Jumanji: The Next Level

Αφήνω αυτό, για να έρθω να σας δω.

Και ανυπομονώ.

Μπέθανι - Αφήνω αυτό, για να έρθω να σας δω... και ανυπομονώ!

Μάρθα Πόσο χαίρομαι!

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ

Ταξί! Εδώ.

ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ

Ταξί!

Συγγνώμη. Συγγνώμη.

Με συγχωρείτε. Με συγχωρείτε.

Φριτζ Πρωινό το Σάββατο στο Νόρα;

Γκίλπιν!

Ακόμη στις οδοντόπαστες είσαι; Με το κινητό ασχολείσαι;

Φεύγω το βράδυ, θα πάω σπίτι για τις γιορτές, οπότε...

Σου φαίνεται να βράδιασε; Εμένα μου φαίνεται ότι είναι μέρα ακόμη.

-Τελείωνε τις οδοντόπαστες. -Εντάξει.

Μπαμπά, ήρθαμε!

Στην κουζίνα είμαι!

Τζαν, Σπένσερ!

Στην κουζίνα!

Μπαμπά, στη σκάλα ανέβηκες;

-Τι κάνεις; -Παππού.

-Τι σου φαίνεται να κάνω; -Κατέβα.

Αλλάζω τη λάμπα σου.

Σ' αφήνω μόνο δέκα λεπτά κι ανεβαίνεις σε σκάλες;

-Δεν πρέπει να το κάνεις αυτό. -Ποιο; Δεν μπορώ ν' αλλάξω μια λάμπα;

-Εντάξει. -Ορίστε.

-Όχι, όχι. Το έχω. Καλά είμαι. -Εντάξει.

Γεια σου, μικρέ.

Πώς είναι η Νέα Υόρκη;

-Τέλεια. -Η σχολή;

Καλά. Εσύ πώς είσαι;

-Εξαιρετικά. Απορώ γιατί είμαι εδώ. -Αναρρώνεις από επέμβαση ισχίου.

-Όπου να 'ναι θα φύγω από δω. -Δεν είναι φυλακή.

Θέλω να γυρίσω στο σπίτι μου. Τόσο φρικτό είναι;

Το σπίτι σου; Ναι, είναι φρικτό.

Κάνει κρύο εδώ μέσα;

Ναι, το κάτω καλοριφέρ χάλασε. Θα έρθει ο μάστορας το πρωί.

Κατάψυξη είναι εδώ μέσα.

Τηλεφώνησες στον Μάιλο;

-Τι; Όχι. -Μπαμπά.

Σε πήρε πέντε φορές. Θα τον πάρεις;

Δεν θα τον πάρω, γιατί δεν θέλω να του μιλήσω.

Έλα να σε βοηθήσω με τις τσάντες σου.

Εδώ κοιμάσαι.

Είμαστε συγκάτοικοι.

Ναι. Μπορώ να κοιμηθώ στον καναπέ.

-Τι; Άσε τις βλακείες. -Αν θέλεις.

Δύο βδομάδες είναι. Μια χαρά θα είμαστε. Μπες μέσα. Σαν στο σπίτι σου.

Θα...

-Είσαι καλά; -Μην το πεις στη μαμά σου!

Αυτό μπαίνει εκεί.

Εντάξει.

Εκείνο εκεί.

Φριτζ Ψιτ, Σπένσερ! Είσαι εκεί;

Για να δούμε. Λοιπόν, έχουμε εκείνο.

Έχουμε αυτό. Έχουμε αυτό.

Το μπλε φωτάκι, το κόκκινο, το πράσινο φωτάκι.

Τα λέμε τότε.

Εδώ δες. Τι γλυκούληδες.

Θα φύγω για τη δουλειά πριν ξυπνήσετε.

Αλλά θα έρθει ο μάστορας το πρωί.

-Θα βρω τους φίλους μου για πρωινό στις 10:00. -Ωραία. Πού θα πάτε;

-Στο Νόρα. -Γιατί να πάτε εκεί;

Απ' όλα τα εστιατόρια στο Μπράντφορντ, σ' αυτό θα πάτε;

-Δεν το διάλεξα εγώ. -Τι πειράζει;

Τόσα χρόνια πέρασαν.

-Σ' αγαπάω, καλέ μου. Χαίρομαι που ήρθες. -Κι εγώ σ' αγαπάω, μαμά.

Μεγάλο ζόρι τα γεράματα. Μην ακούς τι λένε.

Τα έχεις ακόμα μ' εκείνη την κοπέλα;

Όχι.

Δεν είμαστε πια μαζί.

Έτσι νομίζω.

Αυτή έφταιγε ή εσύ;

-Είναι περίπλοκο. -Δοκίμασέ με. Θα δούμε αν θα καταλάβω.

Όταν τα φτιάξαμε,

ήμασταν...

διαφορετικοί απ' ό,τι είμαστε τώρα.

Δηλαδή, η τελευταία χρονιά ήταν...

εκπληκτική.

Πήγαινα Γ' Λυκείου.

Είχα κοπέλα.

Είχα βρει επιτέλους τον εαυτό μου. Κάπως έτσι.

Μακάρι να μπορούσα να ξανανιώσω έτσι.

Δεν ξέρω. Δύσκολες οι σχέσεις από απόσταση.

Ξέρω ότι όλοι το λένε αυτό, αλλά τελικά είναι αλήθεια.

Να σου δώσω μια συμβουλή; Άκουσέ με.

Κάθε μέρα, σε κάθε βαγόνι του μετρό, έχει πολλές γυναίκες στη Νέα Υόρκη.

Τη μία στις πέντε θα την παντρευόμουν χωρίς να τη ρωτήσω τίποτα.

Είναι η καλύτερη περίοδος της ζωής σου.

-Είναι; -Ναι, είναι.

Σύνελθε, λοιπόν! Επειδή καλύτερα δεν έχει.

Μετά αρχίζει η κατηφόρα.

Μπρεϊβστόουν.

ΤΖΟΥΜΑΝΤΖΙ

ΝΟΡΑ ΑΝΟΙΧΤΟ ΟΛΟ ΤΟ 24ΩΡΟ

-Γεια! -Γεια!

-Γεια. -Πω πω. Τι κάνεις;

-Χριστέ μου, κούκλα είσαι. -Ευχαριστώ.

-Φριτζ. -Φριτζ!

Έλα εδώ.

Χτίζαμε σπίτια για δύο μήνες

και στον γυρισμό σταματήσαμε στην Κόστα Ρίκα, που ήταν επίσης υπέροχη.

Τι τέλεια. Χαίρομαι πολύ για σένα.

Πολύ τζάμι.

Λοιπόν, "Μ", έτσι πρέπει να σε φωνάζουμε τώρα;

Δεν πρέπει. Ένα ψευδώνυμο είναι. Μου το έβγαλε ένας φίλος απ' το πανεπιστήμιο.

Δεν χρειάζεται να με φωνάζεις έτσι, αν δεν θέλεις.

Μ. Μ' αρέσει. Πολύ σέξι.

-Καλά. -Εσύ κι ο Σπένσερ ακόμη δεν...

Ναι. Όχι. Είμαστε... Ακόμη κάνουμε ένα διάλειμμα.

Πού είναι, παρεμπιπτόντως;

Χριστέ μου.

Τι θέλεις, Μάιλο;

Κι εγώ χαίρομαι που σε βλέπω.

Ναι, θα ήθελα να έρθω μέσα για έναν καφέ.

Ευχαριστώ.

Σε πειράζω να φτιάξω ομελέτα;

Κάνε ό,τι θέλεις. Δεν με νοιάζει. Αλλά βιάσου. Έχω και δουλειές.

Θα πας κάπου;

Εσύ...

Εσύ επικοινωνείς συχνά με τον Σπένσερ;

Ναι...

Ξέρεις κάτι;

Όχι και πολύ, να πω την αλήθεια.

Εγώ του στέλνω μηνύματα, αλλά δεν απαντάει πάντα.

-Το ξέρω. -Απλώς...

Πνιγόμουν τελευταία με τα μαθήματα και την προπόνηση,

και τα σαββατοκύριακα είχα παιχνίδια.

Ναι. Φυσικά. Φυσικά.

Απλώς... Ανησυχώ λίγο γι' αυτόν.

Εντάξει, πού... Πού είναι ο τύπος; Σοβαρά τώρα.

Καλή;

Τι θα πει "με";

Τι θέλεις πια;

Με παίρνεις συνέχεια τηλέφωνο. Εμφανίζεσαι ξαφνικά μετά από 15 χρόνια.

Γιατί; Για να φτιάξεις ομελέτα;

Θυμάσαι όταν ανοίξαμε

που είχαμε εκείνον τον λαντζέρη, τον Μόρις;

Ναι, φυσικά και θυμάμαι τον Μόρις.

Δούλευε βράδια.

Έξι μέρες τη βδομάδα, τις δύο πρωί, τις πιο πολλές βράδια.

-Ο λαντζέρης. -Ο μικρός Μόρις.

Δεν άγγιζε τα κατσαρολάκια μέχρι να τελειώσει

και το τελευταίο μαχαιροπίρουνο στη λάντζα.

Ήξερε την τέχνη του.

Ο μικρός Μόρις.

Μπες...

Μπες στο ψητό. Πάντα τη γραφική διαδρομή επιλέγεις.

Ξέρω τι θέλεις, να ζητήσεις συγγνώμη.

Λυπάμαι που σ' το λέω, δεν ενδιαφέρομαι.

Πιστεύεις ότι εγώ πρέπει να σου ζητήσω συγγνώμη;

Ο μάστορας.

-Παππού Έντι; -Άντονι;

Ναι, εγώ είμαι.

Άντονι!

Τι κάνεις;

Ελάτε μέσα. Ελάτε.

-Πώς είσαι; -Μεγάλο ζόρι τα γεράματα.

Μην ακούς τι λένε.

Η Μάρθα και η Μπέθανι. Ο Έντι, ο παππούς του Σπένσερ.

Μάρθα; Εσύ είσαι η κοπέλα του.

-Καλημέρα! -Καλημέρα.

Συγγνώμη που διακόψαμε.

Δεν διακόψατε. Αυτός διέκοψε.

Μάιλο Γουόκερ.

-Μάιλο; Όπως Μάιλο και Έντι; -Χαίρω πολύ.

Ο μπαμπάς έλεγε ότι είχατε το καλύτερο εστιατόριο στην πόλη.

Εκεί ήμασταν τώρα. Λέγεται Νόρα πια.

Νόρα. Δεν είναι καν εστιατόριο. Κυρίως πρωινό σερβίρει.

-Με τον Σπένσερ ήσασταν; -Όχι, να τον βρούμε ήρθαμε.

Πεινάτε;

-Έχει ομελέτα. -Θα ρίξω μια ματιά.

-Κι όχι μόνο. -Ωραία, εντάξει.

-Χρειάζεστε βοήθεια; -Σου φαίνεται να χρειάζομαι βοήθεια;

Μάρθα.

Γεια.

Πού είναι;

-Τ' ακούτε αυτό; -Ναι.

Ακούς κάτι;

Το καλοριφέρ θα είναι. Χάλασε.

Πώς βρέθηκε εδώ;

Δεν ξέρω.

Ίσως... Δεν ξέρω, ίσως γύρισε να το πάρει;

Προσπαθεί να το φτιάξει;

Γιατί να το φτιάξεις αυτό;

Δεν ξέρω.

Δεν ξέρω. Ίσως πήγε να πάρει εξαρτήματα.

Εντάξει, θα τον ξαναπάρω.

Σίγουρα όλα είναι καλά.

Δεκατέσσερα μηνύματα, τέσσερις αναπάντητες.

Δεν νομίζω ότι βγήκε έξω.

Νομίζω...

Νομίζω πως μπήκε μέσα.

-Όχι, όχι, όχι. -Τι; Όχι. Γιατί να...

-Έλα τώρα. Θυμάστε πώς ήταν; -Γιατί να το κάνει αυτό;

-Μ' έφαγε ένας ιπποπόταμος, διάολε! -Με σκότωσε ένα κομμάτι κέικ!

Παιδιά, παιδιά.

Πώς θα βγει έξω;

Πρέπει να πάρει... Το πράσινο πετράδι.