Attack on Titan (進撃の巨人)

ไรเนอร์

เอเรน

สมกับเป็นหมัดปิดฉาก

ไม่เหลือแรงเลย

ไรเนอร์น่ะ…

ตอนนี้คงฆ่าไม่ได้

งั้นกลับกันเถอะ

กลับไปบ้านของเรา

ไรเนอร์ ไว้เจอกันนะ

ป้องกันเรือเหาะจากศัตรูข้างล่าง

ยิงกระสุนทั้งหมดใส่ศัตรู

เจ้าพวกนั้น... ถอยแล้ว

พวกเรา... รอดแล้วงั้นเหรอ?

หนี?

กาบิ

เอเรน เยเกอร์

กาบิ

ฉันไม่ให้หนี

ต้องฆ่าให้ได้

ผ่าพิภพไททัน เดอะ ไฟนอล ซีซัน

กระสุนฆาตกร

สภาพโสโครกซะจริง

อย่างกับตกลงไปในถังขี้แน่ะ

เอเรน

หัวหน้า

น่าคิดถึงนะเอเรน

แกยังเตะง่ายเหมือนเดิม

ฉันจะควบคุมตัวแกไว้

แล้วค่อยคุยกันหลังจากนั้น

ไม่ขัดข้อง

แต่เรื่องทั้งหมดเป็นไปตามที่เขียนไว้ในจดหมาย

ผมคิดว่าคุณคงเข้าใจแล้วแน่ๆ

สีหน้านั่น

เป็นสีหน้าของพวกสวะที่ฉันเห็นจนเอียนที่เมืองใต้ดิน

ไม่จริงน่ะ... หรือว่าแก

ดีใจซะสิ ทั้งหมดเป็นไปตามที่พวกแกคิด

อย่าปล่อยให้หนี!

ยิ่งให้ร่วงมากขึ้นแม้สักคนก็ยังดี

รีบขึ้นเรือไป

ไปบอกว่าดูท่าจะไม่มีปืนที่ใช้ยิงเรือเหาะให้ร่วงได้

แจน

นายก็ไปด้วย ฉันจะระวังหลังเอง

ฝากด้วยนะครับ หัวหน้ากองพลโลบอฟ

บอกแล้วไงว่าฉันเป็นทหารใหม่

ทหารรักษาการณ์ไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว

รวมทั้งคนแก่หงำเหงือกที่ได้เงินเดือนสูงด้วย

แจน

จับไว้

มาครบรึยัง?

ยังเหลือหน่วยลิม่าที่อยู่ข้างหน้า

สถานการณ์เท่าที่รู้ตอนนี้มีคนตาย 6 คน

งั้นเหรอ... ให้ตายสิ

ลองเทียบกับความเสียหายของศัตรูดูสิ

ชัยชนะอย่างท่วมท้น

ศึกแรกของพวกเราจักรวรรดิเอลเดียยุคใหม่ ชนะอย่างท่วมท้น!

เอาละจงยินดี

เพื่อเป็นการไว้อาลัยแก่วิญญาณของวีรชนทั้ง 6

ศึกแรกเหรอ…

จะต้องสู้ไปถึงเมื่อไหร่ถึงจะจบ…

จะต้องฆ่าอีกกี่คน...

ก่อนอื่นใด พวกเรายังมีชีวิตรอด

อาจดูไม่ดีกับพวกพ้องคนอื่น

แต่สำหรับฉันแล้วพวกนายพิเศษจริงๆ

เจ็บนะเจ้าบ้า

อย่าเข้ามากอดทั้งๆ ที่ใส่ก้อนเหล็กอยู่สิ

ว่าไงนะแจน

ที่บ้าน่ะคือพวกแต่งเคราที่พึ่งขึ้นต่างหาก

สรุปนายนั่นแหละที่บ้า

ใช่แล้วละ เคราอะไรน่ะไว้ไปก็กินไม่ได้สักหน่อย

ว่าแต่ ยังกินข้าวไม่ได้อีกเหรอ?

อดทนจนกว่าจะถึงเกาะเถอะ

ผู้สั่งการคนนี้ ใช้ไม่ได้เลยนะ

กาบิ

กาบิ รอก่อน

พอเถอะ

ศัตรูบินอยู่บนฟ้า

วิ่งไปก็เปล่าประโยชน์

น่าจะเข้าใจแล้วไม่ใช่เหรอ

โซเฟียน่ะ…

โซเฟียถูกซากตึกที่ลอยมาทับท่อนบนจนเละ

ทั้งๆ ที่นั่งอยู่ข้างฉันแท้ๆ

อูโด้ตั้งใจจะช่วยโซเฟียที่โดนทับไปแล้ว

เขาโดนผู้คนที่หนีอย่างตื่นตระหนกเหยียบ

หลายต่อหลายครั้ง

เหยียบจนกระทั่งกะโหลกแตก

คุณลุงทหารเฝ้าประตู 2 คน ดุฉัน

เพราะฉันจะไปที่ลานกว้าง

ห้ามคนเอลเดียอย่างฉัน อย่างเอาเป็นเอาตาย ว่าอันตรายอย่าไป

แล้วก็โดนผู้หญิงบนดาดฟ้ายิงตาย

เพราะฉันเป็นชาวเอลเดียที่เกิดในเขตกักกันนี้

พอไปเดินนอกรั้วก็จะถูกถ่มน้ำลายใส่

ความรู้สึกที่น่าสมเพชก็มีมากมาย

แต่ว่าเพราะอย่างนั้นฉันถึงพยายาม

อยากพิสูจน์ให้โลกเห็นว่าชาวเอลเดียเป็นคนดี

สักวันหนึ่งที่จะสามารถภูมิใจกับปลอกแขนชาวเอลเดียได้

ฉันเชื่ออย่างนั้นแล้วพยายามมาแท้ๆ

ทั้งหมดกลับถูกทำลาย

ถึงจะเป็นเขตกักกันแบบนี้

แต่ก็เป็นบ้านของฉันที่มีเพื่อนคนสำคัญของฉันอยู่

การที่มาเหยียบย่ำสิ่งนั้นน่ะ มันยกโทษให้ไม่ได้

แล้วนายยังจะมาบอกให้ฉันหยุดวิ่งงั้นเหรอ?

คุณซีคถูกฆ่าต่อหน้าต่อตาโดยที่ทำอะไรไม่ได้เลย

ทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าทำไมถึงถูกทำอย่างนี้

ทำไมล่ะ ไรเนอร์?

ทำไมวันนั้นแม่ถึงถูกไททันกิน?

เพราะถูกเหยียบย่ำไงล่ะ

เพราะศัตรูเองก็ถูกนักรบของมาร์เลย์โจมตี

และถูกฆ่าไปมากมาย

เพื่อแก้แค้น...

นาย... เห็นงั้นเหรอ?

เปล่า... ไม่เห็น

ฉันก็ไม่เห็น

แต่เดิมแล้วศัตรูคือ

ปีศาจแห่งเกาะที่คุกคามสันติภาพของโลกใช่ไหม?

เรียนมาแล้วใช่ไหม?

เจ้าพวกนั้น ทั้งตอนนี้และเมื่อก่อนก็เป็น ปีศาจโหดร้ายที่ต้องถูกฆ่าอยู่แล้ว

ต่างจากพวกเรา

ไรเนอร์... เหมือนกับนายนั่นแหละ

ทั้งนอกทะเล

ทั้งในกำแพง

ก็เหมือนกัน

หน่วยลิม่า

เท่านี้ก็ขึ้นไปทุกคนแล้ว

ไปบอกห้องควบคุมว่าลอยตัวขึ้นได้

รับทราบ

เด็ก?

โดนแล้ว

ยัง... เชื่อมกันอยู่

กาบิ

คิดจะทำอะไรน่ะ

ไกนี่... ถ้ากดแรงๆ

กาบิ... เธอ..บ้าน่า... คิดจะขึ้นเรือเหรอ

ฉันจะฆ่าพวกปีศาจจากเกาะให้หมด

มีแต่เธอจะถูกฆ่าเท่านั้นแหละ ยัยบ้า