มา

พ่ออยากได้ลูกคืนมา คาร์โล

มาอยู่ตรงนี้

กับพ่อ!

ทำไมถึงไม่ฟังคำภาวนาของข้า

ทำไม

เขียนถึงไหนนะ

อ้อ ใช่ เปรู…

โอ๊ย หัวจะปวดหนวดจะหัก

ฉันจะเอาลูกคืน

ฉันจะสร้างคาร์โลขึ้นมาใหม่

อะไร… นี่!

จากไอ้ไม้สนต้องสาปนี่แหละ

อะไรกันนี่!

อย่า!

นี่บ้านสยองขวัญแล้วมั้ย!

พรุ่งนี้จะมาทำต่อให้เสร็จ

ใช่ ทำพรุ่งนี้

ไปไป๊!

เฮ้ย อย่ายุ่งนะ ไปให้พ้น

ไสหัวไป

อย่า นี่บ้านฉัน

ห้ามบุกรุก ไปสิ

ออกไปเสีย กลับไป!

ใช่ ต้องอย่างนั้น

เจ้าเด็กชายร่างไม้เอ๋ย

จงตื่นขึ้นพร้อมดวงตะวันและก้าวดำเนินไปบนโลก

ขอโทษนะ ทำอะไรปรึกษากันก่อนไหม คุณกำลังพูดถึงบ้านผมนะ

ขออนุญาตถาม คุณเป็นใครในโลกนี้มิทราบ

ในโลกนี้งั้นรึ

เป็นเทพอารักษ์

ข้าพิทักษ์สิ่งละอันพันละน้อย

สิ่งที่ผู้คนหลงลืม

สิ่งที่สูญหาย

แต่ผมคือเซบาสเตียน จ. จิ้งหรีด เจ้าของบ้าน

ผมมีสิทธิ์ทุกประการที่คุณต้องปรึกษา ก่อนวางแผนจัดแจงทำอะไร

เกี่ยวกับบ้านของผม

ไหนๆ เจ้าก็อาศัยอยู่กลางใจ ของเด็กชายร่างไม้แล้ว

เจ้าอาจช่วยข้าได้

ช่วยทำอะไร

ช่วยดูแลเขา

นำทางให้เขาเป็นเด็กดี

กระผมไม่ใช่ครูพี่เลี้ยงเด็กนะครับคุณนาย นี่เป็นนักเขียน กวีศรีจะเล่า

ขณะนี้กำลังดำดิ่งติดพันการแต่งอัตชีวประวัติ

แต่ในโลกนี้ ทำอย่างไรย่อมได้อย่างนั้น

จงรับหน้าที่นี้ไป แล้วข้าจะให้พรเจ้าหนึ่งประการ

ขออะไรก็ได้เหรอ

อะไรก็ได้ใช่ไหม

ขอให้หนังสือได้รับการตีพิมพ์ได้ไหม

ชื่อเสียง ทรัพย์สมบัติ

อะไรก็ได้

ผมอาจช่วยได้จริงๆ จะพยายามสุดใจ นั่นก็ดีสุดเท่าที่ใครจะทำได้

คำคมแปล๊บเลยเนอะ

เจ้าเด็กชายร่างทำจากไม้สน

เราจะให้ชื่อเจ้าว่าพิน็อกคิโอ