প্রথম 200টি লাইন।
เอาของลง
ได้ยินว่าของวันนี้ไม่เลวเลยนะ
ของมาแล้ว
ตาสวยมาก
มัวรออะไรกันอยู่
อย่าให้เสียของสิ
ยัยน่าสนใจดีนี่แฮะ
วางใจได้
จะขายเธอให้ได้ราคาดี ๆ เลย
ลุย
สุดยอดมาก
พวกแก
เป็นใครกันแน่
คนของพ่อใหญ่
ขอบคุณที่ช่วยพวกเราไว้นะ
ไม่ต้องเกรงใจ
ขอบคุณค่ะ
เก็บขยะเรียบร้อยแล้ว
เธอจะทำอะไรน่ะ
ก็เก็บขยะไง
ทั้งศพ
อาวุธ
แล้วก็ขยะตัวเล็ก ๆ พวกนี้
ระเบิดทิ้งไปพร้อมกันเลย
กฎของพ่อใหญ่คือต้องไม่ทิ้งปัญหาไว้
แค่เด็กกลุ่มหนึ่งจะเป็นปัญหาได้ยังไง
แค่มีชีวิตอยู่ก็เป็นปัญหาแล้ว
ถ้าโดนพวกค้ามนุษย์คนอื่นจับไป
จุดจบจะอนาถยิ่งกว่านี้
แทนที่จะมีชีวิตอยู่อย่างทรมาน
ไม่สู้ตายไปอย่างสบาย ๆ ดีกว่า
ระเบิดสัมผัส แตะปุ๊บก็ระเบิดเลย
ละเมิดกฎของพ่อใหญ่ พวกเราต้องตายกันหมดนะ
เลิกพล่ามได้แล้ว
ไม่มีเวลาแล้ว
เธอเล่นไปคนเดียวเถอะ
ถอยไป
ร้านนี้
มียัยบอดนี่กับพี่สาวของเธอแค่สองคน
พวกแกทำอะไรน่ะ
เกิดอะไรขึ้น
พี่คะ
ไม่ต้องตื่นเต้นนะ ไม่ต้องตื่นเต้น
คือว่าพวกพี่สองคน
จะเริ่มมาเก็บค่าคุ้มครอง
ตั้งแต่วันที่หนึ่งของเดือนนี้
ไม่มากหรอก
แค่ห้าหมื่นเอง
ได้
ฉันจะให้
ออกมาคุยกันข้างนอกสิ
ง่ายขนาดนี้เชียว
งั้นฉันควรคิดดอกเบี้ยเพิ่มสักหน่อยไหมนะ
ปล่อยฉันนะ
ฉันยังไม่เคยลองกับคนตาบอดเลย
สวัสดีพี่สาว
มานี่เลย
สวัสดีค่ะ
ที่นี่คือ 9...
มีอะไรให้ช่วยไหมคะ
เราได้ระบุพิกัดโทรศัพท์ของคุณแล้ว
กรุณาเปิดโทรศัพท์เอาไว้
ฉันจะฆ่าแก
หมายเลขตำรวจ 9501
เกิดเหตุฆาตกรรมที่ถนนหนานหยาง
ขอกำลังเสริมด้วย
พี่คะ
พี่คะ
พี่ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ
ไม่เป็นไร
ไม่ต้องกลัวนะ
เมื่อกี้เป็นขั้นตอนที่จำเป็น
เลยอาจดูเป็นทางการไปหน่อย
พวกคุณไม่ต้องเกร็งนะ
อุบัติเหตุรถไฟครั้งใหญ่ ที่หนานเฉิงเมื่อสามปีก่อน
คุณสองคนก็อยู่บนรถไฟขบวนนั้นด้วย
ใช่ค่ะ
พี่ฉันช่วยคนในตู้โดยสารไว้ 13 คน
ตอนนั้นมีนักข่าวหลายคนอยากจะสัมภาษณ์พี่
แต่พี่ปฏิเสธไปหมดเลยค่ะ
มีชื่อเสียงก็ดีออกนี่
ทำไมถึงปฏิเสธล่ะ
นั่นมันก็แค่หายนะ
ไม่มีอะไรน่าโอ้อวดเลย
ช่วยด้วย
หมิงจู ไม่ต้องกลัวนะ
พี่คะ
ใช่พี่หรือเปล่า
เป็นโชคดีในคราวเคราะห์
สวรรค์
ทำให้ฉันกับพี่ได้เจอกัน ในอุบัติเหตุครั้งนั้น
ถ้าไม่ใช่เพราะพี่
ฉันก็คงไม่ได้เข้าโรงเรียนคนตาบอด
ร้านกาแฟนั่นพวกคุณเปิดด้วยกันเหรอ
ค่ะ
เธอก็ทำได้เหรอ
พี่จะวางของไว้ที่เดิมเสมอ
ฉันแค่คลำดูก็จะรู้ว่าอยู่ตรงไหน
หัวหน้า
ยืนยันแล้วค่ะ
คนที่หนีไปคือเจ้าหนูพิษ
ผมคิดว่าสามารถออกหมายจับได้ทันที
ก่อนที่จะมีหลักฐานแน่ชัด
อย่าเพิ่งแหวกหญ้าให้งูตื่น
คุณตำรวจคะ
พวกเราไปได้หรือยัง
ได้ครับ
คอยเปิดโทรศัพท์ไว้ด้วย
พี่คะ ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม
พี่ไม่เป็นไร
แต่ว่า
วันนี้ทำไมเธอกลับเร็วจัง
ก็อยากจะเซอร์ไพรส์พี่น่ะสิ
ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
โชคดีที่ตำรวจมาทันเวลา
แต่ว่า
ครั้งหน้าตอนกลับมา
ต้องบอกพี่ล่วงหน้านะ
รู้แล้วค่ะ
หมิงจู
ด้านหลังมีขอทานเด็กอยู่คนหนึ่ง
เธอยืนรอตรงนี้แป๊บนะ
พี่จะเอาเงินไปให้เขาก่อน
รอพี่อยู่ตรงนี้นะ
ใจกล้าดีนี่
ไป ไปคุยกันตรงนั้น
เลือกที่ได้ไม่เลวเลยนี่
นี่เลือกมาให้แกโดยเฉพาะเลย
มีอะไรจะพูดก็ลงไปพูดกับพี่น้องฉันละกัน
พี่คะ
พี่อยู่นี่
ฉันก็มีเศษเงินนะคะ
เขาไปแล้วละ
งั้นพวกเรากลับบ้านกันเถอะ
หมิงจู
ช่วยไปซื้อขนมกวางปิ่งที่บ้านป้าเฉินให้ที
คืนนี้พี่ยังต้องทำความสะอาดอุปกรณ์อีก
ในที่สุดพี่ก็ยอมให้ฉัน ออกไปข้างนอกคนเดียวแล้ว
งั้นฉันไปแล้วนะ
ระวังตัวด้วย
ค่ะ
ผมสงสัยว่านี่ไม่ใช่การหายตัวไปธรรมดา
เจ้าหนูพิษคนนี้รู้เรื่องมากเกินไป
คดีนี้
ผมคิดว่าอาจจะเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ
ที่จะทลายแก๊งอาชญากรรมข้ามชาติได้
ตอนนี้ไม่ใช่แค่พวกเราที่กำลังตามหาเขา
ยังมีอีกหลายกลุ่มที่จับตาดูเขาอยู่
หลักฐานไม่เพียงพอ
เบาะแสก็ขาดหาย
สืบต่อไปก็สิ้นเปลืองกำลังตำรวจเปล่า ๆ
ปิดคดี
ปิดคดีเหรอครับ
ถ้าปล่อยเบาะแสครั้งนี้ไป
ต่อไปเราคงไม่มีทางเข้าถึงตัวได้แน่
นายเป็นตำรวจ
ต้องทำตามคำสั่ง
แต่ถ้าพวกเราไม่สืบ แล้วใครจะสืบครับ
ฉันไม่อยาก
ให้นายเป็นเหมือนพ่อของนาย
ที่เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับคดี
จนสุดท้ายก็ต้องมาตายเพราะมัน
นายยังหนุ่มยังแน่น
ผมจะไม่เซ็นรายงานปิดคดีนี้
ก่อนสิบโมงเช้าวันพรุ่งนี้
ฉันต้องได้เห็นเอกสารปิดคดี
ช่วงนี้ในเมืองเกิดคดีฆาตกรรมขึ้นหลายคดี
ทางตำรวจสงสัยว่า
การฆาตกรรมเหล่านี้
เป็นฝีมือขององค์กรนักฆ่ามืออาชีพกลุ่มหนึ่ง
องค์กรนี้ใช้วิธีการที่โหดเหี้ยม
ไม่ไว้ชีวิตใคร
อีกทั้งสงสัยว่าจะสมรู้ร่วมคิดกับ
แก๊งอาชญากรรมท้องถิ่น
เพื่อดำเนินการลอบสังหารแบบมุ่งเป้า
ฮัลโหล
ช่วยฉันดูกล้องวงจรปิดแถวร้านกาแฟอีกที
ว่ามีเบาะแสของเจ้าหนูพิษไหม
คุณหมิงฮุ่ยแสนสวย ใจดี
น่ารักและเก่งกาจ
อาหารของคุณส่งถึงอย่างปลอดภัยแล้วค่ะ
เธอกลับมาแล้วเหรอ
กินข้าวเย็นก่อนสิ
หอมจังเลย
ถ้าไม่รีบมากิน
ขนมกวางปิ่งของพี่จะไป อยู่ในท้องหมิงจูหมดแล้วนะ
พี่ยังทำความสะอาดอุปกรณ์อยู่เลย หมิงจู
งั้นเดี๋ยวฉันเอาลงไปให้
ไม่ต้องลงมาหรอก
พื้นมันลื่นน่ะ
ไม่เป็นไร
งั้นฉันรอตรงนี้นะ
พี่คะ
พี่ยังจำได้ไหม
ตอนที่อยู่บ้านเด็กกำพร้า
ฉันมักจะกินไม่อิ่ม
ทุกครั้งที่ฉันหิวจนท้องร้อง
พี่ก็จะเสกขนมกวางปิ่งมาให้ฉันกินเสมอ
ตอนนั้นฉันรู้สึกจริง ๆ นะว่า
ขนมกวางปิ่ง
No comments yet. Be the first to leave one.