The Boy in the Striped Pyjamas (The Boy in the Striped Pajamas) (The Boy in the Striped Pyjamas)

de kindertijd wordt afgemeten aan geluiden, geuren en beelden...

voor de duistere tijd der rede aanbreekt

John Betjeman

Doorlopen.

Schiet op. Nu.

Dag, Bruno.

Dag, lieverd. -Mam, wat is dit allemaal?

We vieren feest. Je vader heeft promotie gemaakt.

Een betere baan. -Ik weet wat promotie is.

We geven een feest.

Hij blijft toch wel soldaat? -Ja, lieverd. Alleen is hij nu belangrijker.

Er is nog spannender nieuws, maar dat wil papa zelf vertellen.

Verhuizen? Waarheen? -Het platteland.

Dat is hartstikke ver. En Karl en Leon en Martin dan?

Het is naar, maar we moeten voorlopig afscheid nemen van onze vrienden.

We maken wel nieuwe vrienden, toch?

Natuurlijk. Je krijgt allemaal nieuwe vrienden.

Ze mogen morgen wel komen voor we weggaan.

Zie het als een avontuur uit een van je boeken.

Maar dit huis is geweldig.

Je weet maar nooit. Wie weet is het daar wel beter.

Papa zegt dat er een tuin is.

Weet je wat het is, Bruno, als je soldaat bent...

heb je minder keuzes en meer plichten.

Als je land je iets vraagt, doe je dat.

Het is veel gemakkelijker om ergens heen te gaan...

als je weet dat je gezin graag met je meegaat.

Bruno. Elke keer dat ik je zie, ben je groter.

Het is pas een week geleden, Nathalie. -Dan word ik vast kleiner.

En wat vinden jullie er nou van? Verhuizen uit Berlijn?

Mama en papa zeggen dat het goed is, dus dat moet dan wel.

Kinderen, wees lief en ga rond met de hapjes.

Heil Hitler.

Gefeliciteerd.

Ziet hij er niet geweldig uit? -Inderdaad.

Ik ben trots op je, jongen.

Soms vraag ik me wel af of het mijn schuld is.

Ik maakte kostuums voor je toneelstukjes toen je klein was.

Je was dol op verkleden. -Nathalie.

Voelt het nog steeds bijzonder, Ralf? Het uniform en waar het voor staat?

Moeder, het is feest. Bederf het niet. -Moet ik het bederven?

Pas liever op.

In het openbaar je mening geven kan tot problemen leiden. Dat weet je.

Hoelang zijn we je kwijt, jongen?

Tot de oorlog gewonnen is, lijkt me. -Niet zo lang, dus.

Goed, Bruno. Tijd om afscheid te nemen.

ik ga slapen, ik ben moe sluit mijn beide oogjes toe

Here, houd ook deze nacht over mij getrouw de wacht

zorg voor de arme kinderen en genees de zieken

voor alle mensen samen bid ik U in Jezus' naam

Amen.

Kinderen, kijk.

Ons nieuwe huis.

Ik moet wat zaken regelen. Tot straks.

Nou, wat vinden we ervan?

Kom op, het is prachtig.

Ga maar een kamer uitzoeken. Ik vraag Maria...

om te helpen met uitpakken.

Wat vind jij ervan, Maria? Het nieuwe huis.

Daar ga ik niet over.

Het zal pas aanvoelen als thuis als wij er wat van maken.

Wie was dat? -Een soldaat van je vader, denk ik.

Hij keek zo serieus. -Dat zijn ze toch allemaal?

Waarom fluisteren we? -Weet ik niet.

Spelen? Met wie? -De kinderen op de boerderij.

Ik heb geen boerderij gezien. Die ook.

Je ziet hem alleen vanuit mijn kamer. -Zijn daar dan kinderen?

Ja, best veel. -Heel mooi.

Dus ik mag met ze spelen. -Ik zou niet weten waarom niet.

Ik wacht even af. Eerst zien hoe ze zijn.

Ze zien er raar uit. -De kinderen?

Nou, de boeren ook. -Hoe bedoel je?

M'n excuses.

Groente.

Daar.

Bruno, heb je alles uitgepakt? Ga dat boven eerst maar afmaken.

Dank u, mevrouw.

Ik zei toch dat ze raar waren. -Wie?

De boeren. Ze dragen pyjama's.

Bruno, ik zocht je net.

Dank u, dat was nuttig.

Ik kom nog langs. -Zeker, Herr Kommandant.

Kom verder.

Ga zitten.

Nou, wat vind je ervan?

O, jee.

Ik wil naar huis.

Je bent thuis, Bruno. Thuis is waar je familie is, toch?

Geef het huis tenminste een kans. Ik beloof je dat je binnen de kortste...

Waarom dragen de boeren pyjama's? Ik zie ze vanuit m'n raam.

Weet je, Bruno, die mensen...

Nou, eigenlijk zijn het helemaal geen mensen.

Wie zei dat het een boerderij is? Maria? -Nee. Het is toch een boerderij?

Heeft het met je werk te maken?

Over m'n werk hoef je alleen te weten...

dat het belangrijk is voor het land en voor jou.

We werken hard om de wereld beter te maken voor jou.

Maar je bent geen boer, maar soldaat.

Kun je me komen helpen in de keuken?

Maar ik mag toch wel met ze spelen? De kinderen.

Ik denk het niet, Bruno. Nee. Zoals je zei, ze zijn een beetje raar.

Nou ja, ze zijn anders.

Geen zorgen. We vinden wel vrienden voor je, maar niet van de boerderij.

Hij lag ver uit de buurt, had je gezegd. -Dat is ook zo.

Ik wist niet dat hij hem kon zien. -Er liep er een in de keuken.

Bruno, hoe gaat het? -Ik heb nergens zin in.

Dat zeg je nu al twee weken.

Het is waar. -Ga dan buiten spelen.

Met wie? -Weet ik veel. Gretel?

Verzin dan iets voor jezelf. -Dat probeer ik ook.

Van hier zitten mokken wordt het er niet leuker op.

Bruno, wat doe je? -Verkennen.

Niet achter. Ik had gezegd dat dat niet mocht.

Ga maar voor verkennen. -Daar ken ik het al.

Verzin dan wat anders. -Wat dan?

Kom naar binnen, dan bedenken we wel iets.

Wat gaan jullie doen? -Hetzelfde als gisteren.

Wat? -Hetzelfde als eergisteren.

Alleen ging je op verkenning uit.

Dat vind ik leuk. -Waar dan?

Ik wilde naar de achtertuin, maar dat mocht niet.

De achtertuin?

Stel je voor. Je zult je vrienden wel missen.

Ik mis de school zelfs.

Nooit gedacht dat je dat ooit zou zeggen, maar daar wordt aan gewerkt.

Echt waar? -Ik heb een privéleraar geregeld.

Herr Liszt komt twee keer per week.

Dus we gaan niet naar school?

Komt de school hier? -Op een oude fiets, heb ik begrepen.

Goedemorgen, kleine. Hoe gaat het vandaag?

Mag ik wat vragen? -Vragen staat vrij.

Zijn er ook banden over? Een oude van een vrachtwagen of zo?

De enige extra band die ik zie, is van luitenant Meinberg.

Gebruikt hij hem? -Ja, hij is er erg aan gehecht.

Hou op. Dat snapt hij niet. Hij is pas acht.

Jij bent pas 12. Doe niet alsof je ouder bent.

Wat wil je met een band? -Een schommel maken.

Een schommel? Dat klinkt spannend.

Jij daar.

Hier.

Lopen.

Ga met hem naar het tuinhuisje. Hij gaat een autoband uitkiezen.

Breng de band naar de plek die hij wil. Begrepen?

Nou, kleine. Waar wacht je op?

Deze?

Waar is m'n moeder?

Weg.

Wanneer komt ze terug? -Gauw, denk ik.

Maak je geen zorgen.

Straks bloed ik dood. -Nee, hoor.

Moet ik naar het ziekenhuis? -Het is maar een klein sneetje.

Kom op, zo erg is het niet.

Zo, helemaal klaar.

Hoe heet jij? -Pavel.

Blijf eventjes stilzitten. Je moet er niet meteen op gaan lopen.

Zeg je tegen mama wat er is gebeurd?

Ik denk dat ze het zelf wel ziet.

Ze gaat vast met me naar de dokter.

Dat denk ik niet.

Het kan erger zijn dan het lijkt. -Nee, hoor.

Hoe weet jij dat? Jij bent geen dokter.

Jawel. -Nietes. Je schilt aardappels.

Ik was praktiserend arts voor ik...

voor ik hier kwam.

Dan was je zeker niet zo goed, als je steeds moest prakkiseren.

Wat wil jij worden als je groot bent? Ik weet het al. Ontdekkingsreiziger.

Hoe weet je dat?

Is het leuk op de boerderij?

Bruno, wat is er met je gebeurd?

Ik heb een schommel gemaakt, maar ik ben gevallen.

Pavel heeft me naar binnen gedragen en het verbonden.

Ga naar je kamer. -Maar...

Geen grote mond. Nu.

Dank je wel.

Het is niet eerlijk dat jij dit uitzicht hebt.

Ik ruil mooi niet.

Daar is de school.

De recente geschiedenis.

Hou je bij wat er speelt? -Jazeker.

Je bent dus bekend met de situatie waarin ons grote rijk zich bevindt.

Ik lees de krant als het kan. En een van papa's mannen houdt me op de hoogte.

Mooi. En jij, Bruno? Lees jij de krant?

Is er iets wat je wel leest? -Boeken.

Mooi. Wat voor boeken? -Vooral avonturenverhalen.

U weet wel, over koene ridders...

vreemde landen verkennen en prinsessen die in de weg lopen.

Daarom ben ik hier. Hoe oud ben je? Acht?

Tijd om de fantasie los te laten en feiten te leren.

Tijd om je te richten op de echte wereld. Dit lijkt me het ideale begin.

Sterf, sterf.

Sterf, sterf.

Hallo.

Ik ben aan het verkennen.

Wat doe jij? -We bouwen een nieuwe hut.

Heb je daar veel vriendjes?

Een paar. Maar we maken vaak ruzie.

Daarom ben ik graag hier. Dan ben ik lekker alleen.

Ik ben Bruno. -Shmuel.

Pardon? -Ik ben Shmuel.

Heet je zo? Dat heb ik nog nooit gehoord.