The Warlords (Tau Ming Chong / 投名状) (投名狀)

The Warlords (2007) OCR 24 fps runtime 02:05:40

"จีนในยุคกลางศตวรรษที่ 19...

ความทุกข์ยากของผู้คน...

ภายใต้การปกครองฉ้อฉลของราชวงศ์ชิง

ก่อให้เกิดขบวนการกบฏไถ่ผิงขึ้น

ระหว่างสงครามกลางเมืองโกลาหล กินเวลานานถึง 14 ปีนั้น

ผู้คน 70 ล้านคนต้องตาย ด้วยความอดอยากในสนามรบ

จำนวนผู้ตายมากเป็นประวัติการณ์ เทียบเท่ากับสงครามโลกครั้งที่ 2"

"ดาบอหังการ์จ้าวสุริยา"

เขาเล่าว่า...

ในวันที่เขาคลานออกจาก ใต้กองซากศพนั้น

เขาคือคนที่ตายไปแล้ว

อีกทั้งเล่าว่า...

ความตายนั้นมาเยือนเราได้โดยง่าย...

แต่การมีชีวิตอยู่คือเรื่องยาก

พวกพ้องข้าตายเรียบ

มีข้ารอดคนเดียว

ท่านน่ะโชคดี

ข้าแกล้งตาย

พี่น้องข้า..กว่า 1,600 คน...

สู้รบตลอด 3 วัน 3 คืน...

ทุกคนตายกันหมด...

กองทหารขุ้ยมันแล้งน้ำใจผิดมนุษย์

พวกมันเอาแต่ยืนดูดาย อยู่ข้างหลังเรา

พี่น้องข้าโดนเข่นฆ่าตายทีละคนๆ

จนไม่มีใครเหลือรอด

จนไม่มีใครเหลือรอด

วันนั้น..เขาได้พบหญิงสาวผู้หนึ่ง

ทั้งคู่ค้างแรมภายในบ้านร้าง

เขาไม่ทราบว่า เป็นเพราะอิสตรีหรือน้ำแกง...

ที่ทำให้เขาฟื้นคืนชีพ

อาหารหาซื้อได้ที่ไหนเนี่ย

ไปดูแถวถนนใหญ่โน่นสิ

เขาเล่าว่า.. ครั้งแรกที่เห็นหน้าข้า..

ท้องฟ้าดูอึมครึม เช่นเดียวกับอารมณ์ของเขา

แต่ข้าจำได้แม่นยำ... ว่ามันคือวันที่แจ่มใสวันนึง

กินๆ ซะแล้วจะได้รีบไปกัน

เร็วรีบกิน

มาเร็ว

มากินเร็วพวกเรา เร็วเข้าๆ

เร็วเข้า

ฝีมือเจ้านี่ไม่เบาจริงๆ ด้วย

ข้าพาไปแนะนำ กับพี่ใหญ่ข้าดีกว่า

เราจะไปไหนเนี่ย

ก็ไปปล้นสิ

ปล้นกองทัพพวกกบฏ

ในภายหลังเขาเล่าว่าเขาแค้นใจ... ที่โจรอย่างเราบังอาจปล้นกองทัพ

เราจะสนอะไร ในเมื่อทุกที่มีแต่ความอดอยาก

ไม่ปล้นเขากินเราก็ตาย

พวกเราลุย

ฆ่ามัน

เฮ้ย จับตัวหัวหน้ามัน เร็วเข้า

วันนั้น..เขาช่วยชีวิตข้าไว้...

และได้สอนบทเรียนแก่ข้า

โจมตีที่หัวก่อน..แล้วร่างก็จะทรุด

พี่เจียง...

ดูนี่

เจ้าคนนั้นมันให้พี่มา

นี่มันสำหรับพวกขุนพลเชียวนะ

พี่เจียงเรากลายเป็นขุนพลแล้ว

พี่เจียงเรากลายเป็นขุนพลแล้ว

คิดถึงอะไรอยู่เหรอพี่

บ้านข้า

มากันแล้ว มาแล้วๆ ๆ

มา ตามข้ามา เรามีอาหารเพียบ

ข่าวดีทุกคน คืนนี้เรามีกินเลี้ยง

ทำไมเจ้าถึงได้อยู่ตัวคนเดียวล่ะ

ข้าหนีออกจากบ้านมา

สำเนียงพูดเจ้า แบบคนหยางโจวใช่ไหมน่ะ

ฟังออกด้วยเหรอ

เก่งจังเลยนะ หูดีฟังออกด้วย

เคยได้ยินกิตติศัพท์... ม้าสาวหยางโจวใช่ไหม

เจ้าหมายถึงสาวๆ สวยๆ ที่ถูกฝึกให้เป็นนางโลม...

แล้วขายให้คนรวยยังงั้นหรือ

ใช่

แต่ตอนข้าอายุ 15...

และกำลังจะโดนขาย...

ก็มีคนๆ นึงมาช่วยพาข้าหนี เขาเป็นเพื่อนเล่นของข้า

ตั้งแต่สมัยเด็กๆ

เขาฆ่าคนไป 2-3 คน

เราพากันหาที่ซ่อนตัว และเขาก็กลายมาเป็นโจร

เขาคิดว่าเขาช่วยชีวิตเจ้าไว้

แต่เดี๋ยวนี้เจ้าไม่ใช่ หญิงชาวไร่ชาวนาคนเดิมแล้ว

เขาเป็นคนดี

จงไปสู่สุคติ

ไปสู่สุคติ

พี่ใหญ่เราตั้งกฎไว้... ให้เก็บที่นั่งและเหล้าดีๆ...

ไว้ให้พี่น้องเราที่ตายไป

เจ้าเป็นนายกองใช่หรือเปล่า

ไม่ใช่แล้ว

ทำไมถึงหนีทัพล่ะ

เอ้าดื่ม

กองทหารของข้ากับของขุ้ย

มีแผนจะร่วมกันรบกับข้าศึก

แต่พวกเขาหักหลังเรา กำลังคนเรามีน้อยกว่า...

พวกพี่น้องข้าถูกฆ่าตายจนหมด

ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่า ความรักฉันท์พี่น้อง

นั่นข้ายอมรับ

สมัยนี้ใครไม่มีพี่มีน้อง... ก็อยู่ไม่รอดหรอก

อู่หยาง กับข้าวเสร็จแล้ว

พวกที่เกณฑ์มาใหม่ จะอยู่กับเราไหมเนี่ย

ไม่มีใครอยากไปหรอก ในเมื่อมีข้าวให้กิน

ยกเว้นอาผาง เขาไม่เหมือนเราๆ

ข้าไม่รู้เขาจะอยู่หรือไม่อยู่

สวยดีว่าไหม

ข้าหยิบมาจากศพๆ นึง

รู้ไหมว่ามันคืออะไร

ไม่รู้

มันคุ้มครองท่านได้

เรื่องคืนนั้น มันเรื่องจริงหรือเปล่า

ข้ารอเจ้าอยู่ที่นั่น...

ใจก็นึกสงสัยว่า ทั้งหมดนั่นคือความฝัน

หากว่าเจ้าหนี แล้วทำไมถึงได้กลับมา

ข้าเคยหนีหลายครั้งแล้ว

วางแผนซะดิบดี แต่ลงเอยด้วยการกลับมานี่ทุกทีไป

เจ้ากลับมาเพื่ออะไร

ชีวิตเจ้า เจ้าควรตัดสินใจเองสิ

รอนี่นะ

"ขุ้ย"

มาแย่งอาหารของเราทำไม

กล้าดียังไงมาตีข้า

เอาสิๆ

เลิกตีกันซะที

ข้าแก่พอจะเป็นแม่เจ้าได้นะเนี่ย

- ถอยไปไม่งั้นข้ายิง - แน่จริงมา

สาบานได้ข้ายิงแน่...

เอาสิ ฆ่าข้าซะด้วย

เจ้าน่ะ

ทุกคนอย่าขยับ

มองข้าสิเวลาข้าพูด

ของปล้นเขามา คิดเหรอว่าจะเก็บไว้ได้ง่ายๆ

คิดซะว่านี่คือการชดใช้ ต่อชาติของเจ้าละกัน

ไป

นี่ถ้ามีปืน..เราก็สู้พวกมันได้แล้ว

นั่นฆ่าตัวตายชัดๆ

ข้ายอมตายซะดีกว่าอยู่ในสภาพนี้

เป็นโจรน่ะ ต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปตลอด

เข้าร่วมกองทัพไม่ดีกว่าหรือไง

เมื่อไหร่ที่เข้ากองทัพ... เจ้าก็จะมีเบี้ยหวัดไว้เลี้ยงดูลูกเมียเจ้า

อีกทั้งเจ้าจะมีปืน... แล้วใครก็จะข่มเหงเจ้าไม่ได้

สุดท้ายหมู่บ้านนี้ก็จะสงบสุขซะที

เรามันโจร กองทัพจะรับเราเหรอ

กองทหารขุ้ยน่ะยิ่งใหญ่ทรงอำนาจจริง

พวกเขาอาจไม่แยแสเรานัก

แต่ท่านขุนนางเฉินต้องการไพร่พลเพิ่ม

เขาอยากเพิ่มอำนาจของตนเอง...

เพื่อขับเคี่ยวกับกองทหารขุ้ย

เขาคงอ้าแขนต้อนรับเราแน่ๆ

เอ้อหู ฉวยโอกาสนี้ไว้เถอะ

แล้วเหตุการณ์แบบวันนี้ จะไม่เกิดขึ้นอีก

ได้

ในเมื่อเราคือโจร...

เราก็จะร่วมกองทัพโจร

ขนาดเจ้าเองยังหนีทัพชิงมา

นี่จะให้เราเข้าพวกกับพวกนั้นเหรอ

เจ้านี่กลอกกลิ้งแท้

มันเรื่องอะไร เราต้องเชื่อใจเจ้าด้วย

กรีดเลือดสาบาน

การจะเป็นพี่น้องร่วมสาบาน เราจำต้องฆ่าคนนอก...

เพื่อแสดงความภักดี ต่อความเป็นพี่น้อง

ชีวิตพี่น้องเราเท่านั้นที่มีค่า

คนอื่นๆ ไม่มีค่าแม้แต่น้อย

วันนั้นข้าถามเขาว่า "การพูดแล้วคืนคำนั้นเป็นไปไม่ได้ เจ้าแน่ใจนะ"

เขาไม่พูดอะไรเลย

ตกลงเอาไง

นายท่าน มีอะไรเหรอ

พวกเจ้าทำบ้าอะไรกัน

เราผิดอะไรตรงไหน

เราแค่ผ่านมาเท่านั้นเอง

เมตตาข้าเถอะ...

ได้โปรด...

จำหน้าข้าไว้...

แล้วชาติหน้าค่อยมาแก้แค้นข้า

พวกเรา ผาง ชิง หยุน

เฉ่า เอ้อ หู

และเจียง อู่หยาง...

วันนี้ขอสาบานเป็นพี่น้อง

เราขอสาบานด้วยเลือด

สาบานด้วยชีวิต

มันผู้ใดนำอันตรายมาสู่เรา...

จะต้องตาย

พี่น้องคนใดทำร้ายพี่น้องอีกคน...

จะต้องตาย

ขอให้ฟ้าดินเป็นพยาน...

ใครผิดคำสาบานขอให้ตายอย่างน่าอนาถ

เราจะร่วมแรงร่วมใจ...

เขาบอกข้าในภายหลังว่า...

เขาไม่ได้เชื่อมั่นในคำสาบาน

ข้าถามว่าเขาเชื่อมั่นในอะไร

เขาตอบว่าเอ้อ หู...

และตัวข้า

เดี๋ยวลูก เอารองเท้านี่ติดไปด้วย

โชคดีนะ

แม่อาจไม่ได้พบหน้าเจ้าอีกก็ได้นะ

ข้าไปละแม่

อย่าไป...

เอ้อ หู

อาฉีกับพวกกำลังจะแยกตัวไป

เขาบอกว่า เขายอมตายดีกว่า... รับใช้ราชวงศ์ชิง

ไพร่พลของเจ้าตายกันหมดทั้งกองร้อย...