Ustad Milenial

-Yang mana satu? -Yang di sana. Okey.

-Baik. En. Daru, urus di bahagian sana. -Itu di sana.

-Okey. -Begini...

Hai.

-Apa yang awak sedang buat? -Bina masjid, ayah.

Serius? Mari sini. Biar ayah beritahu sesuatu.

Awak pasti yang awak nak jadi ustaz?

Mari sini.

Seorang ustaz adalah sama seperti seorang guru.

Seorang guru perlu bertanggungjawab kepada pelajarnya.

Awak tahu tak siapa pelajarnya?

Semua manusia adalah pelajarnya.

Seorang guru patut membimbing pelajarnya mencari jawapan.

Okey?

=Ustad Milenial=

Dalam video sebelum ini, saya telah jelaskan petua dan kaedah.

Supaya kamu semua dapat pergi belajar di Timur Tengah,

di Al-Azhar, Kaherah, Mesir.

Sebelum saya sambung,

semua perlu tahu...

bahawa selepas lulus ujian...

Ya, ibu?

Awak ada di rumah bukan untuk bermain telefon!

-Apa yang awak tengok? -Kaherah, ibu.

-Mesir. -Oh...

Cepat keluar!

Ayah, mari makan.

-Bismillahirrahmanirrahim.. -Bismillahirrahmanirrahim..

Tak mengapakah kalau awak ada di sini?

Ayah...

Tak mengapa, ayah.

Saya dah minta kebenaran kyai.

Kyai kata...

tak guna saya belajar agama kalau saya tak jaga ibu bapa saya.

Ayah amanahkan ibu awak...

dan Aisyah kepada awak.

Ayah harap awak boleh teruskan bengkel perabot...

dengan Pak Cik Lukman.

Itu saja...

harta peninggalan...

yang ayah boleh serahkan kepada awak.

Tak mengapa. Ayah tak perlu risau.

Saya ada di sini...

untuk temankan ayah.

Untuk temankan ibu.

Serta Aisyah.

Ayah perlu banyak berehat.

Ayah akan sembuh tak lama lagi.

Okey?

-Ayah nak makan lagi tak? -Tidak, cukuplah.

-Ahmad? -Ya?

Kenapa awak melamun? Ini saya dah buatkan teh untuk awak.

Terima kasih, Ai. Hei.

Mana kain tudung awak?

-Kain tudung? -Ya.

Saya berada di rumah. Tak mengapa kalau saya tak pakai kain tudung.

Bukan begitu.

Bagaimana kalau seseorang yang bukan mahram awak datang...

dan tengok awak tak memakai kain tudung?

Kalau awak memakai kain tudung,

maknanya awak menghormati diri awak, Aisyah.

Tapi saya ada di rumah, Ahmad! Awak terlalu serius!

Lagipun saya sedang sediakan buku.

Ini.

-Itu menyusahkan! -Kenapa pula menyusahkan?

-Apa kata awak jaga saya? -Saya tak nak.

-Kenapa ini? -Tengok dia, ibu.

Kenapa? Apa yang menyusahkan?

Tengoklah Aisyah.

Kenapa saya?

-Ini mesti awak! -Tidak, bukan saya.

-Ini mesti awak! -Bukan saya, ibu.

Ahmad.

Bagaimana awak boleh dapat biasiswa ini?

Mari beritahu ibu.

Ini sebenarnya yang berlaku, ibu.

Pada awalnya,

saya mendapat cadangan daripada kyai.

Kemudian saya menduduki ujian berdasarkan markah saya,

membuat penulisan serta menjalani sesi temu bual, ibu.

-Kemudian... -Pemilihannya sangat ketat, ibu.

-Ia sangat susah. -Betulkah?

Ya.

Terdapat ramai peserta.

-Ada lebih daripada 1,000 pelajar. -1,000 pelajar?

Wah, ramainya.

Tapi, alhamdulillah. Saya berjaya lulus.

Ini semua rahmat daripada Allah,

doa ayah, ibu dan Aisyah.

Alhamdulillah.

Bagaimana...

dengan permintaan ayah awak?

-Ibu? -Ya?

Tentang itu,

saya masih perlukan masa, ibu.

Saya tak boleh jawab sekarang.

Tak mengapa.

Bukan senang untuk teruskan bengkel perabot itu.

Awak perlukan masa.

Tapi awak dah pergi jumpa pak cik awak atau tak?

Awak tak rindukan Ibrahim?

Saya rindukan dia, ibu.

Ingat,

jangan putuskan tali persaudaraan.

Okey?

Baik, ibu.

-Ahmad, tunggu saya! -Tunggu saya.

-Selamat tinggal, Ibrahim. -Hei, itu tak adil!

Ahmad,

awak pasti yang awak nak sambung belajar di sekolah pondok?

Insya-Allah, Mbo, Baim.

Saya memang dah pasti nak sambung belajar di sekolah pondok.

Maksudnya...

apa yang saya perlu panggil awak nanti?

Ustaz Ahmad...

atau Kyai Ahmad?

Gus Ahmad.

Assalamualaikum, Gus Ahmad.

Waalaikumussalam, Timbo, Ibrahim.

Jabar, Mardi!

Bawa almari itu ke sini!

Jabar!

Wah! Ahmad?

-Assalamualaikum. -Waalaikumussalam, Ahmad.

Apa khabar, Ahmad? Lama kita tak jumpa. Awak pergi ke mana?

Ya, En. Daru. Saya berada di Gontor.

Wah, masya-Allah.

Awak memang hebat, Ahmad.

Ahmad, kami semua rasa simpati mendengar berita ayah awak.

Semoga dia sembuh dengan segera.

Amin. Terima kasih, En. Daru.

Saya juga harapkan doa daripada awak dan semua orang yang ada di sini.

Sudah tentu, Ahmad.

Ahmad.

Bila awak nak sertai tempat ini?

Bukan Ibrahim dan Khadija saja yang akan rasa gembira,

tapi kami pun sama jika awak sertai tempat ini.

Hei, bawa almari itu ke sana cepat!

Hei, sana!

-Baik, saya dah nak ke sana. -Tumpang lalu, Ahmad.

-En. Daru, saya pergi masuk dulu. -Ya, silakan.

-Assalamualaikum. -Waalaikumussalam.

Ya Tuhan.

Kiya.

-Assalamualaikum. -Waalaikumussalam.

Maafkan saya.

-Ahmad? -Ya.

-Awak apa khabar? -Khabar baik, alhamdulillah.

-Bagaimana dengan awak? -Saya juga khabar baik, Ahmad.

Awak dalam keadaan sihat, betul tak?

Ya. Sebab itulah saya kata alhamdulillah.

Ya, maafkan saya.

Oh ya. Awak dah makan tak?

-Belum lagi. -Kebetulan pula...

saya ada bawa Mangut Lele daripada ibu saya.

-Terima kasih. -Sama-sama.

Hati-hati, nanti tertumpah.

-Saya tak sabar. -Baik.

Saya belum makan lagi.

Mari makan sama-sama.

Dah lama kita tak makan bersama.

Assalamualaikum. Ahmad!

-Ahmad. -Waalaikumussalam.

-Hei, Ahmad! -Awak apa khabar?

-Awak dah balik, Ahmad? -Ya.

-Awak sihat tak? -Saya sihat. Awak apa khabar?

-Alhamdulillah, saya sihat. -Ini bakal ustaz kita.

-Saya bangga dengan awak. -Jangan begitu.

-Awak memang hebat. -Cukuplah. Ahmad dah lapar.

Mari kita makan bersama?

Nanti sajalah, Kiya. Awak boleh makan dulu, tak mengapa.

Saya nak berbual dengan dia dulu.

Ia rasa paling sedap semasa panas.

Hei, budak. Jangan menyibuk!

Kebetulan betul!

Encik.

Encik, mari makan dengan Kiya.

Makan dengan Kiya.

Makan. Ya.

Ya, makan dengan Kiya.

Ya.

Terima kasih.

Awak makan dengan En. Daru. Saya nak berbual dengan Ahmad.

-Ya. -Aduh!

-Apa? -Cukuplah.

Awak...

-Mari. -Mari pergi.

Tunggu sekejap, Kiya.

-Saya tinggalkan beg saya di sini. -Okey.

Jaga diri, Ahmad.

Hei...

bila awak sampai? Awak tak maklumkan saya!

-Biadab betul! -Kenapa pula saya biadab?

Saya baru balik dua hari, Baim.

Ibu saya tiba-tiba hubungi saya.

Dia beritahu keadaan ayah.

Sebab itulah saya balik.

Semoga ayah kita sihat.

Amin.

Semoga penyakit mereka...