What's Wrong with Secretary Kim (김비서가 왜 그럴까)

"What's Wrong With Secretary Kim?"

"Legenda dalam dunia keusahawanan"

"Abang"

"Kawan"

"What's Wrong"

"With Secretary Kim?"

"What's Wrong With Secretary Kim?"

Apa awak buat di sini?

Saya dengar memori yang saya ada palsu belaka.

Awak rasa begitu juga?

Adakah soalan itu rumit...

...sehingga awak sukar nak jawab?

Saya akan perkenalkan tetamu istimewa kita yang akan bersama saya di pentas.

Saya persembahkan kepada anda, model Kim Na Yeon.

Adakah maknanya...

...memori saya...

...memang palsu?

Kadangkala saya...

...bermimpi akan sesuatu dari zaman kanak-kanak saya...

...yang saya tak tahu apa maksudnya.

Kalau...

Kalau...

Dalam mimpi saya itu...

Ayah kamu dah pergi kerja.

Kenapa awak asyik merepek?

Cik puan itu jadi pelik.

Tak, Mi So. Itu bukan wanita. Itu labah-labah.

Labah-labah besar.

-Saya takut, Seong Hyeon! -Mi So!

Tunggu di sana. Jangan datang ke sini.

Saya tak boleh, Seong Hyeon!

-Jangan tinggalkan saya sendirian! -Saya dah cakap jangan datang sini!

Saya dah ingat.

Mi So.

Mi So.

Bangun, Mi So!

Kim Mi So!

Bangun, Setiausaha Kim!

Kim Mi So!

Kim Mi So!

"Episod 11"

Mak...

Mak!

Mak?

Mak!

Awak bukan ibu saya.

Budak.

Awak cari ibu awak?

Ya.

Nak saya bawa awak jumpa ibu awak?

Betulkah?

Tapi ibu saya ada di hospital. Bolehkah saya pergi?

Sudah tentu.

Saya boleh bawa awak ke sana.

Ayuh.

"Bahaya"

Cik puan, jika saya bermalam di sini, awak akan bawa saya jumpa ibu?

Cik puan! Tolong berikan gelang yang sama seperti budak di sana itu.

Seong Hyeon.

Lee Seong Hyeon.

Seong Nyeon?

Saya cakap Seong Hyeon.

Seong Nyeon.

Bodohnya awak.

Saya tak bodohlah.

Saya 5 tahun, tapi saya lagi pandai baca daripada kakak saya, Mal Hui.

Awak tahu tak apa itu mati?

Bapa saya cakap ibu saya boleh mati sebab dia sakit.

Apa akan berlaku apabila dia mati?

Saya tak tahu.

Awak bodohkah?

Apa?

Kakak saya, Pil Nam cakap kalau ibu saya mati, saya takkan jumpa dia lagi.

Awak 9 tahun. Takkan awak tak tahu?

Tentu awak bodoh.

Siapa yang awak panggil "bodoh"?

Tentulah awak takkan jumpa orang itu kalau dia dah mati.

Maknanya saya tak dapat jumpa ibu saya lagi?

Tak.

Bukan macam itu.

Diam. Saya faham, jadi tolong senyap. Boleh?

Kamu patut diam, bukan?

Ayah akan pulang bila-bila masa saja.

Maafkan saya. Kami akan senyap.

Ayah?

Tapi ayah di hospital sekarang...

Mak cakap ayah kamu dah pergi kerja.

Dia akan balik tak lama lagi. Apa kata kamu tunggu sekejap dengan mak?

Ibu saya berada di hospital sekarang...

Diam, Mi So.

Kenapa awak asyik merepek?

Saya rasa dia masih mamai, mak.

Saya akan pujuk dia, jangan risau.

Kami akan senyap.

Wanita itu jadi pelik.

Saya nak pulang.

Mi So, jangan menangis.

Jika awak berhenti menangis, saya berikan sesuatu yang sedap.

-Sesuatu yang sedap? -Ya.

Ini. Karamel.

Janji awak akan berhenti menangis selepas makan ini, okey?

Sedap tak?

Nikmati gula-gula itu.

Puan...

Mak.

Adik kamu sedang tidur.

Kamu patut diam.

Ya, mak. Kami akan diam sehingga ayah kembali.

Tak.

Ayah takkan kembali.

Sebab...

Saya bukan ibu awak.

Saya dah berikan dia segalanya.

Tapi rupanya dia bukan jodoh saya.

Disebabkan dia, saya gugurkan bayi saya.

Sekarang ini...

...tentu dia tidur dengan tenang bersama anak lelaki dan perempuan seperti kamu.

Kenapa saya saja yang menderita? Kenapa?

Satu-satunya dosa saya adalah mencintai dia.

Jika saya mati...

Adakah awak rasa dia akan ada sedikit rasa bersalah?

Mari pergi bersama.

Saya tak mahu pergi seorang diri.

Kamu berdua patut ikut saya.

Awak patut lupakan lelaki bacul itu.

Awak boleh mulakan hidup baharu!

Awak boleh hentikan semua ini sekarang.

Lepaskan kami.

Saya janji takkan laporkan awak.

Boleh?

Sudah terlambat.

Saya dah sampai sejauh ini.

Terima kasih kerana menenangkan saya.

Jangan.

Jangan, cik puan!

Tolong jangan buat begitu!

Tolong!

-Jangan! -Maaf kerana awak perlu lalui semua ini.

Jangan!

Maafkan saya.

Tolong jangan buat begitu!

Tolong pandang saya buat kali terakhir...

...bagi pihaknya.

Tolong!

Sesiapa, tolong!

Tolong!

Tolong!

Jangan!

Kenapa?

Seong Hyeon.

Apa awak buat di sana, Seong Hyeon?

Mi So, duduk situ.

-Jangan ke sini. -Apa?

Apa itu?

Cik puan tadi?

Cik puan tadi jadi orang pelik.

Saya takut.

Mi So tak tahu pun jika ibunya akan mati.

Saya tak boleh biarkan dia tahu tentang kematian cara begini.

Tak, Mi So.

Itu bukan wanita itu.

Itu...

...labah-labah.

Labah-labah besar.

Saya takut labah-labah.

Tak mengapa, Mi So.

Labah-labah tak akan datang ke sini, jadi jangan menangis.

Okey.

Tapi kaki saya, Seong Hyeon.

Kaki saya sangat sakit.

Saya akan ambil gunting di luar dan bebaskan kaki awak.

Wanita yang mati itu betul-betul di atas saya.

Mi So.

Mi So, awak masih di sana, bukan?

Seong Hyeon!

Kenapa awak menangis?

Awak digigit labah-labah itu?

Apa kita nak buat?

Saya okey.

Mi So ada di sini.

Saya di dalam sana bersama Mi So.

Mi So, dengar baik-baik.

Okey.

Di Afrika, ada labah-labah sebesar manusia.

Ia sangat kejam.

Jika awak pandang matanya, ia akan gigit awak.

-Betulkah? -Ya.

Saya rasa labah-labah itu ada di luar sana.

Pastikan awak tutup mata dan jangan tengok.

-Faham? -Okey.

Mari pulang sekarang.

Pegang tangan saya dan ikut saya.

Okey, Seong Hyeon.

Ini rumah kita.

Tak jauh rupanya.

Awak tak patut keluar sendirian walaupun awak bangun tengah malam.

-Faham? -Okey.

Tapi kalau nak tahu, saya nak kahwin dengan awak.

Apa?

Berkahwin?