Salò, or the 120 Days of Sodom (Salò o le 120 giornate di Sodoma)

1944-1945: Στη Βόρεια Ιταλία, κατά τη φασιστο-ναζιστική κατοχή.

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

Εξοχότατε!

Πρόεδρε!

Υψηλότατε!

Ό,τι είναι ακραίο, είναι καλό.

Πάμε, παιδιά!

Πού πας;

Κλάουντιο, το κασκόλ σου!

Κλάουντιο, παιδί μου!

Φύγε!

-Γεια σου, ΄Ετζιο. -Γεια σου, Λουίτζι.

Μας συγχωρείτε, αλλά εκτελούμε διαταγές.

-Προχωρήστε! -Κάτω τα χέρια σου!

Κουνηθείτε!

Αγαπητοί φίλοι, αν παντρευτούμε τις σεβαστές θυγατέρες μας...

θα ενώσουμε για πάντα τη μοίρα μας.

Εσείς, Πρόεδρε, θα παντρευτείτε την Τατιάνα...

τη θυγατέρα του Εξοχότατου.

Εγώ θα παντρευτώ τη Σούζ υ, τη θυγατέρα σας, Πρόεδρε.

Οι δύο θυγατέρες μου, η Ιλιάνα και η Τζουλιάνα...

θα παντρευτούν αντίστοιχα τον Εξοχότατο και τον αδελφό μου.

Οι προετοιμασίες έχουν ολοκληρωθεί.

΄Ολα είναι έτοιμα, μπορούμε να ξεκινήσουμε.

Στο κατώφλι της εφηβείας, οι κόρες ανθούν...

μακριά από τη δυστυχία που καραδοκεί.

Ακούνε ραδιόφωνο, πίνου τσάι...

αλλά δε γνωρίζουν ότι θα χάσουν την ελευθερία τους.

Δε γνωρίζουν ότι η μπουρζουαζία...

δε δίστασε ποτέ να σκοτώσει τα παιδιά της.

Παιδιά, μπείτε σε σειρά! Γρήγορα!

Στοιχηθείτε! Γρήγορα!

-Πώς ονομάζ εται αυτός; -Κλάουντιο Τσικέτι.

-Πώς ονομάζ εσαι; -Φράνκο.

Το ήξερα θα τον είχατε υπόψη σας.

Τον πιάσαμε με τη βοήθεια ενός κοριτσιού.

Νόμιζ ε ότι πήγαινε ραντεβού, αλλά πιάστηκε στη φάκα!

-Πώς ονομάζ εσαι; -Σέρτζιο.

Δε θα έπρεπε να τους δούμε λίγο καλύτερα;

Γδυθείτε!

Ντυθείτε!

Κάντε στην άκρη! Αφήστε τους να περάσουν!

Ορίστε! Αυτός εδώ είναι ο Γκόμπι Λαμπέρτο.

Αυτός είναι ο Πόρο Κάρλο.

Κι αυτός είναι ο Κέσαρι Ουμπέρτο.

Κοιτάξτε τον! Κοιτάξτε τον, κύριοι!

Δεν περιαυτολογώ...

αλλά τον παρακολουθούσα 1 3 νύχτες, για να τον πιάσω!

Και δόξα τω Θεώ, τα κατάφερα!

Σκαρντόκι ΄Αντζ ελο. Τσικάλα Βάλτερ.

Μπερτέλι Ρομέο.

Αυτός λέγεται Τόνα Φερούτσο. Είναι από το Καστελφράνκο.

Από ανατρεπτική οικογένεια.

Πολύ ωραία!

Αυτός εκεί ο σγουρομάλλης, λέγεται Ορλάντο Τονίνο.

Εμένα θα μου πεις πώς τον λένε;

Δύο χρόνια, φίλοι μου! Δύο χρόνια τον περιμένω!

Σας παρακαλώ, Εξοχότατε, βοηθήστε με.

Ο πατέρας του ήταν δικαστής στην Αυλή της Ασίζης, όπως εγώ.

-Νότιος. Σωστά; -Μάλιστα, κύριε.

Μην περιμένεις να χάσεις την παρθενιά σου από μένα.

΄Οταν έρθει η ώρα, θα δούμε ποιος θα έχει αυτή την τιμή!

Ο Τονίνο, λοιπόν!

Εύα, έλα εσύ μαζί μου.

Γρήγορα! Και φρόντισε να φερθείς καλά.

Σας την έφερα, κύριοι.

΄Ελα, μη φοβάσαι. Κανείς δε θέλει να σου κάνει κακό.

Δείξε στους ευγενείς κυρίους τι κρύβεις από κάτω!

Μπράβο!

Κοιτάξτε πόσο όμορφη είναι!

Υπέροχος πισινός!

Δεν έχετε ξαναδεί πιο σφριγηλό πισινό!

Δύο βυζάκια, που ανασταίνουν ετοιμοθάνατο!

Εντάξει! Φέρτε μας άλλη!

Κυρία Καστέλι, η σειρά σας! Σας περιμένουν οι κύριοι!

Αλμπερτίνα!

Θεέ μου!

Κυρία!

Σας παρακαλώ! Αφήστε με να πάω σπίτι μου!

Λέγεται Αλμπερτίνα. Είναι κόρη ενός καθηγητή στη Μπολόνια.

Για να την πάρουμε από το κολέγιο...

έπρεπε να... ''πείσουμε'' δύο μοναχές.

Σίγουρα προτιμάς εμάς από τις μοναχές. ΄Ετσι, Αλμπερτίνα;

Δεν ξέρω ακόμα, κύριε.

Εντάξει! Γδύστε την!

Σταθείτε!

Κύριε, δεν το πρόσεξε κανείς. Είναι ωραίο κορίτσι...

Κυρία Καστέλι, πάρτε την από ΄δώ!

Σε προειδοποιώ! Αν με κάνεις ρεζίλι, την έβαψες!

Πρόσεξε, γιατί σε ξέρω καλά.

Κλαίει, επειδή περιμέναμε να βγει με τη μητέρα της.

Κι η ηλίθια η μητέρα της, για να την προστατέψει...

έπεσε στο ποτάμι και πνίγηκε!

Μπροστά σ΄ αυτό εδώ το αγγελούδι!

Τα αγόρια ήταν εννέα και τώρα είναι οκτώ.

Τώρα που είπα ''οκτώ'', ξέρετε ποια είναι η διαφορά...

ανάμεσα στην ''ώρα'', στο ''οκτάωρο'' και την ''οικογένεια'';

΄Οχι, βέβαια! Πείτε μας! ΄Εχουμε αγωνία να μάθουμε.

Η ''ώρα'' είναι μία. Το ''οκτάωρο'' είναι οκτώ ώρες!

-Και η ''οικογένεια''; -Μια χαρά, ευχαριστώ.

-Καλημέρα! -Καλώς ήρθατε! Περάστε!

΄Ολα είναι έτοιμα, όπως ζητήσατε.

Αδύναμα, αιχμάλωτα πλάσματα...

ο προορισμός σας είναι να μας ικανοποιείτε.

Ελπίζω να μην περιμένετε να βρείτε εδώ...

τη γελοία ελευθερία, που γνωρίσατε στον έξω κόσμο.

Είστε έξω από τα πλαίσια κάθε τι νόμιμου.

Κανείς σ΄ αυτή τη γη, δεν ξέρει ότι βρίσκεστε εδώ.

Για όλο τον υπόλοιπο κόσμο, είστε νεκροί.

Αυτοί είναι οι νόμοι, που θα καθορίζουν τη ζωή σας.

Στις 6 ακριβώς, θα συγκεντρώνεστε στην Αίθουσα των Οργίων...

όπου οι Αφηγήτριές μας, με τη σειρά...

θα μας αφηγούνται ιστορίες, κάθε μία με ξεχωριστό θέμα.

Οι φίλοι μας μπορούν να διακόπτουν την αφήγηση...

όποτε και όσες φορές επιθυμούν.

Στόχος αυτών των αφηγήσεων είναι η διέγερση της φαντασίας

και οποιαδήποτε φαντασίωση μπορεί να πραγματοποιείται.

Μετά το δείπνο, οι κύριοι θα συμμετέχουν στους εορτασμούς

που αποκαλούνται ''΄Οργια''.

Το σαλόνι και τα άλλα δωμάτια είναι καταλλήλως θερμαινόμενα.

Οι συμμετέχοντες θα ντύνονται ανάλογα με την περίσταση...

και θα κάθονται στο πάτωμα, όπως ακριβώς και τα ζώα...

θα αναμιγνύονται και θα ενδίδουν σε συνουσίες...

αιμομικτικές, μοιχικές, σοδομαζοχιστικές.

Αυτό θα είναι το ημερήσιο πρόγραμμα.

Να φύγουν οι υπηρέτες! Διώξτε τους!

΄Οποιος άνδρας συλληφθεί επ΄ αυτοφόρω με μια γυναίκα...

θα τιμωρείται με ακρωτηριασμό.

Ακόμη και η παραμικρή θρησκευτική πράξη...

από τα υποκείμενα...

θα τιμωρείται με θάνατο.

Φύγετε! Πηγαίνετέ τους μέσα!

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΤΡΕΛΑΣ

Γεννήθηκα σ΄ ένα κολέγιο...

όπου η μητέρα μου εργαζ όταν ως υπηρέτρια.

Μια μέρα, η αδελφή μου με ρώτησε...

αν γνώριζα τον καθηγητή Τζ εντίλε.

"Όχι", απάντησα. "Κοίταξε έξω", μου είπε, "Σε περιμένει!"

''Θέλει να σου δείξει, αυτό που έδειξε και σε μένα.''

''Μη το σκάσεις! Αν είσαι καλή, θα σε πληρώσει καλά...''

Χωρίς να το σκεφτώ δεύτερη φορά, έτρεξα στον καθηγητή Τζ εντίλε.

Με σταμάτησε και με ρώτησε: "Για πού το ΄βαλες;"

"Να τακτοποιήσω τις καρέκλες, καθηγητά!"

"Θα τις φτιάξει η αδελφή σου. Έλα κοντά μου."

"Θέλω να σου δείξω κάτι, που δεν έχεις ξαναδεί ποτέ!"

Τον ακολούθησα, μπήκαμε σ΄ ένα δωμάτιο και έκλεισε την πόρτα.

Έβγαλε το τεράστιο πέος του.

"Πες μου", με ρώτησε, ενώ αυνανιζ όταν...

"Έχεις ξαναδεί κάτι τέτοιο;"

''Το έδειξα στην αδελφή σου, σε όλες τις συνομήλικές σου!''

''Βάλε ένα χεράκι, βοήθησέ με να βγάλω το συσσωρευμένο σπέρμα!''

''Θα το κάνω να τιναχτεί στο πρόσωπό σου!''

''Αυτό είναι το μοναδικό μου πάθος, μικρή μου.''

''Τώρα θα το δεις!''

Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα ένα λευκό υγρό...

που μ΄ έκανε μούσκεμα όλη, απ΄ την κορφή ως τα νύχια!

΄Ενα λεπτό, κυρία Βακάρι!

Είναι σημαντικό να μην παραλείπετε τις λεπτομέρειες.

Διαφορετικά, οι ιστορίες σας δεν μπορούν να μας διεγείρουν.

Κύριέ μου!

Γνωρίζω ότι δεν πρέπει να παραλείπω καμία λεπτομέρεια.

Αντιθέτως, πρέπει να επιτείνω και την παραμικρή λεπτομέρεια...

που μπορεί να διαφωτίσει την προσωπικότητά σας...

ή να διεγείρει κάποιο πάθος σας!

Δε νομίζω, όμως, ότι παρέλειψα κάτι τώρα.

Για παράδειγμα, δεν περιγράψατε το μέγεθος του πέους!

Δεν άκουσα τίποτα για το είδος της εκσπερμάτωσης.

Δεν ξέρω αν σας ανάγκασε να χαϊδέψετε τα γεννητικά του όργανα.

Θα ήθελα περισσότερη σαφήνεια, αγαπητή κυρία Βακάρι.

Σας ζητώ συγγνώμη. Στο εξής, θα λέω όλες τις λεπτομέρειες.

-Μπορώ να συνεχίσω; -΄Ενα λεπτό!

΄Ενα λεπτό, κύριοι!

Είναι η κατάλληλη στιγμή να ευχαριστηθεί το ''παλούκι'' μου!

Δεν είχε περάσει πολύς καιρός απ΄όταν έκλεισα τα 7 μου χρόνια

και μια μέρα, συνόδευσα μια φίλη μου στον καθηγητή.

Τον βρήκα μέσα στο δωμάτιό του, μαζί μ΄ ένα συνάδελφό του.

Οι δύο άντρες με κοίταξαν και είπε ο ένας στον άλλον:

''Γκοφρέντο, δε σου είπα ότι είναι πολύ όμορφη;''

''Ναι, είχες απόλυτο δίκιο! Είναι κούκλα, αληθινό κόσμημα!''

΄Ετσι είπε ο Γκοφρέντο, με πήρε στα γονατά του...

και μου έδωσε ένα φίλί.

-''Πόσων ετών είσαι, μικρή;'' -''Επτά, κύριε καθηγητά.''

''Γαμώτο! Είσαι 50 χρόνια πιο μικρή από μένα!''...

είπε ο κύριος καθηγητής και με φίλησε πάλι.

Στο μεταξύ, ο άλλος ετοίμαζ ε ένα παράξενο σιρόπι.

Με πίεσαν να το πιω και είπαν ότι μ΄ αυτό θα έκανα πιπί.

''Το μόνο που θέλουμε από σένα, μικρή μου'', μου είπε...

''είναι να ουρήσεις και θα το κάνεις μόνο μαζί μου!''

''Εδώ, στο δωμάτιό μου!''

Προχώρα!

Γονάτισε! Κάτω!

Εξοχότατε, θέλω παραδειγματική τιμωρία γι΄αυτόν τον άθλιο!

Είμαστε στη διάθεσή σας.

΄Οχι μόνο δεν είναι ικανός για τίποτα...

αλλά είχε και το θράσος να τραβηχτεί!

Διαλέξτε κάποιον άλλον... έναν από τους δικούς μας.

΄Οχι, ευχαριστώ.

Θα πάρει πολύ χρόνο, για να ικανοποιηθώ τώρα.

Και όμως, πριν από λίγο, ήμουν πολύ κοντά στην ηδονή.

Ξέρετε τι γίνεται, όταν μένει ανικοποίητη μια επιθυμία μας;