Look Beyond (Lo sguardo oltre: Look Beyond)

Wskakuj mu na ramię!

W porządku.

Mistrz? Nie.

Szczerze mówiąc, nie uważam się za mistrza.

Myślę o sobie jako o kimś, kto chce dać z siebie wszystko.

Wiem, że nie będę grał przez całe życie.

Muszę wykorzystać ten czas, bo wiem, jakie mam szczęście.

Jestem tutaj i mogę robić, to co kocham

i podążać za swoją pasją.

I nie lubię przegrywać.

- Widzieliśmy opatrunek… - Mamo.

To druga połowa.

- Przywitaj się z wujkiem Ianem. - Z kim gracie?

Jak tam Afryka Południowa?

Jak ręka?

Jak Bloemfontein i Port Elizabeth?

Koła w autobusie Kręcą się przez dziewięć godzin

To było długie dziewięć godzin.

- Witaj, księżniczko. - Lallie, spójrz, kto tu jest.

- Cześć. - Powiedz coś.

Przegraliśmy w ostatnich ośmiu minutach.

Tak.

Na końcu byłeś już zmęczony?

Tak, a teraz kolejny mecz, to chyba już 50.

Wspaniale!

Czy Philip wam opowiadał,

jak zawsze spóźniał się do szkoły?

Twierdził, że to wina naszego taty,

bo jechał za wolno.

Tylko że jazda do szkoły zajmowała nam tylko dwie minuty.

Philip zawsze budził się dziesięć minut przed rozpoczęciem zajęć

i obwiniał naszego tatę.

Rodzice byli we Włoszech. Jeździli za mną.

Tak to jest.

Nie ma sprawy, lubię się z nimi spotykać.

Budują tu rampę.

Nie ma parkingu.

Chcą, żeby ludzie korzystali z transportu publicznego.

Rodzina jest dla mnie najważniejsza.

Jestem najmłodszy z czwórki dzieci.

Między mną a moim bratem Philipem jest dziesięć lat różnicy.

Miałam szczęście, bo wychowywała mnie nie tylko mama,

ale także siostra Emma.

Emma była niesamowita i bardzo mi pomogła,

kiedy byłem dzieckiem.

Jestem bardzo szczęśliwy, że mam uczciwą i życzliwą rodzinę.

Wszyscy mi pomagają, czuję ich bliskość.

Mama wysyła mi wiadomości przed każdym meczem i również po.

Nigdy nie zapominam o rodzinie.

Urodził się o poranku.

Przyjechał tato i zabrał nas z domu June,

mówiąc, że mamy kolejnego braciszka.

Byłem całkowicie zachwycony moim młodszym bratem.

BRAT

Był bardzo grzecznym dzieckiem.

Nie sypiał zbyt dobrze.

Wszyscy jesteśmy trochę starsi od Iana.

Doskonale pamiętam, jak się urodził i dorastał.

SIOSTRA

Jest jedna rzecz, która mi się teraz przypomina

i łączy się z tym, co robił później.

Miał taką uprząż, którą przypina się do framugi

i mógł w niej podskakiwać.

On to kochał. Podskakiwał godzinami i był w tym niesamowity.

Miał może pięć lub sześć miesięcy,

ale potrafił cofnąć się i mocno rozkołysać do przodu i do tyłu.

Już wtedy było jasne, że jest wysportowany,

zwinny i niezwykle sprawny fizycznie.

Ona tam idzie…

Ian skupia się na tym… Nie!

Pamela skupia się na spacerowaniu, a Ian na chichotaniu.

Smaczne?

I dla ciebie.

Ian jest dziewięć lat młodszy od Philipa.

Philip niezbyt się ucieszył z narodzin Iana.

Philip nadal był dzieckiem, a pojawiło się kolejne.

MATKA

Philip był trochę zdenerwowany, ale mu przeszło.

Dwójka starszych dzieci była nim zachwycona.

Andrew uwielbiał Iana i nadal tak jest.

Jest ojcem chrzestnym Iana.

A Emma, moja córka, była dla niego jak matka.

Miała 12 lat, kiedy urodził się Ian.

Philip używał go jako zabawki.

Wiązał go, podrzucał, bawił się z nim w ogrodzie,

zapominając, że Ian ma sześć miesięcy.

Pamiętam, że to oglądaliśmy…

Mój brat Andrew, siostra Emma i ja oglądaliśmy Home and Away,

australijski program telewizyjny.

Pamiętam doskonale, że rodzice wezwali nas…

BRAT

po skończonej kolacji do kuchni

i ogłosili: „Będziemy mieć kolejne dziecko”.

Każde z trójki rodzeństwa zareagowało zupełnie odmiennie.

Mój brat Andrew utonął we łzach.

Przytulił mamę, tak jakby to była najwspanialsza wiadomość.

Siostra była trochę bardziej ostrożna, ale bardzo radosna.

Ja wybiegłem z domu z całkowitym obrzydzeniem.

Byłem przecież na szczycie.

Miałem swój tron jako najmłodsze dziecko.

I nagle, po długiej przerwie, ten oszust przybył, by objąć mój tron.

Trwałem w tym zaprzeczeniu przez jakiś czas.

Jest taka słynna historia, że po trzech dniach…

Pamiętam to całkiem dobrze.

Byliśmy salonie, a ja dorwałem skakankę i postanowiłem go związać.

Rodzina wbiegła z przerażeniem,

widząc trzydniowe dziecko związane kawałkiem liny.

Przez cały 1993 rok

Irlandia pewnym krokiem zmierzała na Mistrzostwa Świata,

ale Hiszpania zmieniła to na Lansdowne Road w październiku.

Irlandia wybiera się do Windsor Park.

Wygrana gwarantuje miejsce w rozgrywkach.

Sytuacja zaczęła się…

Tata był utalentowanym sportowcem.

Mama grała w hokeja aż do urodzin Iana.

Chodziłem na jej mecze.

Oboje mają naturalne zdolności.

Spośród naszej czwórki, najwięcej z tego wziął Ian.

Często bawiliśmy się w ogrodzie

i pewnego dnia wykonał tylko mały ruch,

którego nikt go nie nauczył: mały wykop ponad moje nogi.

Patrzył na świat i na sport w sposób, którego nie można się nauczyć.

Te naturalne zdolności były od początku bardzo wyraźne i silne.

Gotowy, do startu, start!

Świetnie.

Biegnij do mamusi! Szybko!

Szybciej!

Tak!

Tato, tato…

- Tato! - Tak?

Bóg Wszechmogący. Chwalmy Pana.

- Tato. - Zmów paciorek, Ian.

Amen. Chwalmy Pana.

Moja dobra żona Pam pochodzi z Dublina.

Urodziła się i wychowała w Dublinie.

Ja pochodzę z centrum wiejskiej Irlandii…

OJCIEC

… ze słynnego hrabstwa Tipperary.

To piękna, rolnicza okolica.

Mój tata był pastorem,

ja również nim zostałem.

Mój przyrodni brat też był pastorem, ale niedawno zmarł.

Razem ze mną jest nas trzech wyświęconych w jednej rodzinie.

Pobraliśmy w 1974 roku.

Mieszkaliśmy przez dwa lata w parafii, w której został wyświęcony.

Potem przenieśliśmy się na przedmieścia Dublina,

do Whitechurch, gdzie jest przepięknie.

Mamy blisko do centrum, niedaleko są góry i wybrzeże.

Tu właśnie żyjemy.

Miał śliczne, długie, kręcone włosy.

Nie chciał się strzyc.

Pytaliśmy: „Ian, kiedy cię ostrzyżemy?”.

A on krzyczał: „Nie chcę strzyżenia!”.

Ian, kiedy cię ostrzyżemy?

- Jutro strzyżenie. - Nie chcę strzyżenia.

- Jak to? - Nie.

Chcę cię obciąć.

Jestem niesamowicie dumny z Iana

i cieszę się, że jest moim bratem

i najlepszym przyjacielem.

Dla mnie rodzina to moi najbliżsi: rodzice i trzej wspaniali bracia.

Różnimy się od siebie,

ale wszyscy otrzymaliśmy wsparcie

i mogliśmy się rozwijać w różnych kierunkach.

Ian jest zawodowym sportowcem, mnie do tego daleko.

Nie umiem złapać piłki.

Piękno rodziny objawia się w tym, że jesteśmy taką mozaiką.

Mówią, że zimno jest zdrowe i człowiek się uodparnia.

On znowu wchodzi?

Zacząłem grać w rugby, gdy miałem 12 lat, na początku szkoły średniej.

Ian przychodził z mamą na wszystkie moje mecze.

Rodzina wspomagała mnie, przychodząc na mecze.

Dalej, Callum!

Dobrze!

Na lewo!

Wstawaj!

Pamiętam, jak Ian przebierał się za Batmana lub Robina.

Miał kilka żenujących strojów różnych superbohaterów.

I tak przebrany biegał wzdłuż boiska.

Dziewczyny, które przyszły kibicować,

uwielbiały go w tym stroju i opiekowały się nim.

Uważam, że to było wypełnione ciepłem i przyjaźnią.

Ostatnio Ian wspominał, jak go denerwowało posiadanie starszego brata.

Istniała między nami ta naturalna zdrowa rywalizacja.

Mieliśmy wspólną sypialnię.

Zawsze razem uprawialiśmy sport.

To było…

To była dobra, zdrowa relacja.

Z Philipem mieliśmy wspólny pokój.

Położyłem się spać o 22, a on obudził mnie o 23,

mówiąc, że czas na śniadanie.

Zszedłem na dół i zacząłem jeść śniadanie po 23.

Tata spytał, co robię.

A ja na to, że szykuję się do szkoły.

To była zima i rano było ciemno.

I wtedy zdałem sobie sprawę, że to wciąż jest noc

i przede mną jeszcze siedem godzin snu.

Linka furkocze na wietrze.

Dobra piłka. Dobry wyskok. Czyste przejęcie.

Na linii. Łącznik. Środkowy.